16.เรื่องสยองในคืนพระจันทร์เต็มดวง
“พวกเจ้า เดี๋ยว!? ได้ไง!”
แมรี่เบิกตาโพลงกวาดสายตาสำรวจรั้วไม้เลื้อยประหลาดลำต้นสีม่วงที่แผ่กิ่งก้านครอบคลุมทั้งบ้านไว้อย่างมิดชิดราวกับนำผืนผ้าไหมขนาดยักษ์ขึงมิดไปจนถึงหลังคา ครั้งแรกหญิงสาวไม่ได้เอะใจสงสัย จนกระทั่งสังเกตดี ๆ ถึงได้รู้ตอนนี้บ้านเอลนิมป์ตั้งรั้วรอบขอบชิดไม่เห็นแม้ตาปลายยอดของบ้านไปเสียแล้ว
ยิ่งพอเอามื้อค่ำมาฝากเช่นทุกวันก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความตระการตาจากที่แห่งนี้ กลายเป็นสถานที่ที่แมรี่คุ้นเคยแต่ก็ไม่รู้จักอยู่ในที
“อ๋อ พลังธาตุข้าพัฒนาขึ้นนะ เลยปลูกไม้เลื้อยคลุมบ้านเสียเลย ร่มรื่นดีจะตาย”
คำของเคิร์กคือข้ออ้างชั้นดีไร้ข้อสงสัยโดยสิ้นเชิง ตัวเด็กชายนั้นมีธาตุพืชเป็นที่รู้กันดีอยู่แล้ว การเร่งการเจริญเติบโตของต้นไม้เป็นเรื่องทั่วไปที่ใครถือครองธาตุนี้ในครอบครองล้วนทำได้
“ขอบคุณสำหรับอาหารขอรับพี่แมรี่”
เด็กชายหยิบปิ่นโตจากมือว่าที่
