Cell 000: ทัณฑ์รักจิตแพทย์สาว กับเล่ห์กลนักโทษแดนทมิฬ

ตอนที่ 17 : รอยร้าวของเทพบุตร

เพลิงพิศวาสที่เพิ่งมอดดับลง บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ของอดีตพัศดีเชน

ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวของกามราคมที่แสนบิดเบี้ยว และคราบน้ำตาที่แห้งกรังบนพวงแก้มของ 'ไอลิน'

เธอนอนนิ่งสนิทราวกับร่างที่ไร้วิญญาณ สายตาเหม่อลอยจ้องมองเพดานห้องที่มืดมัว

ขณะที่ 'ซาเวียร์' ลุกขึ้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวอย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาสง่างามและดูดีราวกับไม่ได้เพิ่งผ่านการร่วมรักที่ดุดันมา

เขาก้มลงประทับจูบที่ขมับของไอลินอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ดูเหมือนจะทะนุถนอมนั้น กลับทำให้ไอลินรู้สึกเหมือนถูกลวดหนามพันธนาการ

"พักผ่อนนะครับที่รัก... คุณเหนื่อยมามากแล้ว" ซาเวียร์กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน

"ผมมีธุระสำคัญต้องไป 'จัดการ' กับไอ้นักโทษเบอร์ 000 สักหน่อย"

"ผมจะไปทำให้มันรู้ซึ้ง... ว่าการริอ่านมาแตะต้อง 'ของรัก' ของผม... ผลมันเป็นยังไง"

พูดจบ เขาก็หยิบเสื้อสูทขึ้นมาพาดบ่า ก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมเสียงหัวเราะในลำคอที่ดูเย็นเยียบ

ทิ้งให้ไอลินอยู่ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว

เมื่อเสียงฝีเท้าของซาเวียร์จางหายไป ไอลินก็ค่อยๆ พยุงร่างกายที่ระบมลุกขึ้นนั่ง

ทุกส่วนของร่างกายเธอรู้สึกเหมือนถูกบดขยี้ด้วยแรงมหาศาล

รอยช้ำสีกุหลาบที่ซาเวียร์ทิ้งไว้ตามผิวขาวนวล คือเครื่องตอกย้ำว่าเธอได้ถลำลึกเข้าสู่บ่วงของปีศาจตนใหม่แล้ว

เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ยับเยิน ความแค้นและความเสียใจต่อ 'ดีน'

ยังคงคุโชนอยู่ในใจ แต่สัญชาตญาณของจิตแพทย์กลับเตือนเธอว่า... ทุกอย่างมันดูสมบูรณ์แบบเกินไป

สายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับคอมพิวเตอร์พกพาของซาเวียร์ ที่เขาลืมวางทิ้งไว้บนชั้นวางเอกสารใกล้ๆ

หรือบางที... นี่อาจจะเป็น 'บททดสอบ' สุดท้ายของเขาก็ได้

ไอลินลากสังขารที่อ่อนแรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง เธอรวบรวมพละกำลังที่เหลืออยู่

ค่อยๆ กรอกรหัสผ่านที่เธอแอบสังเกตจังหวะนิ้วของเขาเมื่อครู่

ติ๊ด! Access Granted

หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก นิ้วเรียวสั่นเทาขณะเลื่อนเมาส์เข้าไปในโฟลเดอร์ลึกที่สุด ซึ่งถูกเข้ารหัสทับซ้อนกันหลายชั้น โดยมีชื่อไฟล์ว่า 'Project: Puppet Master' (โครงการนักเชิดหุ่น)

ภายในนั้นมีไฟล์วิดีโอต้นฉบับมากมาย เธอกดเปิดดูไฟล์ที่ถูกทำเครื่องหมายสีแดงไว้

มันคือไฟล์วิดีโอตัวเดียวกับที่เธอเห็นในตู้เซฟ... ภาพวิดีโอที่ทำลายความเชื่อใจของเธอที่มีต่อดีนจนย่อยยับ

ทว่า... ในไฟล์ต้นฉบับนี้กลับมีบางอย่างที่ต่างออกไป มีหน้าต่างคำสั่งของโปรแกรมประมวลผล AI ขั้นสูง

ที่กำลังทำงานตรวจจับโครงหน้าของนักโทษนิรนามคนหนึ่ง แล้วค่อยๆ แทนที่ด้วยใบหน้าของ 'ดีน' อย่างแนบเนียน

ไอลินเบิกตากว้าง... ลมหายใจสะดุดกึก "ไม่จริง... มันคือเรื่องโกหก... ซาเวียร์จัดฉากทั้งหมด!"

น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลพรากออกมาเป็นสาย เธอเพิ่งจะเหนี่ยวไกยิงชายที่รักเธอที่สุด

เธอเพิ่งจะส่งเขาลงสู่นรกด้วยมือของเธอเอง เพียงเพราะหลงเชื่อเล่ห์กลของเทพบุตรจอมปลอมคนนี้

ในขณะที่สติกำลังจะกระเจิง ไอลินเห็นพิกัดหนึ่งที่กะพริบอยู่ในโปรแกรม มันระบุถึงสถานที่ที่เรียกว่า 'Forbidden Lab' (ห้องแล็บต้องห้าม) ซึ่งตั้งอยู่ที่ชั้น B5... ชั้นที่ไม่มีอยู่ในผังการก่อสร้างหลักของทาร์ทารัส

มันคือฐานลับที่ซาเวียร์สร้างขึ้นมาอย่างเงียบๆ ซ่อนตัวอยู่ใต้ฐานรากของคุกนรกแห่งนี้มานานหลายปี

ไอลินไม่รอช้า... เธอรีบหยิบเสื้อกาวน์ที่ขาดวิ่นขึ้นมาสวมทับ

คว้าปืนพกขนาดเก้ามิลลิเมตรของซาเวียร์ที่ลืมทิ้งไว้บนโต๊ะ

แล้ววิ่งออกจากห้องทำงานมุ่งตรงไปที่ลิฟต์ลับท้ายทางเดินทันที

เธอต้องไปช่วยดีน... ไม่ว่าเขาจะเกลียดเธอหรือไม่ก็ตาม

และเธอต้องยุติแผนการวิปริตของซาเวียร์ให้ได้ในคืนนี้

[ชั้นใต้ดิน B5 : ห้องแล็บมรณะ]

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกสู่โถงทางเดินที่กว้างขวาง บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากคุกชั้นบนอย่างสิ้นเชิง มันสว่างจ้าด้วยไฟนีออนสีขาวโพลนจนตาพร่า กลิ่นไอของสารเคมีและเครื่องจักรกลหนักอบอวลไปหมด

ที่นี่ไม่มีผู้คุม... ไม่มีนักโทษธรรมดา มีเพียงหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่เดินลาดตระเวนตามจุดต่างๆ ไอลินพยายามหลบซ่อนตัวในเงามืด หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะในทุกย่างก้าว

จนกระทั่งเธอมาถึงห้องโถงใจกลางแล็บ ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังกระจกนิรภัย ทำให้เธอแทบจะล้มทั้งยืนด้วยความสยดสยอง

'ดีน' ถูกพันธนาการอยู่กับแท่นเหล็กแนวตั้ง แขนทั้งสองข้างถูกตรึงไว้ด้วยโซ่เส้นหนาที่ล็อคติดกับเพดาน ร่างกายของเขาโชกไปด้วยเลือดสีแดงเข้มที่เริ่มจะแห้งกรัง ผิวหนังที่เคยแข็งแกร่งเต็มไปด้วยรอยไหม้จากการถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อต

ใบหน้าของเขาบวมช้ำจนแทบจะจำเค้าเดิมไม่ได้ ดวงตาข้างหนึ่งปิดสนิทด้วยลิ่มเลือด แต่กระนั้น... เขาก็ยังไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ซาเวียร์กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา ในชุดที่เนี๊ยบกริบสวนทางกับสภาพของนักโทษเบื้องหน้า เขากำลังถือเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าแรงสูงในมือ หมุนเล่นไปมาเหมือนเป็นเพียงของเล่นเด็ก

"บอกมาสิดีน... รหัส Master Key เพื่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักของกองทัพอยู่ที่ไหน?"

ซาเวียร์ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนคุยกับเพื่อนสนิท

"ถ้าแกบอก... ฉันจะให้แกตายไวๆ..."

"แต่ถ้าแกยังเงียบ... ฉันจะส่งคลิปที่คุณหมอไอลินครางชื่อฉัน..."

"ไปให้แกดูวนไปวนมาในห้องขังมืดๆ นั่นตลอดกาล"

ดีนพ่นเลือดผสมน้ำลายลงบนพื้นเบื้องหน้าซาเวียร์ เขาแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง

"แก... แกจะไม่มีวันได้มันไป... ไอ้จิ้งจอกสารเลว"

"รหัสที่แกต้องการ... มันตายไปพร้อมกับความเชื่อใจที่ฉันมีให้ไอลินแล้ว"

"โอ้... น่าสงสารจริงๆ"

ซาเวียร์แสร้งทำสีหน้าเห็นใจ ก่อนจะจดปลายเครื่องกระตุ้นไฟฟ้าลงบนแผลสดที่ไหล่ของดีน

ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่ไอลินเพิ่งยิงเขาไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เปรี้ยงงงงงงงง!!

"อ๊ากกกกกกกกกกก!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนของดีนดังสนั่นก้องห้องแล็บ

ร่างของเขากระตุกอย่างรุนแรงตามแรงอัดของกระแสไฟฟ้า

ควันที่เกิดจากผิวเนื้อไหม้ลอยคลุ้งออกมาจนน่าสะอิดสะเอียน

"หยุดนะ!! ซาเวียร์!! หยุดเดี๋ยวนี้!!"

เสียงแหลมเล็กทว่าทรงพลังของไอลินดังขึ้นจากประตูหน้าห้อง

ปืนพกในมือของเธอเล็งตรงไปที่ศีรษะของซาเวียร์อย่างมั่นคง

ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่มากกว่าครั้งไหนๆ

ซาเวียร์ชะงักมือช้าๆ เขายกยิ้มที่มุมปาก... รอยยิ้มเทพบุตรที่ไอลินเคยหลงหวั่นไหว

บัดนี้มันดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก

"อ้าว... ตื่นแล้วหรอครับที่รัก?"

เขาหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่ดูแคลน

"ผมบอกให้คุณนอนพักไง... ทำไมถึงเป็นเด็กดื้อแบบนี้ล่ะ?"

"ฉันเห็นความจริงหมดแล้วซาเวียร์"

ไอลินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่เด็ดเดี่ยว

"วิดีโอนั่น... แผนการนั่น... คุณมันคือปีศาจยิ่งกว่าใครในทาร์ทารัส"

"ปล่อยดีนเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะเป่าสมองคุณให้กระจุย!"

ซาเวียร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาทิ้งเครื่องช็อตไฟฟ้าลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี

ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าหาไอลินอย่างเชื่องช้าทว่ากดดัน

"ยิงสิครับ... ถ้าคุณคิดว่าคุณทำได้"

เขาก้าวเข้ามาจนปลายกระบอกปืนจดอยู่ที่กลางหน้าอกของเขาพอดี

"แต่คุณรู้อะไรไหมไอลิน... ทันทีที่คุณเหนี่ยวไก..."

"ระบบระเบิดที่ติดตั้งอยู่รอบห้องแล็บนี้จะทำงานทันที"

"เราจะตายไปพร้อมกันที่นี่... ในหลุมศพไฮเทคแห่งนี้... ทั้งสามคน"

เขาใช้มือหนาคว้าข้อมือของไอลินที่ถือปืนไว้ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจเป่ารดริมฝีปากเธอ

"และคุณยิงผมไม่ลงหรอก... เพราะในใจลึกๆ ของคุณ..."

"คุณเองก็เริ่ม 'เสพติด' รสชาติความนุ่มนวลที่แฝงไปด้วยพิษร้ายของผมแล้ว... ใช่ไหม?"

ไอลินมือสั่นเทา... ความรู้สึกมันตีกระหน่ำอยู่ในอก เธอเกลียดเขาที่หลอกลวงเธอ...

แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสของซาเวียร์มันสร้างรอยประทับที่ยากจะลืม

ดีนที่กึ่งสติกึ่งวนอยู่ พยายามเงยหน้าขึ้นมองไอลิน

"ไอลิน... หนีไป... อย่าไปฟังมัน..."

"ฉันขอโทษ... ดีน... ฉันขอโทษจริงๆ..." ไอลินสะอื้นออกมาอย่างสุดกลั้น

เธอเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเป็นเพียงเบี้ยในเกมของคนสองคนที่ต้องการอำนาจ

ซาเวียร์แสยะยิ้มกว้างขึ้น เขาใช้โอกาสที่ไอลินกำลังเสียขวัญ รวบตัวเธอเข้าไปกอดไว้แน่นจากด้านหลัง

แขนแกร่งล็อคคอเธอไว้เบาๆ ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งเริ่มลูบไล้ไปตามหน้าท้องของเธอต่อหน้าดีน

"ดูสิดีน... ดูเมียรักของแกสิ"

"เธอกำลังสั่นเพราะความกลัว... หรือสั่นเพราะความต้องการสัมผัสของฉันกันแน่นะ?"

ศึกแห่งศักดิ์ศรี อำนาจ และความรักที่บิดเบี้ยว กำลังเดินทางมาถึงจุดแตกหักที่ไม่มีวันหวนกลับ!