Cell 000: ทัณฑ์รักจิตแพทย์สาว กับเล่ห์กลนักโทษแดนทมิฬ

ตอนที่ 10 : จ่าฝูงหมาป่า และสนามรบแห่งหัวใจ

ครืนนนนน... ฟู่ววววววววววว!!!

เสียงระเบิดแรงดันอากาศดังสนั่นสะเทือนไปทั่วชั้น B4 ทันทีที่ประตูเหล็กกล้าเปิดออก หน่วยปฏิบัติการพิเศษ

'Wardog' ทั้ง 12 นาย ถูกแรงอัดอากาศมหาศาลฉีกกระชากชุดเกราะและปอด

จนร่างกายของพวกมันระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วโถงทางเดิน ผสมกับเศษเนื้อและกระดูกที่ลอยเคว้งในอากาศ

ก่อนจะร่วงหล่นลงมาบนพื้นอย่างน่าสยดสยอง

ไอลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แม้จะเห็นเชนตายคาตา แต่ฉากสังหารหมู่ที่โหดเหี้ยมเช่นนี้...

ก็ยังทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน

'ดีน' ยืนโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง เขาใช้มือปิดตาของเธอไว้

เพื่อไม่ให้ภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำร้ายจิตใจเธอมากเกินไป

"มองไม่เห็นก็ไม่ต้องกลัว... ไอลิน" เสียงของเขาแผ่วพร่าอยู่ข้างหู

"ผมไม่ได้อยากให้คุณเห็นความตายแบบไร้ค่าแบบนั้น" "แต่บางครั้ง... การปกป้องมันก็ต้องแลกมาด้วยความโหดเหี้ยม"

เขาค่อยๆ เปิดมือออกจากดวงตาของเธอ เมื่อแน่ใจว่าหน่วย Wardog ทุกคนสิ้นฤทธิ์แล้ว

ไอลินมองไปที่ศพที่กระจัดกระจาย ภาพของร่างที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ยังคงติดตาตรึงใจเธอไม่หาย

ความรู้สึกผิด... ความขยะแขยง... ปะปนกับความรู้สึก "ปลอดภัย" ที่ดีนหยิบยื่นให้ มันเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง

ดีนจูบซับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเธอเบาๆ

"ผมรู้ว่าคุณยังไม่ชิน... แต่คุณจะต้องชิน"

"เพราะนี่คือ 'ชีวิตใหม่' ของเราในทาร์ทารัส"

เขาเดินไปที่แผงควบคุมหลัก กดปุ่มคำสั่งบางอย่าง เสียงกลไกดังครืดคราด

ก่อนที่ประตูเหล็กกล้าจะปิดลงอย่างแน่นหนาอีกครั้ง พร้อมกับระบบทำความสะอาดอัตโนมัติ ที่เริ่มทำงานเพื่อชะล้างคราบเลือดออกไป

"ตอนนี้เราได้เวลาพักหายใจชั่วคราว"

"ไม่มีใครกล้าบุกมาที่นี่อีกแล้ว..." "อย่างน้อยก็พักใหญ่ๆ เลยล่ะ"

ดีนหันกลับมาหาไอลิน เขาเดินตรงเข้ามาประชิดตัวเธอ มือหนาโอบรอบเอวคอดดึงเข้ามาใกล้

"ถึงเวลาที่ราชินีของผม... จะต้องเรียนรู้ที่จะใช้ชีวิตในอาณาจักรแห่งความตาย"

ดีนพาไอลินไปยังอีกโซนหนึ่งของชั้น B4 มันคือห้องฝึกซ้อมจำลองขนาดใหญ่ ที่มีอุปกรณ์ไฮเทคมากมายราวกับศูนย์ฝึกสายลับ

"คุณจะต้องฝึก..." "ฝึกที่จะยิงปืน... ฝึกที่จะใช้มีด... ฝึกที่จะฆ่า"

"เพราะในอาณาจักรนี้... ศัตรูของเราไม่ได้มีแค่ผู้คุม"

"ยังมีนักโทษบางกลุ่ม... ที่เริ่มรวมตัวกัน"

"พวกมันเคยอยู่ใต้การปกครองของเชน"

"และตอนนี้พวกมันกำลังต้องการ 'อำนาจ' ที่เชนทิ้งไว้"

ดีนหยิบปืนพกขนาดเล็กสำหรับผู้หญิงยื่นให้เธอ ไอลินมองปืนในมือด้วยความลังเล

ภาพที่เธอใช้มีดผ่าตัดกรีดคอเชนยังติดตา

"ฉันทำไม่ได้หรอกดีน..." เธอพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ

ดีนกุมมือของเธอไว้ เขาแนบร่างกายด้านหลังเข้ากับเธอ แขนแกร่งโอบรอบเอว มือใหญ่ซ้อนทับลงบนมือที่ถือปืน

เขาเลื่อนตัวเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอสัมผัสกับอกแกร่ง กลิ่นกายของเขาโอบล้อมเธอไว้ทั้งหมด

"คุณทำได้... และคุณจะต้องทำมันให้ได้" เขากระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนๆ ทำให้เธอขนลุกซู่

"ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ..." "ทุกครั้งที่คุณเหนี่ยวไก... ผมจะอยู่ตรงนั้นกับคุณ"

เขาพาเธอฝึกยิงปืนไปที่เป้าหุ่นจำลอง สอนวิธีจับปืน... วิธีเล็ง... และวิธียิงสังหาร

[อีกมุมหนึ่งของทาร์ทารัส]

ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้น ในโซน E ซึ่งเป็นโซนคุมขังนักโทษที่มีอิทธิพลสูง

ประตูห้องขังของ 'ซาเวียร์' ก็ถูกปลดล็อคออกเช่นกัน

ซาเวียร์เป็นอดีตนายทหารหน่วยรบพิเศษระดับตำนาน

ที่ผันตัวมาเป็นหัวหน้าองค์กรอาชญากรรมข้ามชาติ เขาถูกจับเข้าทาร์ทารัสด้วยข้อหาลอบสังหารผู้นำประเทศ

ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมเข้มราวกับรูปปั้นเทพบุตรกรีก ดวงตาสีเทาฟ้าฉายแววเฉียบคมและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน ร่างกายกำยำสูงโปร่ง... ดูสมส่วนไร้ที่ติ เขาสวมชุดนักโทษที่ดูสะอาดสะอ้านผิดจากคนอื่น

ซาเวียร์เดินออกมาจากห้องขังอย่างเยือกเย็น ท่ามกลางนักโทษคนอื่นๆ ที่กำลังแตกตื่นและวิ่งวุ่น

เขาไม่ได้แสดงอาการดีใจหรือตกใจเลยแม้แต่น้อย

"ในที่สุด..." เขาพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปาก

"ไอ้ดีนมันก็ยอมเปิดประตูให้ฉันออกมาเล่นจนได้"

ลูกน้องคนสนิทของซาเวียร์วิ่งเข้ามาหาเขา

"หัวหน้า! ดีนมันบ้าไปแล้ว! มันปล่อยนักโทษออกมาหมดเลย!"

ซาเวียร์แสยะยิ้ม "นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันรอคอย..."

"ทาร์ทารัสที่ไม่มีพัศดีเชน... ก็เป็นแค่ 'สนามเด็กเล่น' ที่รอเจ้าของใหม่"

เขาเดินไปที่ห้องควบคุมย่อย ซึ่งตอนนี้ถูกนักโทษระดับล่างเข้ายึดครองไว้หมดแล้ว

ซาเวียร์ใช้เพียงสายตาปรามพวกมัน จนนักโทษเหล่านั้นยอมถอยหลบให้เขาทันที

เขานั่งลงหน้าจอมอนิเตอร์ เปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิด พลันสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ชั้น B4

ภาพของดีนที่กำลังยืนโอบกอดไอลิน และสอนเธอใช้ปืน... ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ซาเวียร์จ้องมองไอลินอย่างไม่วางตา รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

"หมอสาวผู้เย็นชา... ที่เคยปฏิเสธการรักษาของฉัน"

"สุดท้ายก็กลายเป็น 'ของเล่น' ของไอ้ดีนไปซะแล้วหรอ"

เขาเลื่อนนิ้วไปสัมผัสภาพหน้าจอที่ปรากฏใบหน้าสวยของไอลิน

ดวงตาสีเทาฟ้าของเขาวาววับด้วยความต้องการบางอย่าง

"แต่ฉันไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ หรอกนะ..."

"สิ่งของที่สวยงาม... มันควรจะอยู่ในมือของคนที่รู้คุณค่าของมันต่างหาก"

ซาเวียร์ยกหูโทรศัพท์ที่ตัดสัญญาณฉุกเฉิน กดรหัสเข้าสู่ช่องทางสื่อสารพิเศษ ที่เขาเคยแฮกไว้เมื่อนานมาแล้ว

[ "ดีน... ได้ยินฉันไหม?" ] เสียงของซาเวียร์ดังขึ้นไปถึงห้อง B4

[ "ยินดีต้อนรับสู่ทาร์ทารัสที่เป็นของพวกเรา" ]

[ "แต่ถ้าแกคิดว่าจะได้เป็นราชาเพียงคนเดียว..." ]

[ "แกคงประเมิน 'จ่าฝูง' อย่างฉันต่ำไปหน่อยนะ" ]

ดีนที่กำลังสอนไอลินยิงปืนชะงักไปเล็กน้อย เขารับสัญญาณนั้นด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

"แกมาแล้วหรอ... ซาเวียร์" ดีนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

[ "แน่นอน... ฉันไม่พลาดงานสนุกๆ แบบนี้อยู่แล้ว" ]

[ "แล้วนั่น... เสียงหวานๆ ที่ฉันได้ยินเป็นของใครกันนะ?" ]

[ "ดร. ไอลิน... หมอคนสวยที่เคยทำเมินใส่ฉัน" ]

ซาเวียร์หัวเราะในลำคอ

[ "เธออยู่กับแกหรอดีน? ดูเหมือนว่ารสนิยมแกจะดีขึ้นเยอะเลยนะ" ]

[ "แต่เสียดาย... ของสวยๆ งามๆ แบบนี้... ไม่เหมาะกับปีศาจเลือดเย็นอย่างแกหรอก" ]

ไอลินตัวแข็งทื่อเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง และคำพูดที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ของชายที่ชื่อซาเวียร์

ดีนหันมามองเธอ รอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นบนใบหน้า เขาจูบที่ข้างแก้มของไอลินอย่างยียวน ก่อนจะตอบกลับไป

"เธอน่ะเป็นของฉัน... ซาเวียร์" "แกไม่มีทางได้แตะต้องแม้แต่ปลายผมของเธอหรอก"

[ "หึ... อย่าเพิ่งมั่นใจนักเลยดีน" ]

[ "ในสงครามแห่งอำนาจนี้... อะไรก็เกิดขึ้นได้" ]

[ "รวมถึงการ 'แย่งชิง' สิ่งที่แกคิดว่าสำคัญที่สุดด้วย" ]

เสียงสื่อสารของซาเวียร์เงียบหายไป ทิ้งไว้เพียงความตึงเครียดที่ปกคลุมทั่วชั้น B4

ดีนหันมามองไอลินอย่างดุดัน เขากำชับมือของเธอที่ถือปืนแน่นขึ้น

"ซาเวียร์มันฉลาด... และอันตรายกว่าเชนหลายเท่า"

"มันจะไม่เล่นเกมสกปรก... แต่มันจะหาทางแย่งชิงทุกอย่างไปจากฉัน" "รวมถึงตัวคุณด้วย... ไอลิน"

ไอลินมองลึกเข้าไปในดวงตาของดีน ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในใจ ชายผู้นี้เป็นคนปลุกปีศาจในตัวเธอ และตอนนี้... เธอกำลังจะเป็นส่วนหนึ่งของสงครามแห่งอำนาจนี้

"ฉันต้องทำยังไง?" เธอถามด้วยเสียงที่หนักแน่นขึ้น

ดีนแสยะยิ้ม "คุณจะต้องแข็งแกร่งขึ้น..."

"แข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณ"

"และแข็งแกร่งพอ... ที่จะเลือกยืนอยู่ข้างผมตลอดไป"

เขากดร่างของเธอเข้ามาใกล้จนแนบชิด มือของเขาลูบไล้ไปตามเส้นผมยาวที่ปรกลงมา

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย และคำมั่นสัญญาที่ผูกมัดทั้งสองไว้ด้วยกัน