[Part Plernta]
เช้าวันต่อมา…
“อ๊อย…”
เสียงครางหลุดออกมาในตอนที่ฉันยันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก ฝ่ามือเล็กบีบขมับเบาๆ เพื่อบรรเทาความปวดตุบสลับกับทุบกำปั้นไปบริเวณโคนต้นคอ
ไม่ใช่แค่นั้นนะ…หัวมันหนักจนแทบจะตั้งไว้บนบ่าไม่ไหว
ฉันสะบัดศีรษะไปมาเล็กน้อยก่อนหันไปควานหามือถือขึ้นมากดดูเวลา เก้าโมงแล้วเหรอเนี่ย…วันนี้เขามีแพลนจะไปหาคาเฟ่นั่งกันตอนเก้าโมงครึ่ง สงสัยฉันจะต้องอยู่เฝ้าเต็นท์แหงๆ
เมื่อคืนมันจบลงที่ตรงไหนวะ…นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
ร่างกายถูกทิ้งราบกับที่นอนอย่างหมดสภาพ ก่อนจะม้วนผ้าห่มมาพันตัวแล้วหันไปซุกหน้ากับหมอนหนุน คล้ายกับอยากมุดเข้าไปในนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด
แต่…ประสาทสัมผัสในส่วนการรับกลิ่นของฉันมันบอกว่ามีบางสิ่งผิดแปลกไปจากเดิม จมูกยู่ขึ้นพร้อมกับสูดกลิ่นไอที่ยังหลงเหลืออยู่บนหมอนหนุน
นี่ไม่ใช่น้ำหอมของฉัน…
ร่างกายถูกสั่งให้ดีดขึ้นนั่งตรงอีกครั้ง เพ่งมองสิ่งที่
