Married To The Billionaire

Chapter 6 Finale

All I need is someone who will understand me and feel me. I need a shoulder to cry on! Someone who's willing to shed my tears and tell me that everything will be alright!

Pero wala eh. Only myselt I have for this bullshit feelings. Sarili ko pa rin ang makakapitan ko pagdating sa lungkot at lumbay.

Weeks had passed.

The pain is still lingering my whole system. I'm not capable to recover from the downfall. And I have not fully recovered yet since I know that it's really hard to forget the one you really loved the most. Especially the person who you wanted to remember forever.

Sumapit ang araw ng wedding nila ni Alex. My bestfriend and my love one Lena Mendez. I have nothing choice is to attend their wedding event. Because Alex already invited me in his wedding as a leading man. He never know about Lena and me yet.

My mind was occupied by many more questions. Handa na ba talaga siya? Handa na ba tagala ako?

Is Alex really the one she wanted to be with?

When the door open wide gradually. Lena began to enter at the beautiful wedding place. While she walking forward.

She looked a like a beautiful princess. She looked splendid because of her captivated beautiful wedding gown.

My feet were glued to the floor and my leg felt like cinder blocks makes it impossible to move.

When our eyes met everything seems going in slow motion. Lena looks so beautiful bride.

I remembered the day I proposed to her. She made me a happiest man in the world by saying "Yes!" I loved her so much. All I wanted is to spend the rest of my life with her.

I never noticed my tears was falling slowly at my cheeks. No one noticed it except me.

Ang makita ang taong minamahal mo na ikakasal ito sa iba ay sobrang sakit. Parang hindi ako makahinga.

Ang makita silang masaya seemed killing me softly. My heart was broken. Parang pinirapiraso ang puso ko.

Nagi lang pala akong witness sa pinangarap kong wedding sa babaeng pinakamamahal ko. Ang sakit tanggapin na ito na iyon. It was happening in real life.

I gently wiped my tears that no one noticed me. The so much pain deepen inside me. Killing me softly.

When everything settled.

"Do you take Lena Mendez to be your wife? Do you promise to be faithful to her in good times and in bad? In sickness and in health? To love her and honor her all the days of your life?" father asked.

"Yes father." Alex answered no any hesitation even worries.

And father asked Lena at the same question. Napalingon sa akin si Lena bago siya tuluyan sumagot.

Kaya tumango ako bilang pagsang ayon na wala dapat siyang ipag alala sa kaniyang decision.

Kailangan niyang sundin ang tinitibok ng puso niya. Dahil wala akong gagawin na kahit ano kaya sumagot na siya ng...

"Opo father."

I felt my heart savaged in pain. Parang dinurog ang puso ko. Hindi naman ako nanaginip kasi ang ganda ng palabas napaka-romantic.

I felt my heart got revolution and war inside me. I keep dying inside. Bakit parang sinasaksak ang dibdib ko? Parang tumigil ang pagtibok ng puso ko.

After of their wedding.

Pinilit kong takasan ang nakaraan namin Lena. But our memories keep flashing in my mind. Para akong mababaliw kahit nakafocus ako sa trabaho ko. I can't get over siya pa rin ang pumapasok sa isipan ko.

"Ahhhh! Bakit ako! Bakit ako pa? Ano ang kasalanan ko para pahirapan ang puso ko sa ganitong paraaan?" sigaw sa gitna ng ulan. Umiiyak lamang ako.

Ang sakit sakit ng pakiramdam ko. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Napahagulhol ako sa pag-iyak.

"I'm trying to forget everything! Pero bakit affected pa rin ako? Like ang tagal na noon! Halos ilang buwan na ang nakalipas! Pero bakit ang lungkot pa rin? Bakit ang sakit pa rin? Bakit ang hirap kalimutan?"

Why does it feel like it just happened yesterday? I found myself crying at rain. Apektado pa rin ako! The fact that I still hold on and keep the memories alive. I still keep stuck up with her.

Napaluhod ako at napahagulhol. How romantic this story turned into a tragic? Humihikbi akong parang bata. Umiiyak na parang baliw.

Gusto kong makalimot sa aking nakaraan. Pilit kong kinakalimutan ang mga alaalang masasakit pero hindi ko kayang takasan.

Is this romantic love story like Romeo and Juliet? Like Jack and Rose?

No! This is not! This is our own love story.

Finally I made a decision. Lilipad ako papuntang United States. Gusto kong umalis ng Pilipinas. I want to leave the past behind. Ayaw ko nang masaktan!

"Last call! All for check in to all confirmed passengers on Philippines airlines, on flying PR 25 224 for United States. Please proceed now to the check in counter to avoid cancelation of reserve seats. This is your final confirm for check in."

Philippines airlines announcement.

I get my suitcase then I began to walk. Handa na akong iwan ang lahat. Ayaw ko nang ikulong ang sarili ko sa nakaraan. Gusto ko nang maging malaya.

"Knight!"

I walked in a few steps when I heard a familiar voice behind me. I stopped from walking. That's voice was familiar for me when she screamed my name. I turned my look behind me.

"Knight!" Lena screamed my name. She was standing over there. Patakbo siyang lumapit at niyakap ako. Napahikbi siya sa pag-iyak. Humihikbi siyang parang bata sa bisig ko.

Nandito ba siya para pigilan ako? Kung nandito siya para pigilan ako? Mali ang gagawin niya.

"Knight! Aalis ka na pala ng bansa hindi ka man lang nagpaalam?" her word made me stumbled in surprised.

Hanggang ngayon concern pa rin siya sa akin? Ang dati kong nakilalang Lena ay maalalahanin pa rin. Walang pagbabago sa kaniya.

Matapos niya akong yakapin ay hinarap namin ang isa't isa. Pumapatak lamang ang mga luha sa kaniyang mga mata.

"Hmmm, honestly! I will leave because I wanted to leave the past behind! I really want to forget the past. Kasi ito ako! Sinusubukang bumangon simula nang mawala ka!" I real talked her.

This is the moment that suddenly our memories flashes into my mind. Napangiti na lamang ako habang nasasaktan.

This is the things that I don't really wanna to get back but memories easily bring back the past. The moments that I forgetting the rest of my life.

"Kinalimutan mo na ba talaga ako?" Lena asked. Her tone was soft with sadness.

"Hmmm... Kahit kailan hindi kita kinalimutan Lena! Gusto ko lang umalis just to fix myself! Kasi until now hinahanap ko pa rin ang sarili ko! You know I was broken!"

Pinigilang kong pumatak ang mga luha ko. Kahit umiyak ako ay wala na akong magagawa. Kahit ilang luha pa ang ibuhos ko ay hindi ko na maibabalik ang dati.

"Gusto kong palayain ang sarili ko! Because you're already builded a family. And I want to find my own. Kasi lahat sa atin ay gustong magkaroon ng masayang pamilya at tahimik! At yong sayo natagpuan muna!"

Those words I revealed was overdramatic. Like those words dramatized our romantic love story in actual teleserye.

"Sobra pa nga akong nagpapasalamat dahil nakilala kita! Kaya thank you for everything Lena! You taught me a beautiful thing and that is love! Tinuruan mo akong magmahal! Magpahalaga!"

Lena shook her head. Umiiyak siya sa harapan ko. Ayaw ko naman siyang saktan eh. Kaya nga nagparaya na ako kasi alam kong magiging masaya na siya. I want to find her happiness kahit hindi sa akin.

"At least I realized, that not all romance love story have a happy ending! Have a happily ever after. I know love doesn't happen easily. It's take long process and develop after we have gone through many ups and downs. We have suffered, cried and laughed together."

Lena hugged me so tightly while crying. Humagulhol siya sa pag-iyak.

She is sobbing even more. I caress her back gently just to ease the pain that she had.

"Tahan na!" I whispered.

"Knight! Salamat sa pagmamahal mo. Thank you for your unconditional love! Salamat kasi nakilala kita! You inspired me!"

Humihikbi lamang si Lena sa bisig ko. Para siyang bata na humahagulhol sa iyak.

"Sana matagpuan mo ang babaeng magmamahal sayo! I'm sorry kung nasaktan kita! Pinaasa kita!" humahagulhol lamang siya sa pag-iyak. Sobra siyang nasasaktan.

"I'm so sorry!" she begged then she unhugged me.

Tumingin siya sa mga mata ko. Lungkot ang bumabalot sa mukha niya.

Hinawakan niya ang kuwentas na suot niya. Hinubad niya ito sa leeg niya at pagkatapos pinagmasdan.

Ang kuwentas an iyon ay sa akin nang ibigay ko sa kaniya bago siya noon umalis ng Pilipinas patungong Spain.

"Sa tingin ko ito ang tamang oras para isa uli ang kuwentas na ito sa may ari Knight. Hayaan mong isauli ko ito sayo!" at pagkatapos ay napahagulhol siya sa iyak.

Kinuha ko naman ang kuwentas at pinasmasdan ito. Matapos kong pagmasdan iyon ay kinuha ko ang kamay niya at pagkatapos ibinalik ko ito sa kaniya.

"Sayo na yan! Keep that necklace. That's the sign of our relationship turned into a friendship. Mula ngayon magkaibigan na tayo, okay!"

Maslalo siyang napahagulhol matapos kong sabihin ang mga katagang iyon.

"Tahan na!" sabi ko at niyakap siya sabay haplos sa buhok niya. Para sa ganoon mabawasan ang sakit na nararamdaman niya.

Narinig namin na nag-announced ang airport sa pag-alis. Kailangan nang humanda ang mga passengers.

Kumawala kami sa pagkakayakap ni Lena at pagkatapos nagpunas siya ng kaniyang mga luha.

"Paalam! Aalis na ako!" pinigilan kong pumatak ang luhang gustong tumakas palabas mula sa mga mata ko.

I get my suitcase para sumakay na ng airplane. I began to walked.

"Knight!" alam kong si Lena yon nang tawagin niya ang pangalan ko.

Napalingon naman ako. Naghihintay ako ng sasabihin niya kaya nakalingon lamang ako sa kaniya.

"Mag-iingat ka!" bilin niya. Tumango na lamang ako then I smiled.

"Lagi mong iingatan ang sarili mo doon! Wala ako roon para bisitahin ka! Para bisitahin ang kaibigan ko!"

Naalala ko tuloy nang mga panahon na umalis siya ng Pilipinas noon. I advised her in the same way.

"Thank you! Ikaw din!"

Napabuntong hininga ako bago umapak ng Airplane. Nakita kong humihikbi si Lena sa pag-iyak nang lumingon ako. Hawak lamang siya ang kuwentas na ibinigay ko. Nasasaktan siya.

Hindi ko namalayan pumapatak na pala ang mga luha ko. Sa bawat pagpatak ng mga luha ay siyang paglipad ng Airplane sa airy.

Love is a place where we stays and secured us as our home. Pinaghiwalay tayo kasi may dahilan ang tadhana.

Paalam mahal ko! Paalam Lena!