22:00 น.
เวลาผ่านไปสักพักจนในที่สุดก็เหลือแค่ผมกับไอ้หมอไวน์สองคน แต่ผมยังหันไปมองเต็นท์ยัยหมาน้อยเป็นระยะด้วยความเป็นห่วง กลัวเธอจะเดินออกมาเพราะทางตรงนั้นมันไม่ได้สว่างจนเห็นชัดเจน สะดุดล้มไปนี่เป็นเรื่องใหญ่อีก
“เมื่อไหร่มึงจะเข้าไปนอน” ผมถามไอ้เพื่อนเวรที่แม่งนั่งเฝ้าอยู่ได้
“แล้วมึงจะทำอะไร” มันสวนกลับพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด ปรากฏรอยยิ้มมุมปากเหมือนอ่านใจผมออกยังไงยังงั้น เก่งฉิบหาย เก่งแต่เรื่องที่ไม่น่าชื่นชม
“....” ผมถอนหายใจพลางตวัดตามอง
“เออๆ ไปก็ได้” มันลุกเดินไปทางเต็นท์ตัวเองแต่ไม่วายหันกลับมาทำสองนิ้วขึ้นชี้
ดวงตาและชี้มาที่ผม เป็นเชิงว่ามันกำลังจับตาดูอยู่ ก่อนจะหายเข้าไปในเต็นท์ ไอ้หมอ
เวรนี่…เริ่มเป็นบุคคลอันตรายสำหรับผมแล้วนะ
ต่อมาผมจึงลุกขึ้นปิดโคมไฟใหญ่บริเวณที่ลานปาร์ตี้ เพื่อลดความสว่างลงไปอีก
หลายระดับ ถึงจะยังมีแสงจากโคมที่มีอยู่โดยรอบแต่มันก็ไม่เพียงพอให้
