Mizgin
Ben nefes alıyorum. Kendi kendime cümle bozukluğu falan deyip gülüyorum ama ben nefes alıyorum. Hayatımda ilk defa ciğerlerime kadar nefes alıyorum ve bunu hissediyorum.
Güldüğüm zaman biri gelip ağzımın üstüne çakmayacak, yataktan seslerle uyanmayacağım ve gece abimler geldi diye sabah okul varken kalkıp onlara yemek yapmayacağım. Etrafımda ki kimse benden birşey istemiyor. Yağmurda ıslandım mesela ama acelem yok çünkü banyo sırası yok. Yemeği istediğim gibi yiyorum çünkü kalanları yemek zorunda değilim. Bana kalmaz derdi de yok.
Eskiden hep bir ses olurdu, tencere kapağının gürültüsü, televizyonun uğultusu, abimin bağırışı…
Şimdi sessizlik var.
Ve ben bu sessizliği ilk kez sevmeye başladım.
Evde biri Mizgin su getir, demiyor.
Kimse tabağıma bakıp o kadar mı yiyeceksin? de
