แรงปรารถนาเศษฤทัยบงกช

บทที่ 4 จูบแรก

หลานชั่วยามต่อมา ณ หอคำภีร์

ข้านั่งคัดกฎระเบียบตระกูลหลานมาเป็นชั่วยามแล้วยังไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ กฏตระกูลหลานจะเยอะไปไหนเนี่ยตั้ง3000กว่าข้อ ข้าคงต้องนั่งคัดกฏทั้งเดือนเป็นแน่ ให้ข้าคัดกฏตระกูลหลานมากมายเช่นนี้ฆ่าข้าทิ้งช่ะยังจะดีกว่า แค่คัดกฏก็ว่าแย่แล้วยังแถมสายตาอาฆาตที่กำลังจดจ้อง มองข้าราวกับว่าข้าไปสังหารพ่อเขามานั่นแหละ

" คุณชายรองท่านจะจ้องข้าอีกนานไหม!? " ข้าถามออกไปตรงๆ จ้องอยู่แบบนั้นมัันอึดอัดรู้ไหม เขาไม่ตอบข้าแถมยังทำเมินอีก

" ชิ " ข้าสบทออกมาก่อนจะกลับไปตั้งใจคัดต่อ รีบคัดรีบเสร็จจะได้กับไปกินน้ำแกงตุ้นรากบัวฝีมือท่านพี่

ที่พักตระกูลหวัง

=หวังเยว่=

"พี่รองหากเรื่องใส่ตัวไม่เว้นแต่ละวัน " ข้าบ่นพึมพำไปพรางฝึกกระบี่ไปด้วย

"อาชินก็ชุกชนเช่นนี้เจ้าเองก็รู้" ท่านพี่พูดขึ้นพร้อมกับยกน้ำแกงมาให้ข้า

" ก่อนมาท่านพ่อก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่าห้ามก่อกวน แต่ท่านพี่ ท่านดูที่เขาทำสิ สำนักเมฆาแทบจะลุกเป็นไฟ เพราะเขา วันนี้ก็ทำให้อาจารย์หลานโกรธจนโดนลงโทษ ถูกขังในหอคำภีร์ ให้คัดกฏตระกูลหลานจนกว่าจะเสร็จ "

" ไม่รู้ว่าปานนี้อาเซียนจะกินอะไรแล้วหรือยัง"

"ท่านพี่คุณชายรองหลานก็อยู่คงไม่ให้อดอาหารหรอก คอยดูนะหากเขากับมาเมื่อไรข้าจะให้ท่านหักขาเขาทิ้งซ่ะ" แต่หักข้าคงไม่พอด้วยซ้ำสำหรับพี่รอง ท่านพี่มองมาที่ข้าพร้อมช่ายหน้าไปมา

ก็อก ก็อกๆ

ดึกปานนั่นแล้วยังมีใครมาอีกหรือจะเป็นพี่รอง

"คุณหนูหวังข้าเอง " เป็นเสียงที่คุ้นเคยมาก เพราะเป็นเสียงของคนที่อุ้มข้ามาส่งในตอนนั่นที่ข้าผลัดตกบรรไดจนขาแพง ข้าไม่ได้ยอมให้เขาอุ้มหรือออดอ้อนให้เข้าทำนะ ตอนที่เขาอุ้มข้ามาข้าไม่เต็มใจด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยช้ำว่าเขาจะกล้าอุ้มข้าต่อหน้าคนมากหมายเช่นนั่น แต่เขายังไม่สิ้นเสียงพูดของเขาท่านพี่ก็เดินไปเปิดประตูรั้วให้

"เชิญเจ้าค่ะท่านประมุข"ท่านพี่พูดขึ้นพร้อมกับทำมือประมาณว่าเชิญเข้ามา เขายิ้มให้ท่านพี่ก่อนจะเดินตรงมาหาข้า

"ข้ามาดูว่าอาการของคุณชายน้อยหวังดีขึ้นหรือยัง ยังเจ็บอยู่หรือไม่"เขาเดินตรงเข้ามาถามข้าโดยตรง

"ข้าดีขึ้นแล้ว" ข้าตอบพร้อมยิ้มให้ แต่ทำไมข้าถึงไม่กล้าสบตาเขาเลย อยู่ๆก็รู้ว่าใบหน้าข้าเริ่มร้อนขึ้นมา

"เช่นนั่นก็ดีแล้ว"

"อ๋อ จริงสิ ข้าจะมาบอกอีกเรื่องหวัง เข้าคงจะไม่ได้กลับมาที่นี้สักพัก เพราะท่านอาสั่งว่าถ้าคัดกฎตระกูลไม่เสร็จไม่อณุญาติให้ออกจากหอคำภีร์ "

"แต่มิต้องเป็นห่วงเพราะอาซ่วงค่อยดูแลเขาอยู่ ส่วนเรื่องอาหาร ข้าก็ให้คนเอาไปส่งให้"

"ลำบากประมุขหลานแล้วเจ้าค่ะ" ท่านพี่กล่าวขึ้นพร้อมคำนับ

"ไม่เป็นไร เพราะหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว"เขาตอบกลับท่านพี่พร้อมยิ้มให้

"ท่านประมุขไหนๆท่านก็มาแล้ว จะทานอาหารเย็นกับเราหรือไม่"ท่านพี่....จะชวนเขาทำไม่จะฆ่าข้าหรือ...

"งั้นก็ขอรบกวนแม่นางหวังแล้ว คุณชายน้อยหวังไม่ว่าอันไดใช่หรือไม่" เขาพูดกับท่านพี่ก่อนจะหันมาถามข้า ถ้าบอกว่าไม่ก็จะหาว่าข้าเสียมารยาทอีก

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ท่านประมุขมาร่วมโต๊ะทานอาหารกับเรา" ข้าตอบพร้อมยิ้มให้

หลังจากนั่นท่านพี่ก็ลุคขึ้นไปหยิบชามข้าวมาเพิ่ม

ครึ่งเดือนต่อมา

=หวังชิน=

อือออออออออ

ข้าปิดขี้เกียดหลังจากคัดลอกคำภีร์ข้อสุดท้ายเสร็จ และมองไปดูชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ตรงข้าม จะว่าไปแล้วเขาก็เป็นคนดีเหมือนกันกันนะ ถึงจะเย็นชาก็เถอะ แต่ตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาดูแลข้ามาโดยตลอด ถึงจะแค่นั่งเฝ้าก็เถอะ มัวแต่จองหน้าเขาอยู่ดีๆก็มีความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในสมอง อยู่ดีๆข้าก็รู้สึกอยากวาดรูปชายตรงหน้าขึ้นมา เลยลงมือวาดรุปเขา

พอวาดเสร็จข้าก็เดินไปหาเขา พร้อมยืนรูปให้ เขาไม่แม้จะหันมามองข้าแต่กลับถามมาว่า

"คัลเสร็จแล้วหรือ"

"อืม เสร็จแล้ว" ข้าตอบไปด้วนน้ำเสียงเรียบๆ เขาวางหนังสือที่อ่านลงแล้วหันมามองกระดาษที่ข้ายื่นให้

"อะไร"

"ให้" เขาหันขึ้มมามองหน้าข้าก่อนจะหยิบกระดาษไปจากมือข้า

เขามองไปที่รูปที่ข้าวาดให้ก่อนจะเผลอยิ้นออกมา เวลาเขายิ้มเหตุใดช่างน่ารักเช่นนี้นะ ข้าลงไปนั่งข้างๆเขามองไปใบหน้าที่กำลังยิ้มเพราะรูปที่ข้าวาดให้

"ท่านชอบหรือไม่ ข้าวาดรูปได้ดีใช่ไหม"ข้าเอ่อปากขึ้น แชวคนตรงหน้าก่อนที่เขาจะเปลี่ยนสีมาเป็นใบหน้าที่เย็นชาเช่นเดิม

"น่าเบื่อ"เขาพูดขึ้นพร้อมวางรูปลงก่อนจะหยิบหนังสือมาอ่านต่อ

"ชิ เห็นชัดว่าท่านยิ้ม"

"แต่ช่างเถอะอย่างไร็ก็คัดเสร็จแล้วงั้นข้าจะกลับไปที่ห้องแล้วนะ "

"อืม" เชอะคุณชายท่อนไม้

ข้าลุกขึ้นและกำลังจะก้าวออกมาแต่เท้าดันไม่รักดีมาเป็นตระคิวทำให้ข้าสดุดขอบไม้ที่จะก้าวข้ามและกำลังจะล้มอยู่ๆก็มีมือมาขว้าเอาไว้แต่ก็ยังทรงตัวไ่ม่ได้อยู่ดีทำให้ข้าล้มไปทับชายหนุ่มที่มาขว้าแขนข้าเอาไว้ทำให้ ริมฝีปากของเราประกรบกัน ข้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ คนด้านล่างเองก็ตกใจถึงขั้นชะงักไปเลย พอตั้งสติได้ข้าก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกมาจากห้องทันที่ โดนไม่สนใจชายคนนั่นว่าเขาจะทำหน้าตาเช่นไร

=หลานซ่วง=

ข้านอนชะงักอยู่ที่พื้นทำตัวไม่ถูกด้วยความตกใจ

พร้อมเลือนมือมาแตะที่ริมฝีปากที่ชายหนุ่มร่างเล็กที่วิ่งเตลิกออกจากห้องไปเมื่อครู่ประกรบ แล้วยิ้มออกมา จะว่าไปปากที่จัดจ้านค่อยหาเรื่องข้าอยู่ประจำ แต่นุ่มและหวานเช่นนี้ ข้าคิดไปยิ้มไปแต่ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนเดินมา เลยรีบลุกขึ้นนั่งอ่านหนังสือต่อราวกลับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

=หวังชิน=

ข้าวิ่งกลับมาที่ห้องด้วยใบหน้าที่แดงกรั้ม พอมาถึงที่ห้องและกำลังจะเปิดประตูเข้าไป ก็พบว่าประมุขหลานอยู่ในห้องของท่านพี ข้ากำลังเดินตรงไปหาท่านพี่ก็มีเสียงที่คุ้นเคยและไม่ได้ยินมานับครึ่งเดือน

"พี่รอง" เสียงนั่นคือยอดแก้วตาปทุมม่วงของข้า ข้าหันไปหาต้นเสียง

"ท่านกลับมาแล้วเหรอ "

"แล้วที่ยืนอยู่นี้วิญญาณหรือ" ข้าตอบกวนๆ

"ท่านนี้มัน." อาเยว่ทำมือเหมือนจะต่อยข้าแต่มีเสียงผู้หนึ่งทำให้เขาชงัก

"คุณชายน้อย คุณชายรองหวัง" ทำให้พวกเราทั้งสองหัดไปหาต้นเสียงพร้อมกัน

"ประมุขหลาน!" พวกเราเอ่ยถึงของคนผู้นั้นพร้อมกัน

"ท่านมาทำอะไร ที่นี้" อาเยว่เดินเข้าไปถาม โดนตรง

"อาชิน อาเยว่" เสียงที่ข้าคิดถึงและเฝ้ารอมานับครึ่งเดือน

"ท่านพี่"ข้าเรียกชื่อท่านพี่ก่อนจะเดินเข้าไปหา

"ประมุขท่านมาอยู่ในห้องของท่านพี่ได้ยังไงกัน"ข้าเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"พี่รู้สึกเวียนหัว และหน้ามืด ได้ท่านประมุขหลานช่วยเอาไว้และมาส่งที่ห้อง แต่ตอนนี้พี่ดีขึ้นแล้ว"

"ขอบคุณที่ช่วยท่านพี่ของเรา " ข้ากล่าวขอบคุณพร้อมยิ้มให้

"ข้าแค่เผอิญผ่านมาเจอเท่านั่น เลยให้คนพยุงแม่น่างหวัง มาส่งที่นี้"

"ลำบากท่านแล้ว "อาเยว่พูดขึ้นพร้อมคำนับไปหนึ่งครั้ง

"ไม่มีีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อนก็แล้วกัน"

พอพูดจบเขาก็ค่อยๆเดินออกไป