Bir insanın hayatını karartmak sanıldığından daha kolaydı. Cümlelerin başlangıcı güçlü duruşuna tabi tutarken yüreğinin sessiz çığlıkları dudakları arasından son cümlesini kurdurtamamıştı.
Susmak yüreğine ağır bir yük gibi yerleşirken konuşmak dünyasını yerle bir ederdi insanın. Nefesini tutmuştu atıl silah sesiyle insan ne kadar sinir olsa da yokluğu derbeder ederdi. Üst üste düşmüş iki adama bakarken şoka girmiş halinden çıkamıyordu Liya.
"Hazar!" Dudakları arasından firar eden basit bir isim seslenmesinden çok haykırış olarak firar etmişti. "Hazar iyi misin!" Bir kez daha bağırarak ne zaman aktığını fark etmediği göz yaşı yanağından süzülerek dudağının üzerine yerleşti.
Hazar üzerinde olan adamı yavaşça iterken korku dolu gözleriyle ona bakan Liya'ya baktı. "İyiyim!" Sadece bu keli
