วิวาห์เชื่อมไมตรี

1039 Words

หลังปทุมแดงจากแดนเมฆาไปได้หลายเดือน เรือนสกุลหลานกลับเงียบงันกว่าที่เคย ประมุขหลานยังคงปฏิบัติหน้าที่ดังเดิม คุณชายรองยังคงฝึกกระบี่ไม่เคยขาด ทุกอย่างดูราวกับมิได้เปลี่ยนแปลง แต่ผู้ใกล้ชิดต่างรู้ดี... หัวใจของหยกทั้งสอง หาได้อยู่ที่แดนเมฆาอีกต่อไป ... สวนกระต่ายหลังสำนักเมฆา เป็นสถานที่ที่แทบไม่มีผู้ใดล่วงรู้ ภายในมีโพรงเล็ก ๆ หลายแห่ง และกระต่ายสีขาวหลายตัวกำลังกระโดดเล่นอย่างร่าเริง ครั้งหนึ่ง... หวังชินเคยแอบพาหลานซ่วงมาซ่อนลูกกระต่ายที่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งสองช่วยกันเลี้ยงดูจนมันเติบโต หวังชินเคยหัวเราะพลางลูบขนกระต่ายตัวหนึ่ง "ต่อให้ข้ากลับแดนปทุมแล้ว เจ้าก็ต้องดูแลพวกมันแทนข้านะ" หลานซ่วงเพียงพยักหน้าสั้น ๆ "อืม" วันนี้... สถานที่เดิมยังคงเหมือนเดิม มีเพียงเจ้าของรอยยิ้มที่ไม่อยู่แล้ว หลานซ่วงนั่งพิงต้นเหมย มือถือม้วนภาพแนบอก ก่อนทอดสายตามองเหล่ากระต่าย "พวกเจ้าก็คงคิดถึงเขา...เหมือนข้า" เขาคลี่ภาพออกอีกครั้ง ก่อนท่องบทกวีที่จำขึ้นใจ «ฤทัยปทุมสีชาด หล่นทับหยกเมฆา ทว่าราวท่อนซุง บัดนี้จำหวนคืนถิ่น พานบรรจบหรือไม่ แล้วแต่ชะตาลิขิต» น้ำเสียงแผ่วเบา แฝงไว้ด้วยความคิดถึงที่มิอาจบรรยาย ทว่า... ไม่ไกลจากสวนแห่งนั้น ชายอีกผู้หนึ่งกลับหยุดฝีเท้าลง หลานฮ่วน เดิมทีเขาเพียงเดินผ่านด้วยความเหม่อลอย แต่เมื่อได้ยินบทกวี กลับยืนนิ่งอยู่หลังต้นสน เขาฟังจนจบทุกถ้อยคำ ฟังแม้กระทั่งน้ำเสียงที่สั่นไหวของน้องชาย มือของหลานฮ่วนกำแน่น "ฤทัยปทุม..." เขาพึมพำ ก่อนหลับตาลง ภาพรอยยิ้มของหวังชินผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครั้ง ยิ่งห้าม... ยิ่งชัดเจน ยิ่งลืม... ยิ่งคิดถึง เขารู้... ปทุมแดงมิได้มอบหัวใจให้เขา แม้เพียงเศษเสี้ยว แต่แทนที่ความจริงนั้นจะทำให้เขาตัดใจ มันกลับผลักเขาให้ถลำลึกยิ่งกว่าเดิม หลานฮ่วนหัวเราะเบา ๆ หากแววตาที่เคยสงบนิ่ง กลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันยากปิดบัง "ต่อให้..." "ได้เพียงกายแล้วอย่างไร..." "ขอเพียงปทุมแดงผู้นั้น..." "เป็นของข้าก็พอ" คำพูดนั้นเบาราวเสียงกระซิบ แต่หนักแน่นราวคำสัตย์ ทันใดนั้น... กระต่ายสีขาวตัวหนึ่งที่หวังชินเคยอุ้มเล่น กลับตกใจวิ่งหนีหายเข้าโพรง ราวกับแม้แต่สัตว์น้อย ก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในใจของผู้เป็นประมุข สายลมพัดผ่านสวนเหมย กลีบดอกสีขาวร่วงหล่นไม่ขาดสาย ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า... ตั้งแต่วินาทีนั้น ความรักอันบริสุทธิ์ของหยกเมฆาผู้พี่ กำลังแปรเปลี่ยน เป็นแรงปรารถนาที่พร้อมจะช่วงชิงทุกสิ่ง แม้ต้องแลกด้วย... สายสัมพันธ์ของพี่น้องก็ตาม หลังหวนคืนแดนปทุมได้กว่าครึ่งปี เสียงหัวเราะของสองพี่น้องปทุมค่อย ๆ กลับคืนมา หวังชินยังคงวิ่งเล่นไปทั่วจวน หวังเยว่กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง ราวกับมรสุมที่แดนเมฆาเป็นเพียงความฝันอันเลือนราง ทว่า... ความสงบที่ทั้งสองเพิ่งได้สัมผัส กลับอยู่ได้ไม่นาน เช้าวันหนึ่ง เสียงกลองมงคลดังกึกก้องไปทั่วนครปทุม ธงแพรสีแดงถูกแขวนเรียงรายตลอดสองฟากถนน ผู้คนต่างแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงาม เพราะวันนี้... คือวันที่ประกาศพระราชพิธีอภิเษกสมรสของคุณหนูใหญ่สกุลหวัง หวังอู่เสีย...ปทุมแก้วแห่งแดนปทุม กับองค์รัชทายาทแห่งแดนประจิม การอภิเษกครั้งนี้ มิใช่เพียงพิธีมงคลของชายหญิง แต่เป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองแผ่นดิน ราชสำนักทั้งสองต่างให้ความสำคัญยิ่ง ขบวนขันหมากจากแดนประจิมทอดยาวสุดสายตา รถม้าประดับทอง ม้าศึกสีขาว หีบสินสอดนับร้อย ทอดยาวกว่าสิบลี้จากท่าเรือสู่พระราชวังปทุม งดงามจนชาวเมืองต่างออกมายืนชมสองข้างทาง ขณะเดียวกัน ราชสาส์นเชิญร่วมงานอภิเษก ก็ถูกส่งออกจากแดนปทุม มุ่งสู่ทั้งห้าดินแดน แดนเมฆา แดนบูรพา แดนคาบสมุทร รวมถึงแคว้นน้อยใหญ่อีกหลายแห่ง เพื่อร่วมเป็นสักขีพยานในงานวิวาห์แห่งศตวรรษ ... ภายในจวนสกุลหวัง บรรยากาศกลับมิได้คึกคักดังภายนอก หวังอู่เสียนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง ปล่อยให้สาวใช้ช่วยแต่งองค์ทรงเครื่อง นางยิ้มอ่อนโยน ทว่าแววตากลับแฝงความอาลัย หวังชินเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนหย่อนตัวนั่งข้างผู้เป็นพี่ "ท่านพี่..." "อีกไม่กี่วันก็ต้องไปแล้ว" หวังอู่เสียยิ้มพลางลูบศีรษะน้องชาย "อาชินโตแล้ว" "ต่อไปต้องช่วยดูแลอาเยว่แทนพี่" หวังชินเม้มริมฝีปาก พยายามกลั้นน้ำตา ตั้งแต่เล็กจนโต พี่หญิงคือผู้ที่คอยดูแลเขากับหวังเยว่เสมอ บัดนี้... กลับต้องออกเรือนไปอยู่แดนไกล หวังเยว่ที่ยืนเงียบมาตลอด เอ่ยขึ้นเสียงเบา "หากผู้ใดรังแกพี่หญิง..." "ข้าจะไปพาท่านกลับเอง" คำพูดนั้น ทำให้ทั้งห้องหัวเราะขึ้นพร้อมกัน หวังอู่เสียยิ้มทั้งน้ำตา "เด็กโง่..." "แดนประจิมมิใช่สถานที่ที่เจ้าจะบุกเข้าไปได้ง่าย ๆ" ... ณ ดินแดนเมฆา จวนประมุขสกุลหลาน หลานฮ่วนรับราชสาส์นสีแดงจากราชสำนักปทุม เพียงเห็นตราดอกบัวประจำแคว้น หัวใจที่สงบนิ่งมานาน ก็พลันสั่นไหว เขาค่อย ๆ เปิดสาส์น สายตาไล่อ่านทีละบรรทัด ก่อนจะหยุดอยู่ที่รายชื่อเจ้าภาพ "สกุลหวังแห่งแดนปทุม" หลานซ่วงที่ยืนอยู่ด้านข้าง เพียงเห็นตัวอักษรสองคำว่า... แดนปทุม ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างมิเอ่ยสิ่งที่อยู่ในใจ แต่ต่างก็รู้ดี งานวิวาห์ครั้งนี้... มิใช่เพียงงานเชื่อมไมตรีของสองแผ่นดิน หากยังเป็น... โอกาสแรก หลังจากวันลาจากบนยอดเมฆา ที่หยกเมฆาทั้งสอง อาจได้พบ... ปทุมแดงอีกครั้ง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more