“คุณเคยเห็นภาพนี้ไหมครับ” สำเนียงภาษาฝรั่งเศสดังขึ้น อรรวินทร์คลับคล้าบคลับคลาว่าเคยได้ยินสุ้มเสียงนี้จากที่ไหน
“ขอดิฉันดูหน่อยค่ะ” อรรวินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นกว่าเดิมที่ชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยถามเธอในเรื่องของเขา
มือหนาเอื้อมหยิบภาพม้วนกระดาษที่กองไว้ข้างตัวของเขาส่งให้หญิงสาว
อรรวินทร์อดรู้สึกร้อนวูบวาบไม่ได้ยามเมื่อมือหนาจงใจเกี่ยวเข้าที่นิ้วก้อยของเธออย่างจงใจยั่วอีกฝ่าย
หากเป็นเมื่อสมัยก่อนหญิงสาวคงวีนเหวี่ยงชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าของเธอไปแล้ว แต่วันนี้ไม่ใช่อรรวินทร์ไม่มีเวลามาคิดเรื่องนั้น เพราะในใจของเธอมีเพียงแต่เขาคนเดียว
หญิงสาววัยยี่สิบแปดปีคลี่กระดาษที่รับมาจากเจ้าของโรงละครเวทีบล็องอย่างเบามือ
ภาพที่ปรากฎแก่สายตาของนักเขียนบทละครเวทีสาวเป็นภาพของสตรีคนหนึ่ง ใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่ง ดวงหน้าสวยคมล้อมกรอบด้วยผมสั้นเหยียดตรง ดวงตาคู่นั้นของหญิงสาวทอดมองอย่างอ่อนโยน
มือ
