Karanlık Sınır +21

ŞAFAK VAKTİ İNFAZ

Akşamüstü - Mardin Sancaktar Konağı

Mardin’in taş duvarlı avlusu, akşamüstünün son kızıl ışıklarıyla yıkanıyordu. Hava ağır ve tozlu,

dağlardan esen hafif rüzgâr konağın avludaki zeytin ağaçlarının yapraklarını hafifçe hışırdatıyordu.

Baran Sancaktar, amcasıyla birlikte sevkıyat listelerini masanın üzerinde inceliyordu. Geniş

omuzları, yılların dağ adamı duruşuyla gerilmişti; kalın parmakları kâğıtların üzerinde ritmik bir

şekilde geziniyordu. Gözleri, her zamanki gibi keskin ve uyanıktı. Tam o anda telefonu çaldı.

Ekranında “Gizli Numara” yazıyordu. Baran kaşlarını hafifçe çatarak telefonu açtı. Arayan, Ömer

Akın’ın isimsiz kaynağıydı. Haber, bir hançer gibi saplandı kalbine. Cansel’in Ömer Akın eliyle

Mardin’e sızdırdığı zehirli haber, Sancaktar konağında anında deprem etkisi yarattı.

Baran’ın yüzü saniyeler içinde kireç gibi bembeyaz kesildi. Damarları şakaklarında zonkluyor, göz

bebekleri büyüyordu. Masadaki kahve fincanını ani bir hareketle duvara fırlattı; porselen parçaları

avlunun taş zeminine dağılırken sert bir çınlama yankılandı. Ardından gözlerinden ateş fışkırır gibi

bir bakışla kükremeye başladı. Sesindeki öfke, dağları inletiyordu:

“ASLAN KARADAĞ! Sen benim kardeşimi masalara meze mi yapacaksın lan? Sen kimsin benim

kanımı pazarlık konusu edersin?”

Rojda Hanım, oğlunun bu kükremesini duyunca avluya doğru korkuyla koştu. Elleri titriyor, yüzü

endişeyle buruşmuştu. Kalbi hızla çarpıyordu. Yanına varır varmaz sordu, sesi titrek ve endişeliydi:

“Ne oldu oğlum? Derin’e bir şey mi yaptılar?”

Baran, ceketini sertçe sırtına geçirirken dişlerini sıktı. Gözleri öfkeyle parlıyor, adeta alev alev

yanıyordu. Adımları hızlı ve kararlıydı. Cevabı, avluyu bir kez daha inleten bir kükremeyle geldi:

“Derin’i satmaya kalkmış ana! Kendi kirli işleri için kardeşimi harcamaya kalkmış! Hazırlayın uçağı! İstanbul’a gidiyoruz! O konağı bu gece Karadağlara mezar etmezsem Sancaktar kanı bana

haram olsun!” Konak bir anda ayaklandı. Adamlar koşuşturmaya başladı, arabalar hazırlanırken Baran’ın özel uçağı pistte motorlarını ısıtmaya koyuldu. Mardin’den İstanbul’a uzanan o uzun gece, Baran’ın

içinde bir volkan gibi kaynıyordu. Her nefeste kardeşinin adı yankılanıyordu zihninde.

Saat sabahın 04:00’üydü. İstanbul’un Karadağ Malikânesi, davet bittikten sonra derin bir uykuya dalmıştı. Malikânenin ışıkları neredeyse tamamen sönüktü; sadece bahçedeki birkaç lamba, loş ve sarı bir ışık yayıyordu etrafa. Gece sessizdi, rüzgâr hafifçe esiyor, yapraklar hışırdıyordu. Aslan Karadağ, kütüphanede tek başına koltuğuna gömülmüş oturuyordu. Elinde viski bardağı vardı, bakışları boşluğa dalmıştı; yüzü taş gibi ifadesizdi ama o taşların altında derin bir dinginlik gizliydi.

Derin ise üst katta, büyük yatak odasında uykusuzlukla boğuşuyordu. Yatağında dönüp duruyor,

tavana bakıyor, içindeki huzursuzluk her geçen dakika artıyordu. Cansel ise Ömer Akın ile birlikte

balkonda pusuya yatmıştı. İkisi de karanlığın içinde sessizce bekliyordu. Şafağın sökmesini, o anı

kolluyorlardı.

Cansel fısıltıyla, sesi hafifçe titreyerek sordu:

“Geliyor mu Ömer? Şafak sökmek üzere…”

Ömer Akın telefona bakarak, sakin ama tetikte bir sesle cevap verdi:

“Havaalanından çıktılar Cansel Hanım. Beş dakikaya burada olurlar. Baran Sancaktar uçağından

inerken barut kokuyordu dediler. Öfkesi şehri yakacak cinsten.”

Cansel zalimce gülümsedi. Dudaklarında ince bir kıvrım oluştu, gözleri karanlıkta parlıyordu. Sesi

alçak ve soğuktu:

“Hazır ol. Bu sabah bu konakta sadece silahlar konuşacak. Aslan o kıza her baktığında bu sabah

dökülen kanı hatırlayacak.”

Malikâne o anda hâlâ sessizdi. Ama o sessizliğin altında fırtına kopmak üzereydi. Bahçenin

karanlığı, yaklaşan adımları gizliyordu.

Sahne 3: Baskın - Kapıların Kırılışı

Konağın dev demir kapıları, Baran’ın zırhlı araçları tarafından yerinden sökülürken metalin çığlık

gibi sesi geceyi yırttı. Kapılar gıcırdayarak eğildi, menteşeler yerinden fırladı. Baran, arkasında

elleri tetikte on adamıyla içeri daldı. Adımları ağır ve kararlıydı, botları taş zeminde gürültü

çıkarıyordu. Yüzü öfkeyle gerilmiş, gözleri kan çanağına dönmüştü. Salona kükreyerek daldı, sesi

malikâneyi inletiyordu:

“ÇIK DIŞARI KARADAĞ! Emanete ihanet etmenin bedelini ödetmeye geldim!”

Aslan, kütüphaneden sakin bir şekilde çıktı. Elinde hâlâ viski bardağı vardı ama bakışları bir kaplan

kadar keskindi. Merdivenlerin başında durdu, duruşu dimdik ve otoriterdi. Sesi buz gibi soğuk ve

kontrollüydü:

“Baran? Bu ne cüret? Sabaha karşı kapımı kırmak ne demek? Mardin’deki dağlarla karıştırdın

herhalde burayı.”

Baran silahını Aslan’ın alnına doğrulttu. Eli titremiyordu, namlu tam hedefteydi. Gözlerinden

fışkıran öfke salonu dolduruyordu:

“Dağı da denizi de sana dar edeceğim! Kardeşimi masalarda pazarlık konusu yapmak ne demek

lan? Cevap ver! Onu o yabancı ortaklarına peşkeş çekmek ne demek? Hani emanetti? Hani

dokunulmazdı?”

Salonun havası gerilmiş, elektrik yüklüydü. İki adamın arasında görünmez bir duvar yükselmişti.

Baran’ın adamları tetikte bekliyor, silahlar hazırdı.

Derin, yukarıdaki gürültüye uyanıp geceliğiyle aşağı koştu. Saçları dağınık, gözleri korkuyla

irileşmişti. Kalbi göğsünden fırlayacak gibi çarpıyordu. Abisinin elindeki silahı ve Aslan’ın o

soğukkanlı, buz gibi duruşunu görünce dehşete düştü. Hiç düşünmeden ikisinin arasına atıldı,

kollarını iki yana açtı. Sesi yalvarır gibiydi:

“Abî! Ne yapıyorsun? Dur! Yanlış biliyorsun!”

Baran gözü dönmüş halde bağırdı. Yüzü kıpkırmızı, damarları boynunda kabarmıştı:

“Çekil yolumdan Derin! Bu adam seni satmış! Seni harcamış! Kendi evladımı kurtaracağım diye

seni bu canavarın eline bıraktım, ama bu sabah seni buradan ya canlı alacağım ya da ikimizi birden

bu salona gömeceğim!”

Aslan Baran’ın gözlerine milim kıpırdamadan baktı. Bakışları sakin ama deliciydi. Sesi hâlâ

kontrollü ve güçlüydü:

“Kim soktu bu yalanı aklına Baran? Benim evimde, benim nefesim altındaki kadını kimseye

harcatmam ben! Bunu o kafana sok!”

Gerilim doruktaydı. Derin’in kalbi deli gibi atıyor, gözleri bir abisine bir Aslan’a gidip geliyordu.

Salonun ortasında üçü de donmuş gibi duruyordu. Cansel yukarıdan, balkondan izlerken tırnaklarını

avucuna batırıyordu. Acı hissediyor ama gülümsemesini bastıramıyordu. Ömer Akın ise yanında

tetikte bekliyordu, her an hazır.

Sahne 5: Karanlıkta Patlayan Silah

Cansel yukarıdan izlerken tırnaklarını avucuna batırır, Ömer Akın ise tetiktedir. Tam o sırada

malikânenin dışından, bahçenin karanlığından bir el ateş edildi. Ses, geceyi yırtan bir patlamaydı.

Salonun dev avizesi büyük bir gürültüyle yere çakıldı. Kristaller paramparça oldu, cam kırıkları

havada uçuştu. Her yer anında kararır. Toz ve karanlık her şeyi yuttu. Karanlığın içinde tek bir

feryat yankılandı, çaresiz ve keskin:

“DERİN!”

Bu, Baran’ın sesiydi. Panik, öfke ve korku karışımı bir çığlık. Malikâne artık tamamen karanlığa

gömülmüştü. Ayak sesleri, nefesler, silahların şıkırtısı birbirine karışıyordu. Şafak vakti infaz

başlamıştı. Dışarıda gökyüzü yavaş yavaş aydınlanmaya başlarken, içeride kan ve ihanet kokusu

havayı dolduruyordu. Cansel’in planı işlemişti. Ömer Akın yanında fısıldadı ama Cansel sadece

gülümsedi. Bu sabah, Karadağ Malikânesi’nde her şey değişecekti.

Baran’ın adamları karanlıkta pozisyon almaya çalışıyordu. Aslan ise viski bardağını yavaşça yere

bıraktı; camın şıngırtısı duyuldu. Derin yere çökmüştü, elleri cam kırıklarına değiyor ama acıyı

hissetmiyordu. Sadece korku ve şaşkınlık vardı. Herkes bekliyordu. Bir sonraki hareketi. Bir

sonraki kurşunu.

Bu, dokunulmaz emanete ihanet edenlere karşı şafak vakti infazın tam ortasıydı.

Malikânenin bahçesinden esen rüzgâr, dışarıdaki ilk ışıklarla karışıyordu. Ama içeride hâlâ karanlık hâkimdi. Ve

o karanlık, her şeyi yutmaya devam ediyordu.