ตอนที่ 14 : สงครามจอมบงการ
1312 Words
เสียงลมหายใจที่หอบพร่า ของชายที่ชื่อว่า 'ดีน' ดังสะท้อนก้องไปตามโถงทางเดินเหล็ก
มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความหวาดกลัวที่จะสูญเสีย
ปืนลูกซองในมือของเขา ถูกกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ลำกล้องของมันสั่นระริกตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน
ดวงตาที่เคยนิ่งสงบราวกับผิวน้ำ บัดนี้แดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกซ่าน เขากำลังจ้องมอง 'ผู้หญิงของเขา'
ที่กำลังยืนอยู่ในอ้อมแขนของศัตรู
ตรงข้ามกับภาพลักษณ์ที่ดุดันของดีน 'ซาเวียร์' กลับยังคงยืนนิ่ง สง่างาม... และเยือกเย็น
รอยยิ้มที่มุมปากของเขานั้น ช่างดูเหมือนเทพบุตรที่กำลังถือไพ่เหนือกว่า เขาไม่ได้ขยับตัวหนีปลายกระบอกปืนที่จ่อมา
แต่เขากลับทำสิ่งที่ท้าทายยิ่งกว่า... คือการกระชับอ้อมกอดที่เอวบางของ 'ไอลิน'
ดึงเธอให้แนบชิดกับแผงอกของเขามากขึ้นอย่างจงใจ
"ใจเย็นๆ สิเพื่อนรัก..." ซาเวียร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มหวาน มันเป็นน้ำเสียงที่นุ่มนวลจนน่าประหลาดใจ
"ความรุนแรงน่ะ... มันเป็นวิธีของพวกที่คุยไม่รู้เรื่อง" "แกไม่อยากให้คุณหมอคนสวยต้องตกใจไปมากกว่านี้ใช่ไหม?"
ไอลินยืนนิ่งสนิท อยู่ท่ามกลางแรงดึงดูดของเสือร้ายสองตัว
หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก
สัมผัสของซาเวียร์ที่แผ่นหลังของเธอนั้น มันช่างสุภาพ... ทะนุถนอม...
และให้เกียรติอย่างที่เธอไม่เคยได้รับในคุกแห่งนี้
มันช่างต่างจากดีน... ที่มักจะใช้ความรุนแรงกระชากลากถูเธอ แสดงความเป็นเจ้าของด้วยความดิบเถื่อนเสมอมา
เธอรักดีน... เธอเสพติดความเร่าร้อนที่เขาเป็นคนปลุกมันขึ้นมา ความผูกพันทางกายที่ลึกซึ้งทำให้เธอไม่อาจตัดเขาขาด
แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... เสน่ห์อันเหลือร้ายของซาเวียร์ และความนุ่มนวลที่ดูเหมือนจะเข้าใจเธอไปเสียทุกอย่าง มันกำลังแทรกซึมเข้าไปในรอยร้าวของหัวใจ
"ปล่อยมือโสโครกของแกออกจากตัวเธอซะ... ซาเวียร์" ดีนกัดฟันพูดจนได้ยินเสียงกรามลั่น
"ก่อนที่ผมจะเป่าสมองแกให้กระจุยคากำแพง!"
รังสีอำมหิตที่ดีนแผ่ออกมา รุนแรงจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง
เขาสารพัดจะฆ่าชายตรงหน้าได้ทุกวินาที
ซาเวียร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาไม่ได้เกรงกลัวคำขู่นั้นเลยสักนิด
เขากลับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมา กระซิบชิดใบหูของไอลินอย่างแผ่วเบา
กลิ่นกายที่สะอาดสะอ้านของเขา กลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงที่ยังหลงเหลือ
ทำให้นางเอกเผลอเคลิ้มไปวูบหนึ่งอย่างห้ามไม่ได้
"ไอลิน... คุณรู้ไหม..."
"ทำไมดีนถึงไม่เคยบอกคุณเรื่อง 'ตู้เซฟลับ' ของเชน?"
คำถามนั้นทำให้ไอลินชะงักไป
"เพราะในนั้นมีรายชื่อ 'สายลับ'..."
"ที่รัฐบาลส่งเข้ามาแทรกซึมในทาร์ทารัส"
"และหนึ่งในนั้น... คือคนที่ทำลายครอบครัวของดีนจนย่อยยับ"
ไอลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอมองหน้าซาเวียร์สลับกับดีนอย่างสับสน
"เขาไม่ได้ต้องการพาคุณหนีออกไปเพื่อเริ่มต้นใหม่หรอกครับ..." ซาเวียร์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจเธอ
"เขาแค่ต้องการใช้ความฉลาดของคุณ..."
"เป็นเครื่องมือดึงตัวพัศดีเชนออกมาจากการกบดาน"
"เพื่อให้เขาได้แก้แค้นส่วนตัวให้หนำใจ"
"โดยที่เขาไม่สนเลยว่า..." "คุณจะเป็นตายร้ายดียังไงหลังจากนั้น"
ไอลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอมองไปที่ดีนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและหยาดน้ำตา
"ที่เขาพูดมาทั้งหมด... มันจริงไหมดีน?"
เธอถามด้วยเสียงที่สั่นเครือจนแทบจะไม่ได้ยิน
ดีนชะงักไป... แววตาที่เคยแข็งกร้าวและดุดัน กลับวูบไหวด้วยความสับสนเพียงเสี้ยววินาที
และเพียงเสี้ยวนั้น... มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ความเชื่อใจของไอลิน พังทลายลงมาต่อหน้าต่อตา
"ไอลิน... ฟังผมก่อน..." ดีนพยายามจะอธิบาย แต่น้ำเสียงของเขาดูไม่มั่นคง
"เขาตอบไม่ได้หรอกครับ..."
ซาเวียร์รีบฉวยโอกาสนั้นก้าวเข้ามาบังตัวไอลินไว้ ท่าทางของเขาดูเหมือนอัศวินที่กำลังปกป้องหญิงสาว
"แต่สำหรับผม... ผมต่างออกไป"
"ผมมีเส้นทางลับออกไปจากเกาะนี้ที่เป็นความลับของกองทัพ"
"ผมไม่จำเป็นต้องใช้คุณเป็นหมากในเกมแค้นของใคร"
"ผมแค่อยากได้คุณ..."
"ไปเคียงข้างผมในโลกภายนอก... ในฐานะที่คู่ควรกับคุณจริงๆ"
ซาเวียร์เอื้อมมือมาเชยคางไอลินขึ้นช้าๆ สายตาสีเทาฟ้าของเขามั่นคงและดูน่าหลงใหลอย่างที่สุด
เขามอบจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน เป็นการตบหน้าดีนด้วยการกระทำที่เหนือกว่า
"แก... ไอ้สารเลว!!"
ดีนคำรามลั่นด้วยความคลุ้มคลั่ง เขาไม่สนปืนในมืออีกต่อไป เขาทิ้งมันลงกับพื้นและพุ่งเข้าใส่ซาเวียร์ทันที
กำปั้นมหาศาลของดีน พุ่งเข้าหาใบหน้าหล่อเหลาของศัตรูอย่างบ้าคลั่ง
ซาเวียร์เบี่ยงตัวหลบได้อย่างรวดเร็วสมเป็นอดีตหน่วยรบ เขาตอกกลับด้วยหมัดที่แม่นยำและรวดเร็วไม่แพ้กัน
เสือร้ายสองตัวตะลุมบอนกันอย่างดุเดือด เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นโถงทางเดิน สลับกับเสียงคำรามและการด่าทอ
ไอลินมองดูภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกที่แหลกสลาย ใจหนึ่งเธออยากจะวิ่งเข้าไปหาดีน...
ชายคนแรกที่ทำให้เธอรู้จักตัวตนที่แท้จริงแต่อีกใจหนึ่ง... คำพูดของซาเวียร์และความอ่อนโยนที่เธอโหยหามาตลอด
กลับทำให้ฝีเท้าของเธอหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนมองไม่เห็นรั้งไว้
ในจังหวะที่ซาเวียร์เสียหลักล้มลง ดีนพุ่งเข้าไปกดร่างศัตรูไว้กับพื้นปูน เขารัวหมัดใส่ใบหน้าของซาเวียร์ไม่ยั้งมือ
"แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเธอ!!"
"เธอเป็นของฉัน! เป็นของฉันคนเดียว!"
ซาเวียร์ที่ใบหน้าเริ่มอาบไปด้วยเลือด กลับแสยะยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่ได้ดูเกรงกลัวแม้แต่น้อย
"ของแกหรอดีน? ฮ่าๆๆ..."
"ลองดูสายตาของเธอสิ..."
"เธอมองแกไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว!"
ไอลินก้าวเข้าไปใกล้ชายทั้งสองคน มือของเธอสั่นเทาขณะก้มลงหยิบปืนพกที่ตกอยู่ขึ้นมา
เธอเล็งปากกระบอกปืนไปที่พวกเขาทั้งคู่
"หยุด... ฉันบอกให้หยุดเดี๋ยวนี้!!"
หมาป่าสองตัวชะงักงัน หันมามองผู้หญิงที่เป็นทั้งหัวใจและเดิมพันของพวกเขา
ดีนมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอนและโหยหา ส่วนซาเวียร์มองเธอด้วยสายตาที่ท้าทายและเป็นต่อ
"ฉันไม่ใช่สิ่งของของใครทั้งนั้น..."
ไอลินเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบแต่เด็ดขาดที่สุดในชีวิต
"ฉันจะไปหาคำตอบที่ตู้เซฟนั่นด้วยตัวเอง" "ใครก็ตามที่กล้าตามฉันมา..."
"ฉันจะยิงโดยไม่ลังเล!"
เธอก้าวถอยหลังออกไปช้าๆ ปืนในมือยังคงเล็งนิ่งไปที่ชายหนุ่มที่เธอมีใจให้ทั้งคู่
ทิ้งให้ชายที่แสนอันตรายและทรงเสน่ห์สองคน
จ้องมองตามแผ่นหลังของเธอไปด้วยความรู้สึกที่ต่างกันสุดขั้ว
ดีนแค้นใจที่ถูกคนรักตั้งข้อสงสัย ส่วนซาเวียร์ลอบยิ้มผ่านรอยเลือด...
เพราะเขารู้ดีว่าแผนการ "แทรกซึมหัวใจ" ของเขานั้น เริ่มทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว
- Writer
