Kahit na mahirap ang sitwasyon ni Yvo at hirap pa kasi itong maglakad lakad kinaya ko para sa taong mahal ko. Sa bawat umaga na darating alam ko panibagong araw at pag-asa naman sa aming dalawa ng asawa ko. Pasasaan ba naman ay magiging ok din ito. Hindi ko siya susukuan ulit at araw-araw kung ipaparamdam at ipapakita na mahal na mahal ko siya. Na sakabila ng lahat ay nandito pa rin ako sa kanya para alagaan siya.
Kahit na mahirapan pa ako.
Nasa labas kami ng araw na iyon at sinusubukan niyang tumayo gamit ang tungkod pero ng makita kung nahirapan siya binalik ko agad siya sa wheelchair at pinaupo. Niyakap at hinalikan ko agad siya dahil nakita ko sa mga mata niya ang lungkot. Hindi ko pinaramdam sa kanya na may kulang sa kanya bagkus binulungan ko siya at pinalakas pa lalo ang kanyang
