ตลาดร้อนซ่อนรัก

หลงตัวเองเกินไปหรือเปล่า?

ตอนที่ 5

หลงตัวเองเกินไปหรือเปล่า?

"อ๊ะ"

มะปราง อุทานอย่างตระหนก เมื่อร่างของเธอถูกดึงลงไปด้วย จนล้มทับกับร่างของเขาบนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาปรือตามองเธอ แล้วแสร้งถอนหายใจออกมา

"โทษทีๆ ฉันหน้ามืดไปหน่อย"

"งั้นคุณดินเอนหลังพักสักครู่นะคะ"

ใบหน้าสวยแดงก่ำเมื่อรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่ระผิวแก้ม เธอจึงขยับกายจะลุกขึ้น แต่ถูกมือหนาดึงรั้งไว้ก่อน

"จะไปไหน?"

"เห็นพี่เต้บอกให้ปรางมาดูไฟล์รายการรายวันในจอ เพราะคุณดินเผลอลบไป"

หญิงสาว ชี้ไปที่จอคอม

"โอ้ย! ปวดหัวจัง"

หัสดิน ยังไม่ยอมปล่อยมือเธอ แถมครางอู้อี้อย่างทรมาน

มือนิ่มชะมัด!!

ขายผักยังไง ให้มือนิ่มได้ขนาดนี้

"อ้าว ปวดหัวด้วยเหรอคะ?"

มะปราง หันรีหันขวาง "งั้นไปหาหมอให้เช็คดูดีกว่ามั้ยคะ ว่าระบบประสาทหรือสมองมีปัญหาหรือเปล่า? ไปค่ะไปโรงพยาบาลดีกว่า"

"เธอจะบ้าเหรอ? ฉันแค่พักผ่อนน้อย เธอจะแช่งฉันรึไง?"

ยัยเด็กนี่!

"เปล่านะคะ ปรางก็แค่กลัวคุณดินจะเป็นอะไรมาก เพราะเดือนที่แล้วลุงเชิดร้านขายไก่สดก็เพิ่งจะตรวจเจอว่ามีปัญหาระบบปลายประสาท จากที่แกบ่นปวดหัวมาหลายวัน ดีที่ไปหาหมอทันไม่งั้นคงกลายเป็นอัมพฤกษ์อัมพาต"

หญิงสาวตอบเสียงอ่อย

"ห่วงฉัน?"

"....."

"เธอยังชอบฉันอยู่ล่ะซิ"

มุมปากหยักบนใบหน้าหล่อเหลายกโค้งขึ้น ดวงตาคู่สีนิลพราวระยับ ชั่วขณะ มะปราง พลันนึกถึงความสดใสของเด็กชายวัยรุ่นในชุดกีฬาที่เดินมาพร้อมกับคุณพัฒน์และคุณเหรียญ

ความสว่างเจิดจ้าของเขานั้น

เติมพลังบางอย่างในชีวิตให้เธอ

ใช่!! เธอชอบเขา

ชอบมาตลอด แต่เมื่อค่อยๆ เติบโตขึ้น เธอก็ได้ตระหนักความจริงของชีวิตทีละนิด ถึงความเหมาะสมคู่ควร

จึงรู้ว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นเป็นไปได้ยาก

จากนั้นเธอจึงพยายามวางตัวใหม่

และจะไม่มีทางให้ความคิดของตัวเองวนเวียนอยู่แบบเดิมอีกต่อไป

แต่ไม่ใจว่าตอนนี้

เขาจะแกล้งถามเธอเพื่ออะไร?

"หลงตัวเองเกินไปแล้วค่ะ! ปรางไม่ชอบผู้ชายแบบคุณหรอก คุณดินไม่ใช่สเปคปรางเลยสักนิด!"

คนสวยเสียงแข็งขึ้น และสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว

หัสดิน ยู่หน้าขึ้น

รู้สึกเหมือนลมหายใจตัวเองเริ่มจะติดขัด เมื่อได้สัมผัสใกล้ชิดกับยัยแม่ค้าขายผักชัดๆ ร่างของเธอภายใต้เสื้อยืดนุ่มนิ่ม อวบอัดเต็มไม้เต็มมือ ผิวของเธอขาวเนียนละเอียดกระจ่างใสไปทั้งตัว ยิ่งมองกรอบหน้ารูปไข่ใกล้ๆ

เขาก็ตระหนักได้ว่า เธอเป็นคนสวย

ส้วย สวย

ปากนิด จมูกหน่อย พอดีพอเหมาะไปทั้งหน้า ผมยาวสลวยสีคาราเมลลื่นมือจนเขาเผลอลูบโลม ไม่อยากปล่อย

"ฉันนี่แหละสเปคเธอ"

เขาเอ่ยเสียงเข้ม

"อะไรของคุณ"

หญิงสาวส่ายหน้า ผุดกายลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะคอม คลิ๊กเมาส์ไปมาสองที "นี่ไง ไฟล์อยู่โฟลเดอร์ภาพตลาด คุณดินคงเผลอลากไปใส่แน่นอน"

"อ้าวเหรอ?"

นี่จบนอกมาจริงหรือเปล่าเนี่ย!

"แต่ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ปรางเชฟไว้หลายที่และส่งเมล์ให้คุณพัฒน์ละ ยังไงไฟล์ต้นขั้วไม่หายแน่นอน ถึงจะมีคนเผลอกดลบไปก็ตาม"

รู้ทันจริงๆ "...."

"ปรางกลับละ"

"โอ้ย! ปวดหัวอีกแล้ว"

"เอายาแก้ปวดมั้ยคะ? เดี๋ยวปรางเอามาให้" เธอชะงักมือที่จะเปิดประตู แล้วหันมาถาม

คนหล่อส่ายหน้า

"ไม่อะ ยาพารากับยาแก้ปวดกินเยอะพร่ำเพรื่อไม่ดีต่อตับ เธอรู้ไหมปีๆ หนึ่ง มีคนเสียชีวิตเพราะโรคตับเยอะแค่ไหน?"

"ตามใจ"

เธอตัดบท ไม่อยากจะฟังเขาพล่ามมากกว่านี้

"นวดบ่ากับขมับให้ฉันหน่อย นวดสักพักฉันก็คงหายปวดแล้ว ไม่งั้นฉันเดินกลับห้องพักไม่ได้แน่ นอนที่นี่ก็ไม่ได้ ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน ...มานวดให้หน่อย"

เสียงเขาอ่อนลงอย่างเว้าวอน

มะปราง ลังเลอยู่สักพัก แต่เมื่อหันไปมองร่างหนาที่เอนกายยกมือขึ้นกุมขมับ เธอก็เริ่มใจอ่อน

เอาน่า ยังไงเขาก็คือ

หัสดิน พิบูลย์ทรัพย์ ลูกชายเจ้าของตลาดนี้และเป็นเจ้าของตลาดคนต่อไป

"ก็ได้ค่ะ"

เธอย่อกายลงนั่งข้างๆ เขาพร้อมเอื้อมมือวางบนบ่า แล้วกดปลายนิ้วนวดให้เขา

"อืม"

หัสดิน ครางต่ำในลำคอ เปลือกตาหนาปิดลง ไม่นึกว่าเธอจะนวดตรงจุดได้ดีขนาดนี้ "ตรงนั้น ดีมาก"

หญิงสาวยกยิ้มมุมปาก มองท่าทางของเขาที่เหมือนหมาโกลเด้นตัวใหญ่และมีท่าทางขี้เกียจ ผิดจากท่าทีตอนไฟว้เรื่องจะขึ้นค่าเช่าแผงลิบลับ

เธออยากจะตำหนิเขา

แต่ลึกๆ ในใจ ก็เข้าใจถึงความตั้งใจที่เขาอยากทำในสิ่งที่ต้องการ ทว่าเธอก็อยู่ในชุมชนมานานตั้งแต่เกิด คลุกคลีกับคนที่นี่ดีจึงรู้ว่าตลาดแห่งนี้มีความสำคัญกับชุมชนแห่งนี้มากแค่ไหน

บางทีถ้าเขาได้สัมผัสและคลุกคลีเหมือนเธอ

เขาอาจจะรับรู้และเข้าใจ

เหมือนที่คุณพัฒน์กับคุณเหรียญบอกเธอไว้

ดังนั้นเธอต้องใจเย็นๆ

"ฟี้"

นวดไม่ถึงสิบนาที เธอก็ได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากใบหน้าหล่อเหลาที่หลับตาพริ้ม

เขาหลับแล้ว

"คุณดินคะ"

เธอชะโงกหน้าไปใกล้ เรียกเขาเบาๆ และอมยิ้มมุมปาก เมื่อไล้สายตาสำรวจใบหน้าคมเข้ม ที่มีแผงขนตางามงอน

ผู้ชายอะไร? ขนตายาวสวยหวานยังกับผู้หญิง

แถมริมฝีปากยังหยักสวยอิ่มแดง

"อ๊ะ"

กว่าจะรู้ตัวว่าชะโงกหน้าไปใกล้ เธอก็โดนมือหนาตรึงท้ายทอยไว้แน่น และกดโน้มใบหน้าโน้มลงต่ำ จนริมฝีปากเธอแตะชิดกับริมฝีปากของเขา รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ถ่ายทอดจากปลายจมูกโด่ง

"จะลักหลับฉันหรือไง?"

"ปะปล่อย! ปรางนวดให้คุณดินเสร็จแล้ว"

เธอดิ้นขลุกขลัก เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังนั่งคร่อมอยู่บนร่างเขาและถูกโอบกอดด้วยวงแขนแข็งแรง จนหน้าอกอิ่มเบียดชิดกับแผงอกกว้างของเขา กลิ่นกายหอมสะอาดจากตัวเขา ทำให้หัวใจของเธอเริ่มเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

"นวดยังไงมานั่งขี่บนตัวฉันได้ หือ?"

เขากระซิบเสียงต่ำพร่า

"ก็ คุณดิน..."

"ฉันทำไม?"

หัสดิน ปรือตามอง "ถ้าชอบฉันขนาดนี้ มาเป็นแฟนฉันมั้ยละ?"

"คะ คุณดินพูดอะไร?"

น้ำเสียงของเธอสั่นระริก

ด้วยไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "คุณปวดหัวจนเพี้ยนไปหรือเปล่าคะ?"

"ฉันไม่ได้เพี้ยน!"

ชายหนุ่มกดยิ้มมุมปาก มองใบหน้าสวยที่แดงก่ำราวลูกตำลึงสุก และร่างบางที่สั่นเหมือนลูกนกในอ้อมแขน

ฮึ!! นึกว่าจะแน่สักแค่ไหน?

แค่บอกจะให้เป็นแฟนก็อ่อนยวบยาบละ ...สงสัยวิธีของไอ้บาสจะเข้าท่า

"คุณดิน"

"หือ ว่าไงครับคนสวย?"

ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงนุ่มทุ้มต่่ำ มือหนากดใบหน้าสวยมาจนชิด แล้วถูไถริมฝีปากไปมายังเรียวปากอิ่มจิ้มลิ้ม

นุ่มละมุน....

และไม่แน่ใจว่าเพราะคำสั่งแผนการในหัวสมองที่ต้องการล่อลวง ยัยแม่ค้าขายผัก หรือเพราะความนุ่มหยุ่นจากเรียวปากอิ่มจิ้มลิ้มของเธอ

ทำให้ หัสดิน กดริมฝีปากจูบเธอ

"อื้อ..."

*********