ตกดึก... ณ เพนต์เฮาส์ของคินน์
พายุฝนโหมกระหน่ำกรุงเทพฯ เสียงฟ้าร้องครืนครางแข่งกับเสียงสายฝนที่สาดซัดกระจกหน้าต่างบานยักษ์ ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออก เบลซ หิ้วปีกประคองร่างสูงใหญ่ของคินน์ที่ดูเหมือนคนเมามายแทบไม่ได้สติเข้ามาในห้องนอนมาสเตอร์ โดยมี โซล เดินตามหลังมาพร้อมกระเป๋ายาและ มินตรา ที่เดินก้มหน้าตัวสั่นตามมาห่างๆ
"หนักชิบหาย..."
เบลซบ่นอุบ ก่อนจะเหวี่ยงร่างของคินน์ลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ปรานี
ตุบ!
คินน์นอนแผ่หราบนที่นอน หายใจหอบหนัก เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยสักที่วูบไหวตามแรงหายใจ
"เช็ดตัวให้มันหน่อย แล้วก็เฝ้ามันไว้"
เบลซหันมาสั่งมินตราเสียงเข้ม
"อย่าให้มันอาละวาด"
โซลวางขวดยาแก้ปวดและน้ำไว้ที่หัวเตียง
"ถ้ามันตื่นแล้วปวดหัว ให้มันกินยาสองเม็ด... แต่ดูสภาพแล้วคงน็อคย
