ฉันเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์หันไปตามเสียงเรียก ปรากฏร่างผู้ชายที่สูงราวๆ ร้อยแปดสิบเซนติเมตรในชุดสุภาพและมีป้ายห้อยคอเหมือนฉัน นั่นแปลว่าเขาเป็นหนึ่งในพนักงานของ พีพีเอ็น
“คะ?” คิ้วบางเลิกขึ้น ก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่ฟ้า แต่เธอเพียงแค่
ปรายตามองเล็กน้อยเท่านั้น เพราะดูเหมือนงานที่อยู่ตรงหน้าจะเร่งรีบจนไม่สามารถปลีกตัวได้แม้แต่วินาที
“ท่านประธานเรียกพบครับ” พูดจบเขาก็หันหลังกลับเพื่อก้าวเดินไปข้างหน้า ทั้งที่ฉันยังนั่งงงอยู่บนเก้าอี้ ก่อนที่พี่ฟ้าจะเอื้อมมาสะกิดให้ฉันลุกตามเขาไปและมาหยุดยืนหน้าห้องขนาดใหญ่กว่าห้องอื่นๆ ลืมเรื่องที่จะแอบส่งเข้าไปดูลาดเลาได้เลย กระจกทึบมากจนเห็นแต่เงาสะท้อนของตัวเองในนั้น
ไม่นานประตูก็ถูกเปิดโดยผู้หญิงที่นั่งอยู่ด้านหน้า ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นเลขาส่วนตัว
ผู้ชายคนนั้นเดินนำฉันเข้ามาหยุดยืนกลางห้องที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราสไตล์ยุโรป ดูแล้วก
