Karanlık Sınır +21

EMANET VE ÖFKE

Gece, İstanbul Boğazı’nın serin rüzgârıyla konağın bahçesini

yalayıp geçiyordu. Karadağlar’ın devasa konağı, sanki bir kale

gibi yükseliyordu tepede; taş duvarları, yüksek pencereleri ve

denize uzanan iskeleleriyle hem ihtişam hem de tehdit

saçıyordu. Bu ev, yıllardır sırlar, intikamlar ve güç savaşlarıyla

doluydu. Ama o gece, sessiz bir ihanetle yeni bir yarık açılmıştı

duvarlarında.

Cansel, ayaklarını halıya değdirmeden, Derin’in odasına

süzüldü. Oda loştu; sadece komodinin üzerindeki antika masa

lambası yanıyordu. Komodinin üzerinde duran eski, paslanmış

saat, Derin’in en değerli emanetiydi. Abisi Baran Sancaktar’ın

yıllar önce hediye ettiği, babalarından kalan tek hatıra.

Cansel’in parmakları saati kavradığında, gözlerinde soğuk bir

kararlılık vardı. “Bu paslı şey bu eve yakışmıyor,” diye

mırıldandı kendi kendine. “Sancaktarların gölgesi bile burada

fazla.”

Hızlı adımlarla iskeleye çıktı. Ayaklarının altındaki tahtalar

gıcırdıyordu. Karanlık sular, ay ışığını yutarcasına

dalgalanıyordu. Cansel kolunu geriye attı ve saati var gücüyle

fırlattı. Saat, havada kısa bir yay çizerek denizin derinliklerinde

kayboldu. Suyun yüzeyinde sadece minik bir halka kaldı, sonra

o da yok oldu.

Aslan Karadağ, balkonun gölgesinden her şeyi izliyordu.

Sigarasının dumanı yavaşça yükselirken, yüzü taş gibiydi. Öfke,

damarlarında lav gibi akıyordu ama tek kelime etmedi. Sadece

sigarasını parmaklarının arasında ezdi ve külleri rüzgârasavurdu. Cansel, hanımıydı evin; ama bu evin kurallarını o

koyuyordu. Ve Cansel, o kuralları çiğnemişti.

Sabah olduğunda kahvaltı sofrası, her zamanki gibi gergin bir

sessizlikle kurulmuştu. Derin odaya girdiğinde elleri titriyordu.

Gözleri doğrudan Aslan’a kilitlendi. “Saat yok! Aslan, o saat

yerinde yok! Sen mi aldın?” Sesinde hem korku hem de öfke

vardı.

Cansel, sakin bir ifadeyle ekmeğine reçel sürüyordu. Hiç acele

etmeden, sanki havadan sudan bahsediyormuş gibi konuştu:

“Boşuna aranma Derin. O paslı hatıra bu eve yakışmıyordu,

ben de gerekeni yaptım. Denizin dibinde şimdi, ait olduğu

karanlıkta.”

Derin’in yumruğu masaya indi. Bardaklar zangırdadı, ses

salonda yankılandı. “Sen ne hakla benim eşyama dokunursun?

Sen kimsin ya?”

Aslan yavaşça ayağa kalktı. Boyu, masanın başında bir kule

gibi yükseldi. Sesi alçak ama buz gibiydi: “Cansel… Sen ne

yaptığını sanıyorsun? Benim evimde, benden habersiz böyle bir

şeye nasıl cesaret edersin?”

Cansel dik duruşunu bozmadı. Gözleri Aslan’ın gözlerine

kenetlendi. “Ben bu evin hanımıyım Aslan! Sancaktarların

yasını bu çatının altında tutmak zorunda değiliz. Evimin

huzurunu korudum sadece.”

Aslan masaya yaklaştı, Cansel’in tam karşısında durdu.

Aralarındaki mesafe neredeyse yoktu. “Sen huzuru değil, benim

sabrımı zorluyorsun! Bu evde neyin kalıp neyin gideceğine

sadece ben karar veririm. Kendi kafana göre iş çevirmeyeceksinCansel! Bir daha benim bilgim dışında tek bir adım atarsan, o

zaman gerçekten bu evin hanımı kimmiş hep beraber görürüz.

Çık şimdi odana, gözüm görmesin seni!”

Cansel bir an sarsıldı. Aslan’ın sesindeki o buz gibi ton,

omurgasını titretti. Ama asaletinden ödün vermedi. Sandalyeyi

sertçe itip kalktı ve merdivenlerden yukarı çıktı. Her adımında

topuklarının sesi, evin sessizliğinde yankılanıyordu.

Derin, olduğu yere çöktü. Gözyaşları yanaklarından

süzülüyordu. Saat gitmişti. Abisinin son hatırası da yok olmuştu.

Bu ev, artık bir hapishane gibi geliyordu ona.

Öğleden sonra bahçe, denizin tuzlu kokusuyla doluydu. Derin

iskelede oturmuş, dalgaları izliyordu. Gözleri kızarmıştı, saçları

rüzgârda savruluyordu. Aslan sessizce yanına geldi. Aralarında

uzun bir sessizlik oldu. Sadece martıların çığlıkları ve dalgaların

vuruşu duyuluyordu.

Derin’in sesi boğuk çıktı: “Mutlusun herhalde. Abimin son

hatırası da gitti.”

Aslan denize bakıyordu. Sigarasından derin bir nefes çekti.

“Mutlu değilim Derin. Cansel haddini aştı, cevabını da aldı. O

saat gitti diye senin buradaki yerin değişmedi. Sadece… artık

hatırlayacak bir şeyin kalmadı bu evde. Belki de böylesi daha

iyidir.”

Derin nefretle ona döndü. Gözleri alev alevdi. “Senin için iyidir

Karadağ. Ama benim için değil.”

Akşam çökerken konağın kapısı, beklenmedik bir fırtınayla

sarsıldı. Dev gibi siyah araçlar, lastikleri çakılları ezerek durdu.Baran Sancaktar, arkasında on tane silahlı adamıyla kapıya

dayandı. Korumalar hemen silahlarını çekti. Bahçe, bir anda

savaş alanına döndü. Havada gerilim o kadar yoğundu ki, nefes

almak bile zordu.

Baran’ın sesi kükremeydi: “DERİN! Kardeşimi göreceğim! Aslan

Karadağ, aç şu kapıyı! Kardeşime bir şey yaptıysanız bu şehri

başınıza yıkarım!”

Aslan bahçeye çıktı. Kollarını göğsünde kavuşturmuş, dimdik

duruyordu. Eli silahına gitmedi ama bakışları çelik gibiydi. “Bu

ne cüret Baran? Adamlarını toplayıp kapıma dayanmak ne

demek? Anlaşmayı bozmak mı niyetin?”

Baran öfkeyle soluyordu. Yüzü kıpkırmızıydı. “Anlaşma

umurumda değil! Günlerdir sesini duymadım, merakımdan

ölüyorum! Kardeşimi kendi gözlerimle görmeden, sağ salim

olduğunu bilmeden buradan bir milim kıpırdamam! Çıkart o kızı

dışarı!”

Derin, abisinin sesini duyunca merdivenlerden aşağı koştu.

Kalbi deli gibi çarpıyordu. Bahçeye fırladığında Baran’ı gördü ve

kendini onun kollarına attı. İki kardeş birbirine sıkıca sarıldı.

Baran’ın güçlü kolları Derin’i sararken, kızın gözlerinden yaşlar

akıyordu. “Abi… İyiyim ben. Vallahi iyiyim.”

Baran kardeşinin saçlarını okşadı. Kokusunu içine çekti, sanki

yıllardır özlemiş gibi. Sonra Aslan’a döndü. Bakışları hâlâ

öfkeyle doluydu. “Bak Karadağ… Onu buraya emanet ettim diye

unuttum sanma. Gözüm hep üzerinizde. Kardeşimin yüzü bir

gün asılırsa, o zaman gerçek savaşı görürsün!”Aslan hiçbir şey demedi. Sadece başıyla onayladı. Kapı

açılmıştı. Baran’ın adamları geri çekildi. Kardeşler bir süre daha

sarılı kaldı. Sonra Baran, Derin’in alnına bir öpücük kondurdu

ve arabasına bindi. Araçlar gürültüyle uzaklaştı. Bahçe yine

sessizliğe gömüldü.

Gece yarısı, Derin’in odası bomboştu. Yatağın kenarında

oturuyordu. Abisinin sıcaklığı hâlâ ellerinde, saçlarında

hissediliyordu. Pencereden dışarı baktı. Aslan bahçede tek

başına sigara içiyordu. Dumanı yavaşça yükseliyordu. İki farklı

dünyanın insanı, aynı sessizliğin içinde sabahı bekliyorlardı.

Derin içinden geçirdi: “Abimin sıcaklığı hâlâ ellerimde… Geldi

beni gördü ya, dünyalar benim oldu. Aslan o kapıyı açtı, bizi

engellemedi. Neden? Belki de o da benim kadar yalnızdır bu

koca konakta. Cansel’in o saati atması içimde bir şeyi kopardı

evet, ama abimin gelişi o yarayı biraz olsun kapattı. Aslan

Karadağ… Seni hâlâ tanımıyorum ama bugün abime o kapıyı

açtığın için ilk kez sana düşman gibi bakamıyorum.”

Aslan sigarasını bitirdi, izmariti toprağa gömdü. Yüzünde yorgun

bir ifade vardı. Bu ev, emanetlerle doluydu. Derin, Baran’ın

emanetiydi. Cansel ise kendi öfkesinin esiriydi. Ve o saat… O

saat, artık denizin karanlığında yatıyordu. Belki de bazı hatıralar

gerçekten unutulmalıydı ki, yeni yaralar açılmasın.

Konak, o gece yine ağır bir sessizliğe büründü. Ama bu

sessizlik, fırtınadan önce gelen dinginlik gibiydi. Baran’ın gelişi,

yeni tartışmaların tohumlarını ekmişti. Cansel’in evdeki otoritesi

sarsılıyordu. Derin ve Aslan arasında ise, ilk kez ortak birmasada sessizlik bozulacaktı. Belki de bu, nefretin değil,

anlayışın başlangıcı olacaktı. Ya da daha büyük bir savaşın.

Aslan odasına döndüğünde, Cansel’i yatakta otururken buldu.

Kadın, kollarını dizlerine sarmış, düşünüyordu. Aslan kapıyı

kapattı ve derin bir nefes aldı. “Bugün haddini aştın Cansel. Bir

daha böyle bir şey yaparsan…”

Cansel başını kaldırdı. Gözlerinde pişmanlık yoktu, sadece inat

vardı. “Ben evin hanımıyım dedim ya. Senin kurallarına göre

oynamıyorum Aslan. Bu evde Sancaktarların izi kalmamalı.”

Aslan yatağın kenarına oturdu. Ellerini ovuşturdu. “Derin burada

emanet. Baran bugün geldiğinde ne kadar kırılgan olduğunu

gördün mü? O saat onun için her şeydi. Sen onu denize attın.

Şimdi o kızın gözlerinde hem bana hem sana karşı bir kin var.

Bunu sen başlattın.”

Cansel güldü ama gülüşü acıydı. “Kin mi? O kız zaten kinle dolu

buraya geldiğinde. Seninle evlendiğim günden beri bu evde bir

yabancı gibi yaşıyorum. Her köşede Sancaktarların gölgesi. O

saat de son damlaydı.”

Aslan kalktı, pencereye yürüdü. Bahçeyi izledi. Derin’in

odasının ışığı hâlâ yanıyordu. “Belki de haklısın. Belki de bu

evde herkes biraz yabancı. Ama emanet emanettir Cansel.

Baran bugün kapıma dayandığında, anlaşmayı bozmak

üzereydi. Eğer Derin’i koruyamazsam, bu şehir kan gölüne

döner. Senin o saati atman, sadece Derin’in kalbini kırmadı.

Bana da meydan okudun.”

Cansel ayağa kalktı, Aslan’ın yanına geldi. Elini omzuna koydu

ama Aslan silkelenmedi. “O zaman beni de koru Aslan. Ben debu evin bir parçasıyım. Senin karınım. Sancaktar kızı burada

kraliçe gibi dolaşırken, ben ne olacağım?”

Aslan dönüp Cansel’e baktı. İlk kez o gece gözlerinde bir

yumuşama vardı. “Sen benim yanımdasın. Ama kurallarımı

çiğnemeyeceksin. Yarın Derin’le konuşacağım. Belki de o saatin

yerine başka bir şey koyarız. Hatıralar denizin dibinde kalsa

bile, insanlar hâlâ burada.”

Derin ise odasında, yatağa uzanmıştı. Gözlerini tavana dikmişti.

Abisinin sarılmasının sıcaklığı hâlâ bedenindeydi. “Abi…

Teşekkür ederim geldin. Biliyorum, bu ev seni de korkutuyor.

Ama ben iyiyim. Aslan… o kapıyı açtı. Belki de o kadar kötü biri

değildir. Belki de bu emanet, bir gün dostluğa dönüşür.”

Sabahın ilk ışıkları konağın pencerelerinden sızmaya

başladığında, herkes ayrı odalarında kendi fırtınalarıyla

boğuşuyordu. Cansel’in öfkesi, Aslan’ın sabrı, Derin’in yalnızlığı

ve Baran’ın tehdidi… Hepsi aynı çatı altında, aynı sessizlikte

bekliyordu.

Bu ev, artık sadece taş ve betondan ibaret değildi. İçinde

yaşayanların duyguları, kinleri, sevgileri ve emanetleriyle

doluydu. Ve o gece atılan saat, denizin karanlığında sonsuza

dek kaybolsa da, yarattığı dalgalar hâlâ konağın duvarlarında

yankılanıyordu