Ağalarla birlikte Selat’ın kaldığı odaya giren Ozan, odadaki yakınlarına “Siz dışarı, biz bir konuşalım,” dedi.
Kuzenleri ve kardeşleri karşı çıkacakken kendini toparlayan Selat, mavi gözlerini yorgunca yanında dikilen kardeşine çevirdi. Boş bir bakış attı. Tek kelime etmedi.
Kardeşi, Ozan’a kindar bir bakış atsa da yanındakilere “Çıkıyoruz,” demekle yetindi. Biraz oyalanmakla birlikte hepsi peş peşe odadan çıkınca Ozan, odadaki koltuğa yerleşti. Arkasına yaslanıp bacaklarını ayırarak rahat bir tavırla oturdu.
Ağalar da onu takip ederek aynı şeyi yapınca adama hafifçe başını salladı.
“Geçmiş olsun!”
O sırada Nakşi, arkasında Celal ve Aydın ile birlikte odaya girdi. Ozan, ayaklanırken çocuğa oturmasını işaret ederek tekli koltuklardan birine yerleşti. Ne uykusuzluktan gözlerinin altı
