มินตราถูกบังคับให้นั่งบนเก้าอี้เหล็กเย็นเฉียบ ข้อมือถูกมัดไว้กับที่วางแขน ข้อเท้าถูกมัดไว้กับขาเก้าอี้
เธอดิ้นรน แต่เชือกแน่นเกินกว่าจะหลุด
"ฮึก... ปล่อยหนู... ได้โปรด..."
"เธอรู้ไหมมินตรา" คินน์เดินวนรอบเก้าอี้ช้าๆ
"ว่าทำไมฉันถึงปล่อยให้เธอวิ่งอยู่ในตึกตั้งสองชั่วโมง?"
มินตราส่ายหัว น้ำตาไหลไม่หยุด
"เพราะฉันอยากให้เธอรู้ว่า... ไม่มีทางหนี"
คินน์หยุดยืนตรงหน้าเธอ
"ตึกนี้ทุกชั้น ทุกห้อง ทุกทางออก มีกล้องวงจรปิด ฉันเห็นเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวออกจากห้อง"
"แล้ว... แล้วทำไม..."
"ทำไมไม่จับเธอตั้งแต่แรก?" คินน์ยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
"เพราะฉันอยากให้เธอมีความหวังก่อน... แล้วค่อยทำลายมันต่อหน้าต่อตา"
เขาก้มลงมาใกล้ใบหน้าเธอ
"ความสิ้นหวังหลังจากมีความหวัง... มันเจ็บปวดกว่าความสิ้นหวังตั้งแต่แรกเยอะเลย"
"มาเริ่มบทเรียนกันเถอะ"
คินน์ถอดสูทออก พับแขนเสื้
