ห้องขัง... วันที่สาม
มินตราไม่รู้ว่าผ่านไปกี่วันแล้ว... ในห้องที่ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีนาฬิกา เวลากลายเป็นสิ่งที่ไร้ความหมาย มีเพียงแสงไฟที่เปิดปิดตามคำสั่งของใครบางคนภายนอก บอกเธอว่าเมื่อไหร่ควรตื่น เมื่อไหร่ควรหลับ
ร่างกายของเธอยังคงเจ็บปวด รอยช้ำจากแส้เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีม่วงคล้ำ รอยแดงจากน้ำแข็งยังคงแสบร้อนทุกครั้งที่สัมผัสน้ำ
แกร๊ก...
เสียงประตูเปิดทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว แต่คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่คินน์หรือเบลซ... เป็นหญิงวัยกลางคนท่าทางใจดี
"กินข้าวหน่อยลูก" ป้าแก้ว เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร วางลงบนโต๊ะเล็กๆ ข้างเตียง สายตาของเธอเหลือบมองรอยช้ำบนแขนมินตราแล้วถอนหายใจเบาๆ
"ขอบคุณค่ะ..." มินตราเอ่ยเสียงแหบแห้ง
"กินให้หมดนะ" ป้าแก้วพูดพลางจัดผ้าห่มให้เธอ "ถ้าผอมไป บอสจะไม่พอใจ"
"ป้าคะ..." มินตราเอื้อมมือไปจับแขนหญิงวัยกลางคนไว้แน่น "หนู... หนูอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแ
