Sayılı bir hayatın içerisinde adım adım ilerliyorduk. Kimimizin ayağına takılan taştan düştüğü yerden kalkamazken kimimiz de düştüğümüz yerden kalkar defalarca düşsekte direnir yeniden dener olmayacağını bile bile savaşırdık kazanan olur bazen bazen de kaybeden.
Boğulmak adı altında nefessiz kalmıştı Liya. Yutkunarak dudaklarını bir birine bastırdı. "Yemin ederim bunların hiç birini bilmiyordum." Söylerken sesindeki tınısı bile acının fısıltısı gibiydi.
Tekerlekli sandalyesi ile biraz daha Liya'ya yaklaşarak arkasında durdu. "Kim isterdi ki?" Dudakları titrerken konuşmakta zorluk çekiyordu. "Bir kadın yüzünden başka bir kadın!" Sanki kendi annesinden bahsetmiyordu. Değişik bir duyguya hapis olurken sanki bu onu koruyacak gibiydi. "En büyük suç babamda... Onu kesinlikle haklı görmüyor." K
