Cell 000: ทัณฑ์รักจิตแพทย์สาว กับเล่ห์กลนักโทษแดนทมิฬ

ตอนที่ 16 : ราชินีสีเลือด

ภายในห้องทำงานที่มืดมิดของอดีตพัศดีเชน บรรยากาศในตอนนี้มันเย็นเยือกจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง

ความหนาวเย็นไม่ได้มาจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน แต่มาจากแรงอาฆาตและรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากคนสามคน

กลิ่นดินปืนจากระเบิดที่หน้าประตูห้อง ยังคงอบอวลชวนให้แสบจมูก

มันคละคลุ้งไปกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง ซึ่งติดมากับร่างกายที่สะบักสะบอมของชายทั้งสองคน

'พญ. ไอลิน' ยืนอยู่ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำ ในอ้อมแขนของเธอ...

เธอยังคงกอดแท็บเล็ตเครื่องนั้นไว้แน่น หน้าจอที่สว่างวาบแสดงภาพวิดีโอซ้ำไปซ้ำมา

ภาพความโหดร้ายของชายที่เธอเคยมอบทั้งตัวและหัวใจให้

น้ำตาที่เคยไหลรินจนอาบแก้ม บัดนี้กลับแห้งเหือดไปเสียดื้อๆ

หลงเหลือเพียงดวงตาที่วาวโรจน์ด้วยเพลิงแห่งความแค้น และความผิดหวังที่กรีดลึกลงไปจนถึงกระดูกดำ

เธอมองเห็นโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า และความเชื่อใจที่เคยมีต่อดีน... บัดนี้มันกลายเป็นขี้เถ้าที่ถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด

'ดีน' พยายามจะก้าวเท้าเข้ามาหาเธออย่างยากลำบาก ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลจากการฝ่าฝูงนักโทษคลั่ง เลือดสีแดงข้นไหลซึมผ่านผ้าพันแผลที่หัวไหล่ขวา หยดลงบนพื้นปูนดัง

แปะ...

แปะ...

ตามจังหวะการก้าวเดิน

ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและนิ่งสงบของเขา บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่มากกว่าบาดแผลทางกาย

เขามองภาพไอลินที่ยืนเคียงข้างศัตรูหมายเลขหนึ่ง ด้วยความรู้สึกเหมือนถูกกระชากหัวใจออกมาสดๆ

"ไอลิน... ฟังผมนะ... อย่าเพิ่งด่วนตัดสินผมแบบนั้น" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"วิดีโอนั่น... ไอ้ซาเวียร์มันจัดฉากขึ้นมาทั้งหมด!"

"มันแฮกระบบและใช้เทคโนโลยีตัดต่อชั้นสูงของกองทัพ..."

"มันใช้ Deepfake เพื่อเลียนแบบใบหน้าและน้ำเสียงของผม!"

เขาพยายามยื่นมือที่สั่นเทาออกมาหาเธอ หวังว่าเธอจะยอมรับฟังคำอธิบายที่แสนจะฟังดูไม่ออก แต่ในสายตาของคนที่เพิ่งเห็นภาพหลักฐานคาตา... คำพูดเหล่านั้นมันฟังดูเหมือนคำแก้ตัวของคนขี้แพ้

"หยุดโกหกฉันซะที!! ไอ้คนสารเลว!"

ไอลินแผดเสียงตะโกนลั่นจนเส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน เสียงของเธอดังสะท้อนก้องไปตามผนังห้องทำงานที่เงียบสงัด

"รอยสักรูปปีกนกนั่น... ฉันลูบไล้มันมากับมือ!"

"น้ำเสียงที่เย็นชาไร้หัวใจนั่น... มันคือคุณชัดๆ ดีน!"

"คุณเห็นฉันเป็นแค่ของเล่น... เป็นแค่ของกำนัล..."

"ที่คุณจะเอาไปประเคนให้พัศดีเพื่อแลกกับอิสรภาพของตัวเอง!"

"ความรักที่คุณบอก... รสจูบที่คุณมอบให้..."

"ทุกอย่างมันคือเรื่องโกหกที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ฉันเป็นหมากในเกม!"

เธอหอบหายใจรุนแรงด้วยความโกรธจัด ความเสียใจมันเปลี่ยนเป็นพลังงานทำลายล้างที่น่ากลัว

ไอลินในตอนนี้ไม่ใช่จิตแพทย์สาวผู้แสนดีอีกต่อไป แต่เธอคือผู้หญิงที่ถูกผลักลงสู่ก้นบึ้งของขุมนรก

'ซาเวียร์' ที่ยืนซ้อนหลังเธออยู่อย่างเงียบๆ แสยะยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทั้งหมด

เขาไม่ได้แสดงอาการลนลานหรือเดือดเนื้อร้อนใจ ต่อคำกล่าวหาที่รุนแรงของดีนแม้แต่น้อย

เขากลับทำในสิ่งที่เหยียบย่ำจิตใจของดีนให้จมดินยิ่งกว่าเดิม ซาเวียร์ยื่นมือหนาเรียวยาวที่สะอาดสะอ้าน

ขึ้นมาโอบไหล่มนของไอลินไว้อย่างปลอมประโลม

สัมผัสของเขามันช่างดูนุ่มนวลและหวังดีจนน่าประหลาด

มันช่างต่างจากดีนที่มักจะใช้ความดิบเถื่อนแสดงความเป็นเจ้าของ

"คนผิดที่ถูกจับได้ไล่ทัน... ก็มักจะสร้างเรื่องโกหกที่ดูเหลือเชื่อเสมอแหละครับ"

ซาเวียร์เอ่ยด้วยโทนเสียงนุ่มทุ้ม ทว่าบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก

"เทคโนโลยีที่ตัดต่อได้แนบเนียนขนาดนั้น..."

"นักโทษขี้คุกอย่างผม... จะไปหามาจากไหนกันล่ะจริงไหมครับไอลิน?"

เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้หูของหญิงสาว จงใจให้ดีนเห็นภาพที่เขาสัมผัสเธออย่างใกล้ชิด

"ความจริงมันมักจะเจ็บปวดเสมอ... แต่ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเอง"

"แก...!! ไอ้จิ้งจอกสารเลว! ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!"

ดีนคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่งถึงขีดสุด เขาพยายามจะพุ่งกระโจนเข้าใส่ซาเวียร์เพื่อฆ่าด้วยมือเปล่า

แต่ในวินาทีนั้นเอง... ไอลินกลับทำในสิ่งที่หยุดลมหายใจของทุกคนในห้อง

กริ๊ก...

เธอหยิบปืนพกขนาดเก้ามิลลิเมตรขึ้นมา เล็งปากกระบอกปืนไปยังตำแหน่งหัวใจของดีนอย่างมั่นคง

นิ้วเรียวสวยวางอยู่ที่ไกปืน... และเธอพร้อมจะเหนี่ยวไก

ดีนชะงักกึกไปในทันที ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับถูกสาป หัวใจของเขาเหมือนถูกกระชากออกมาจากทรวงอก

เมื่อเห็นผู้หญิงที่เขาเคยยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วยเธอออกมา กำลังเล็งมัจจุราชมาที่เขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า

"ถอยไปซะ... ดีน... อย่าให้ฉันต้องทำในสิ่งที่ฉันจะไม่เสียใจ"

ไอลินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ เรียบจนน่าขนลุก... เรียบจนเหมือนคนที่ไร้ซึ่งวิญญาณไปแล้ว

ความอ่อนแอและความขี้ขลาดในแววตาของเธอหายไปจนสิ้น หลงเหลือเพียง 'ราชินีสีเลือด'

ที่ถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพัง ของความรักที่พังทลาย

"ไอลิน... คุณจะยิงผมจริงๆ หรอ?"

ดีนถามเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาคมกริบของอาชญากรหมายเลข 000 วั่นไหวและเจ็บปวดอย่างที่สุด

"ถ้าคุณกล้าก้าวเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว... ฉันยิงแน่"

ไอลินยืนกราน น้ำเสียงของเธอมั่นคงไม่มีร่องรอยของการลังเล

"คุณสอนฉันเองไม่ใช่หรอ... ดีน..."

"ว่าในคุกทาร์ทารัสแห่งนี้... ความเมตตามันไม่มีที่อยู่"

"และคุณเองนั่นแหละที่สอนให้ฉันรู้ว่า... อย่าไว้ใจใครหน้าไหนทั้งนั้น!"

"ฉันจะไม่ยอมเป็น 'เหยื่อ' ในแผนการของใครอีกต่อไป"

"ไม่ว่าจะเป็นพัศดีเชน... หรือแม้แต่ปีศาจจอมปลอมอย่างคุณ!"

ซาเวียร์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ด้านหลังอย่างเงียบเชียบ

หัวใจของเขากำลังพองโตด้วยความสะใจที่หาที่เปรียบไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนกำลังดูการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่สุดในชีวิต

เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูที่แดงซ่านของไอลินอีกครั้ง

"นั่นแหละครับที่รัก... แสดงให้มันเห็นว่าหมอสาวที่มันเคยดูถูก..."

"บัดนี้ได้กลายเป็นเจ้าชีวิตของมันไปแล้ว"

จังหวะที่ไอลินกำลังสับสนและแค้นเคืองถึงขีดสุดนั้น ซาเวียร์กลับไม่ได้หยุดอยู่เพียงแค่คำพูด

เขาต้องการทำลายศักดิ์ศรีของดีนให้พินาศคากองเลือด

เขาค่อยๆ ลากมือหนาจากไหล่สวย ลงมาบีบคั้นที่เอวคอดกิ่วของไอลินอย่างจงใจ

เขากระชากร่างของเธอให้เข้ามาแนบชิดกับกายแกร่งของเขา ต่อหน้าต่อตาดีนที่กำลังยืนมองด้วยความคลุ้มคลั่งปางตาย

ซาเวียร์โน้มใบหน้าลงมา จงใจประทับจูบที่ซอกคอขาวผ่องของไอลินช้าๆ สูดดมกลิ่นกายที่หอมหวานราวกับดอกไม้ท่ามกลางกองขยะ

ไอลินหลับตาแน่น... ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน แต่เธอไม่ได้ขัดขืน... และไม่ได้ผลักไส ไม่ใช่เพราะเธอรักซาเวียร์ในทันทีทันใด แต่เพราะเธอต้องการจะประชดและทำลายดีนให้เจ็บปวดที่สุด!

"อึก...!!

แก...!!

ซาเวียร์...!!

ดีนกัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาตามร่องฟัน เสียงของเขาสั่นเครือไปด้วยความเคียดแค้น

เขาเห็นคนที่เขาหวงแหนที่สุดในชีวิต ยอมให้ศัตรูที่น่ารังเกียจสัมผัสเนื้อกายอย่างหยามหยัน

มันคือความตายที่ทรมานยิ่งกว่าการถูกมีดกรีดที่ลำคอ

"หุบปากไปซะดีน!"

ไอลินตวาดออกมาอย่างสุดเสียง เธอเดินเข้าไปหาดีนที่กำลังยืนนิ่ง

ก่อนจะกดกระบอกปืนลงบนแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ของเขาอย่างรุนแรง

"อ๊ากกกกก!!"

ดีนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส เมื่อเหล็กที่เย็นเยียบถูกบดขยี้ลงบนเนื้อสดๆ ที่ยังมีเลือดไหล

"จำรสชาติของความเจ็บปวดนี้ไว้นะดีน..."

ไอลินกระซิบชิดใบหน้าของเขา ดวงตาของเธอมองเขาเหมือนมองขยะชิ้นหนึ่ง

"จากวินาทีนี้เป็นต้นไป... ฉันจะเป็นคนคุมเกมในทาร์ทารัสนี้เอง"

"คุกแห่งนี้จะไม่ใช่ของดีน... และไม่ใช่ของซาเวียร์..."

"แต่มันจะเป็น 'กรงขังส่วนตัว' ที่ฉันจะใช้กักขังและทรมานพวกคุณทั้งคู่!"

"ให้พวกคุณได้ลิ้มรสชาติของการถูกหลอกลวง..."

"ให้พวกคุณได้รู้ซึ้งถึงความตายที่ยังหายใจได้อยู่!"

ไอลินหันไปออกคำสั่งกับซาเวียร์ด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด

"ซาเวียร์... เรียกพรรคพวกของคุณเข้ามา"

"ลากตัวไอ้นักโทษเบอร์ 000 นี่ไปขังไว้ในโซนมืดใต้ดิน"

"โซนที่ไม่มีแสงสว่าง... โซนที่ไม่มีแม้แต่อากาศจะหายใจ"

"ฉันต้องการให้มันนอนจมกองเลือดตัวเองอยู่ในนั้น!"

ซาเวียร์โค้งคำนับเล็กน้อยด้วยท่าทางที่แฝงไปด้วยความเคารพ (จอมปลอม)

"ตามบัญชาครับ... ราชินีของผม"

นักโทษฉกรรจ์หลายคนพุ่งเข้ามาคุมตัวดีน ดีนที่บาดเจ็บหนักไม่อาจขัดขืนได้ เขาถูกลากตัวออกไปจากห้องทำงานอย่างทุลักทุเล

แต่สายตาคมกริบของเขากลับไม่ละไปจากใบหน้าของไอลินแม้แต่วินาทีเดียว สายตาคู่นั้น... มันช่างซับซ้อนเกินจะบรรยาย มีความรักที่เหลืออยู่... มีความแค้นที่ปะทุขึ้น... และมีความอาฆาตที่สื่อออกมาว่า... เขาจะกลับมาทวงทุกอย่างคืน

เมื่อประตูห้องทำงานปิดลง หลงเหลือเพียงซาเวียร์และไอลินอยู่ตามลำพังท่ามกลางความเงียบ

ซาเวียร์ไม่รอช้า... เขาตรงเข้ามารวบตัวเธอเข้าไปจูบอย่างผู้ชนะ

รสจูบของเขามันช่างแตกต่างจากดีน มันคือรสชาติของไวน์ชั้นเลิศที่ผสมยาพิษ

มันหวานหอม... นุ่มนวล... แต่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมมหาศาล

ไอลินตอบสนองต่อจูบนั้นด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า

ในหัวของเธอไม่ได้คิดถึงเรื่องของความรักหรือราคะ แต่เธอคิดเพียงว่า...

เธอจะใช้ซาเวียร์เป็นบันไดเพื่อก้าวขึ้นสู่อำนาจ อำนาจที่จะไม่มีใครกล้ามาทำร้ายเธอได้อีก

เธอจะแสร้งทำเป็นติดกับของเขา เพื่อหาทางพิสูจน์ความจริงเรื่องวิดีโอนั่นด้วยตัวเธอเอง ถ้าดีนทรยศเธอจริง... เธอจะเป็นคนปลิดชีพเขาเองกับมือ แต่ถ้าซาเวียร์คือคนจัดฉาก... เธอจะทำให้เขาตายทรมานยิ่งกว่าศพของพัศดีเชน!

"คุณทำได้ยอดเยี่ยมมากครับไอลิน... คุณช่างเหมาะกับบัลลังก์นี้ที่สุด"

ซาเวียร์พึมพำชิดริมฝีปากบวมแดงของเธอ มือของเขาเริ่มซุกซนรุกล้ำเข้าไปภายใต้ชุดกาวน์ที่ขาดวิ่น

"ตอนนี้เราคือเจ้าของทาร์ทารัสลำดับต่อไป..."

"และผมจะทำให้คุณได้รู้ซึ้ง... ว่าความสุขที่แท้จริงภายใต้ปีกของผมมันเป็นอย่างไร"

เขากระชากเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกจนกระดุมกระเด็นไปทั่วห้อง

ก่อนจะกดร่างของไอลินลงบนโต๊ะทำงานของอดีตพัศดี โต๊ะไม้โอ๊กตัวเดิม... ที่เคยเป็นพยานถึงความป่าเถื่อนของเชน

บัดนี้มันกำลังจะเป็นพยานถึงการเริ่มต้นของรัชสมัยใหม่... รัชสมัยที่วิปริตและมืดมนยิ่งกว่าเดิม

ไอลินจ้องมองเพดานห้องที่มืดมัว ขณะที่ซาเวียร์เริ่มรุกล้ำร่างกายของเธออย่างผู้ครอบครองคนใหม่ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ความหวั่นไหวต่อเสน่ห์ของซาเวียร์ยังมีอยู่... แต่มันถูกผสมปนเปไปกับเพลิงแค้นที่รอวันประทุออกมาทำลายล้างทุกสิ่ง!

เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของนรกแห่งนี้ไปโดยสมบูรณ์แล้ว...