Kadir
Direksiyonun başındayım. Önümde yol, arkada Çağla ve Deniz. Çocuğun sesi arabayı dolduruyor; o saf kahkahası, minicik soruları… içimdeki karanlığa bir mum yakıyor sanki.
- Baba, Batman’da uçan arabalar var mı?” diyor heyecanla.
Gülümsemeye çalışıyordum.
- Senin hayal gücünle olmasa da, biz gider gitmez olur bence dedim.
Kahkaha atıyor, öyle tatlı ki. Ama o kahkahanın içinde, istemsizce Şirin’in gülüşünü duyuyorum. Sanki aynı ses yankılanıyor kulaklarımda. Direksiyonu biraz daha sıkıyorum. Nereden aklıma geliyor. Şapşal kız.
Kendi kendime fısıldıyorum, dudaklarımın arasından zor duyuluyor. Yeter artık Kadir… Yeter. Çocuğun masumiyetine Şirin’in gölgesini bulaştırma. Ama olmuyor. Kalbim inat ediyor.
Deniz yeniden soruyor.
- Sen küçükkken hiç kavga ettin mi? Dayak yedin mi? d
