Cell 000: ทัณฑ์รักจิตแพทย์สาว กับเล่ห์กลนักโทษแดนทมิฬ

ตอนที่ 9 : อาณาจักรสีเลือด และรัชสมัยของ Subject 000

ครืนนนนน...

เสียงกลไกของประตูเหล็กกล้าผสมไทเทเนียม ซึ่งมีความหนาที่สุดในชั้นใต้ดิน B4 ปิดล็อคลงอย่างถาวร

ด้วยระบบการลงรหัสชั้นสูง

บัดนี้... 'ดีน' ได้ทำการเปลี่ยนรหัสผ่านทั้งหมดด้วยตัวเอง ระบบความปลอดภัยที่เคยเป็นกรงขังเขา

บัดนี้ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นปราการที่ไม่มีใครเจาะเข้ามาได้

โซน Zero ไม่ใช่คุกที่ใช้จองจำอาชญากรหมายเลข 000 อีกต่อไป แต่มันคือ "กองบัญชาการลับ"

ที่แม้แต่กองทัพบกของรัฐบาลก็ไม่อาจย่างกรายเข้ามาได้โดยง่าย

'ไอลิน' นั่งหอบหายใจรุนแรงอยู่บนโต๊ะทำงานตัวยักษ์ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้

ไม่ใช่เพียงเพราะความตื่นตระหนกจากเสียงไซเรนภายนอก แต่เป็นเพราะแรงอารมณ์จากการร่วมรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่

หยดเหงื่อที่ไหลซึมออกมาตามไรผม ผสมปนเปกับคราบเลือดเจือจางที่ยังแห้งไม่สนิท

ไหลอาบลงมาตามแผ่นหลังเนียนละเอียดที่ชุ่มโชก

เธอมองดูแผ่นหลังกว้างของดีน ที่กำลังยืนตระหง่านอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดยักษ์

เขาสวมเพียงกางเกงนักโทษสีส้มที่ร่วงหล่นลงมาอยู่ที่เอวต่ำ กล้ามเนื้อแผ่นหลังที่เกร็งแน่นและรอยสักรูปปีกนกที่พาดผ่าน

ดูทรงพลังและน่าเกรงขาม... ราวกับราชาปีศาจที่เพิ่งทวงบัลลังก์คืน

เขากำลังจ้องมองความพินาศย่อยยับของเรือนจำทาร์ทารัส ผ่านเลนส์กล้องวงจรปิดนับร้อยตัว ด้วยสายตาที่สงบนิ่ง... เยือกเย็น... เหมือนกำลังนั่งชมละครเวทีฉากสุดท้ายที่เขาเป็นคนเขียนบทเองทั้งหมด

"คุณปล่อยพวกมันออกมาหมดเลย..." ไอลินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า

มือที่สั่นเทาพยายามรวบรวมเศษเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นมาปกปิดร่างกาย

"นักโทษพวกนั้น... พวกมันจะฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า"

"คุณกำลังเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นนรกบนดินจริงๆ"

ดีนค่อยๆ หันใบหน้าคมคายกลับมามองเธอ ดวงตาสีดำสนิทของเขาในวินาทีนี้ ไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือความอาทรหลงเหลืออยู่เลย

มันคือดวงตาของนักวางแผนที่เย็นชาและไร้หัวใจ ดวงตาของคนที่มองเห็นชีวิตมนุษย์เป็นเพียงตัวเลขในสมการ

"ทุกคนที่ก้าวเท้าเข้ามาในทาร์ทารัส... ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์ ไอลิน"

เขาเริ่มเดินกลับมาหาเธอช้าๆ เสียงเท้าที่กระทบพื้นคอนกรีตแต่ละก้าวดังสะท้อนก้อง

เขายื่นมือหนาออกมาเชยคางสวยที่เปื้อนคราบราคะให้เชิดขึ้น เพื่อให้ดวงตาของเธอสบกับดวงตาของเขา

"ผู้คุมที่นี่รับเงินใต้โต๊ะเพื่อทรมานนักโทษเพื่อความบันเทิง" "นักโทษที่นี่ก็คือเดนมนุษย์ที่สังคมหวาดกลัวและอยากให้ตาย" "ผมแค่ทำหน้าที่เป็น 'พระเจ้า'..." "ที่ปล่อยให้ 'สัญชาตญาณธรรมชาติ' ทำหน้าที่ของมันเอง"

"ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดและฉลาดที่สุดเท่านั้น... ถึงจะมีสิทธิ์หายใจต่อในทาร์ทารัส"

เขาโน้มใบหน้าลงมาจูบที่ปลายจมูกของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะลากฝ่ามือที่หยาบกร้านลง

ไปบีบบังคับที่สะโพกมนอย่างแรง จนไอลินเผลอหลุดเสียงครางเครือออกมาจากลำคอ

"และตอนนี้... ผมคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรนี้"

"ส่วนคุณ... คือ 'สมบัติ' ล้ำค่าเพียงชิ้นเดียวที่ผมเลือกจะเก็บไว้ข้างกาย"

ดีนออกแรงดึงร่างของเธอให้ลุกขึ้นจากโต๊ะ เขาพาเธอเดินไปที่ผนังห้องด้านหนึ่ง

ซึ่งมีกราฟิกแสดงผังโครงสร้างของเรือนจำทั้งหมดอย่างละเอียด

จุดสีแดงนับพันที่แสดงถึงนักโทษ กำลังเคลื่อนตัวรุกคืบไปทั่วทุกชั้นอย่างบ้าคลั่ง

ในขณะที่จุดสีน้ำเงินที่เป็นสัญลักษณ์ของผู้คุม กำลังค่อยๆ ดับวูบหายไปทีละจุด... ทีละจุด...

"เชนมันยังไม่ตาย..." ดีนเอ่ยขึ้นมาลอยๆ น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความแค้นที่ฝังลึก

"มีดผ่าตัดของคุณคมก็จริง... แต่มือคุณมันยังสั่นเกินไป" "รอยแผลนั่นลึกพอจะทำให้มันปางตาย... แต่มันยังไม่โดนจุดตายสำคัญ" "ตอนนี้มันคงกำลังกระเสือกกระสนหนีไปที่ห้องพยาบาลสำรองชั้น B2"

ไอลินรู้สึกเย็นวาบไปทั่วไขสันหลัง ภาพความทรงจำที่ถูกพัศดีเชนย่ำยีอย่างป่าเถื่อนย้อนกลับมา

ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจของเธออีกครั้งอย่างรุนแรง

"ถ้าเขารอดไปได้... เขาจะกลับมาฆ่าพวกเรา"

"ไม่มีทางที่มันจะได้ทำแบบนั้น..." ดีนแสยะยิ้มอำมหิต ยิ้มที่ทำให้ไอลินรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูก

"ผมจงใจเปิดช่องโหว่ให้มันรอดไปถึงที่นั่น..."

"เพื่อให้มันได้เห็นด้วยตาตัวเอง... ว่าสิ่งที่มันภาคภูมิใจนักหนา" "กำลังจะกลายเป็นกองเพลิงที่แผดเผามันเองทั้งเป็น"

"ผมส่งข้อความเข้ารหัสในนามของพัศดี... ไปยังแท็บเล็ตของนักโทษชั้น B2"

"บอกพิกัดที่ชัดเจนว่า 'พัศดีเชน' กำลังนอนบาดเจ็บและไร้ทางสู้ที่ไหน"

"นักโทษพวกนั้น... บางคนถูกมันถอนฟันออกหมดปากเพื่อความสนุก"

"บางคนถูกมันตัดนิ้วทิ้งทีละนิ้วเพื่อรีดข้อมูล..." "

คุณลองจินตนาการดูสิไอลิน... ว่าพวกมันจะต้อนรับเจ้านายเก่าของมันยังไง?"

ไอลินตัวสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

ดีนไม่ได้ต้องการเพียงแค่ความตายของศัตรู แต่เขาต้องการการล้างแค้นที่ทรมานที่สุดเท่าที่มนุษย์จะคิดได้

ความโหดเหี้ยมที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานี้ คือสิ่งที่เธอคาดไม่ถึงและเกินกว่าที่จรรยาบรรณแพทย์จะรับได้ แต่เธอกลับหนีไปไหนไม่ได้... เพราะเธอเองก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของมันไปแล้ว

"แล้วคุณจะทำอะไรต่อจากนี้?"

ดีนหันไปกดปุ่มคำสั่งลำดับที่สองบนแผงควบคุมหลัก เสียงกลไกหนักหน่วงดังสนั่นมาจากเพดานเหนือหัว

"ยึดคุกนี้ให้เบ็ดเสร็จในทุกตารางนิ้ว..." "เราจะปิดตายทาร์ทารัสออกจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์"

"ตัดสัญญาณดาวเทียมทิ้ง... ตัดกระแสไฟฟ้าที่ส่งมาจากแผ่นดินใหญ่..."

"แล้วเปลี่ยนไปใช้พลังงานความร้อนจากแกนโลกใต้ดินที่ระบบซ่อนไว้"

"ทาร์ทารัสจะกลายเป็น 'ประเทศเอกราช' กลางมหาสมุทร..."

"ที่ไม่มีกฎหมายฉบับไหนเอื้อมมาถึง..."

เขาหันกลับมาคว้าเอวบางของไอลินเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่ง

สายตาหิวกระหายจ้องมองไปที่ริมฝีปากบวมแดงของเธออย่างสื่อความหมาย

"กฎของอาณาจักรนี้มีเพียงข้อเดียว... คือทุกคำพูดของผมคือโองการจากสวรรค์"

"และทุกตารางนิ้วบนเนื้อตัวของคุณ... คือเขตอาณานิคมที่ผมจะเข้าครอบครองทุกเมื่อที่ต้องการ"

ในขณะที่ดีนกำลังจะโน้มตัวลงมาปิดปากเธอด้วยจูบที่แสนป่าเถื่อน

เสียงกระแทกอย่างรุนแรงจากประตูเหล็กกล้าหน้าชั้น B4 ก็ดังขึ้น

ปัง!

ปัง!

ปัง!

"เปิดประตู!! นี่คือหน่วยปฏิบัติการพิเศษ Wardog!"

เสียงคำรามผ่านโทรโข่งดังมาจากโถงทางเดินภายนอก

"เราได้รับคำสั่งด่วนให้วิสามัญนักโทษหมายเลข 000 ทันที!"

"และนำตัว ดร. ไอลิน กลับออกไปเพื่อรับการสอบสวน!"

ดีนไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านหรือหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เขาลากปลายนิ้วหยาบไปตามแนวลำคอที่สวยงามของไอลิน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปสัมผัสที่เนินอกของเธออย่างจงใจ

"พวก Wardog... พวกมันถูกฝึกมาเพื่อเป็นเครื่องจักรสังหาร"

"แต่พวกมันมีจุดอ่อนที่ยิ่งใหญ่... คือพวกมันไม่มี 'จินตนาการ'"

ดีนจ้องมองไปที่มอนิเตอร์ภาพสดจากหน้าประตู เห็นหน่วยรบชุดดำ 12 นาย พร้อมอาวุธครบมือและระเบิดซีโฟร์

"ไอลิน... ในฐานะจิตแพทย์..." "คุณยังจำวิธีล่อลวงคนไข้กลุ่มโรคจิตเภทให้หลงเชื่อในสิ่งที่ไม่มีจริงได้ไหม?"

"ทำไมคะ... คุณคิดจะทำอะไร?"

"เพราะผมต้องการให้คุณใช้ 'เสียงหวานๆ' ของคุณ..."

"ล่อลวงพวกมันให้เดินเข้ามาในโรงเชือดช้าๆ..."

"ผมอยากเห็นคุณ... ออกคำสั่งให้สุนัขรับใช้พวกนี้ฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงตัวคุณ"

ดีนส่งไมโครโฟนสื่อสารให้ไอลิน แววตาของเขาดูบีบคั้น เย้ายวน

และกดดันในเวลาเดียวกัน มันคือบททดสอบความเป็นมนุษย์ครั้งสุดท้ายของเธอ

เธอต้องเลือกระหว่าง... การเป็นจิตแพทย์ผู้รักษาชีวิตคน หรือการเป็น 'ราชินีเลือด' ที่บงการความตายตามบัญชาของปีศาจที่เธอหลงรัก

ไอลินมองไมโครโฟนในมือด้วยใจที่สั่นรัว เธอมองไปที่ภาพทหารพวกนั้นที่กำลังจะเข้ามาฆ่าผู้ชายตรงหน้า

ความมืดมิดที่ถูกฝังลึกในจิตใจ... บัดนี้มันประทุขึ้นอย่างรุนแรง

เธอกดปุ่มเปิดระบบสื่อสารเสียง น้ำเสียงหวานใสที่แสร้งทำเป็นสั่นเครือและอ่อนแอถูกส่งออกไป

"ช่วยด้วยค่ะ!... ฉันถูกเขาทำร้าย... เขาบาดเจ็บหนักอยู่ที่มุมห้อง..."

"รีบเข้ามาเถอะค่ะ... ก่อนที่เขาจะกดระเบิดทำลายชั้นนี้ทิ้ง!"

ดีนลูบไล้แผ่นหลังเนียนของเธออย่างพึงพอใจเป็นที่สุด เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่สยิวซ่าน

"เก่งมากเด็กดี... นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของราชินีของผม"

โดยที่หน่วย Wardog ภายนอกไม่มีวันรู้เลยว่า... ทันทีที่ประตูเหล็กกล้านั่นเปิดออก สิ่งที่รอรับพวกเขาอยู่ไม่ใช่ห้องทำงานธรรมดา แต่มันคือ 'ห้องสุญญากาศ' ที่ดีนปรับระบบแรงดันไว้จนพร้อมจะฉีกปอดทุกคนให้ขาดกระจุยในพริบตา!