หรือมีสิทธิ์แค่เสียใจ

บทนำ

(เขารีบหย่ากับเมียอุ้มบุญเพื่อไปแต่งงานกับคนรักที่กำลังตั้งท้อง ทั้งที่ฉันเองก็ท้องลูกของเขาอีกคน)

“ฉันได้ลูกแล้วตอนนี้เธอเป็นอิสระอยากไปอยู่ไหนทำอะไรก็แล้วแต่เธอ”

ดราม่า พระเอกเลว (ด่าพระเอกได้ไม่ติด)

*********ไม่มีนอกกายนะจ๊ะ**********

แนะนำตัวละคร

พอล พสุธา ทายาทของตระกูลใหญ่เคยหย่าร้างทำให้เขาไม่เปิดใจรับใครอีกเพราะยังรักภรรยาเก่า จนคุณหญิงย่าป่วยหนักแล้วขอให้เขามีทายาทสืบสกุล

ละมุน สาวน้อยที่คุณหญิงย่าจ้างมาอาบน้ำสุนัขในบ้าน ฐานะยากจนแต่กิริยามารยาทดีและสวยสะกดตา จึงถูกพสุธาเลือกให้อุ้มบุญ

วินนี่ ภรรยาเก่าของพสุธาที่เลิกรากันไปเพราะยังไม่อยากมีลูก ทว่าเธอกลับมาหาเขาและครั้งนี้เธอพร้อมที่จะมีลูกให้กับเขา

สปอยเบาๆ

“ฉันเอาเครื่องเพชรที่เหลือมาให้” เขาค่อย ๆ วางกระเป๋าสีดำเปิดซิปให้เห็นกล่องกำมะหยี่ขนาดต่าง ๆ มีสีน้ำเงิน สีแดงและสีดำผสมปนเปจากหลายร้านเพชรอยู่ในนั้น

“ถ้าหนูบอกว่าไม่อยากได้เพชรแต่อยากได้คุณจะได้ไหม” น้ำเสียงติดขัดพูดไปสะอื้นไปขออ้อนวอนเผื่อว่าเขาจะหลงเหลือความสงสาร

“เคยบอกแล้วไงว่าให้เจียมตัว” คำพูดของเขาไร้เยื่อใยยิ่งทำให้เธออ้าปากค้างเจ็บลึกปวดร้าวไปทั้งใจ

“แต่หนูรักคุณ หนูรักคุณไปแล้ว” หน้าสวยบูดเบี้ยวน้ำตาเอ่อไหลพรั่งพรูทะลักเกินกลั้น พสุธรเบือนหน้าหนีไม่อยากมองให้หวั่นไหว

“ฉันต้องอยู่กับวินนี่”

“หนูอยู่ที่นี่แบบลับ ๆ เงียบ ๆ ไม่เปิดเผยตัวเหมือนเดิมก็ได้ มีหนูอีกคนไม่ได้เหรอคะ” ริมฝีปากบางสั่นระริกเงยมองอ้อนวอนยอมทุกอย่างแม้ไม่มีตัวตนขอแค่ได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาต่อไป

“อยู่แบบนี้เธอจะไม่มีความสุข”

“หนูทนได้ หนูเกิดมาเพื่อเสียใจอยู่แล้ว”

“อย่ายื้อเลยละมุนยังไงเราก็ต้องหย่ากันอยู่ดี” หน้าเคร่งเครียดหันหลังจะเดินหนีไม่อยากยืดเยื้อ ละมุนรีบลุกตามขึ้นไปกอดเอวหนาซบหน้าลงหลังแกร่ง

“ไม่ไปได้ไหม ไม่รักหนูบ้างเลยเหรอ!” เสียงหวานสะอึกสะอื้นดึงรั้งเขาไว้ทั้งที่รู้ว่าตัวเองไม่มีค่าพอให้เขาสนใจ

“ฉันให้วินนี่สงสัยเรื่องเธอไม่ได้ ทั้งเรื่องที่เป็นแม่ของกรและความสัมพันธ์ของเรา ถ้าอยากอยู่ลับ ๆ ก็อยู่ไปแต่ฉันจะไม่มาหาเธออีก”