Cell 000: ทัณฑ์รักจิตแพทย์สาว กับเล่ห์กลนักโทษแดนทมิฬ

ตอนที่ 12 : กลลวงของจิ้งจอกสีเทา

ภายใต้ความเงียบสงัดของโซน Zero เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยสม่ำเสมอกลับดูดังผิดปกติ

ไอลินยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานเก่าในห้องพักส่วนตัวที่ดีนจัดไว้ให้ เธอมองดูเงาของตัวเอง...

ผู้หญิงในกระจกไม่ใช่จิตแพทย์สาวผู้เรียบร้อยอีกต่อไป ผมของเธอยุ่งเหยิง ริมฝีปากเจ่อแดงจากการบดจูบที่รุนแรงของดีน

และดวงตาที่เคยใสซื่อ บัดนี้กลับดูหม่นแสงและเต็มไปด้วยความลับ

เธอหยิบคีย์การ์ดสำรองที่แอบขโมยมาขึ้นมาดู ก่อนจะซ่อนมันไว้ในร่องอกภายใต้เสื้อกาวน์ที่เปื้อนเลือด

หมับ!

อ้อมกอดที่คุ้นเคยรัดแน่นมาจากด้านหลัง ดีนซุกใบหน้าลงกับซอกคอขาว

สูดดมกลิ่นกายที่เขารุ่มหลง เขายังคงดุดันและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย

"คิดอะไรอยู่..." เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าอยู่ข้างใบหู

"เปล่าค่ะ... ฉันแค่เหนื่อย" ไอลินตอบพลางพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

ดีนพลิกตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริง

"อย่าให้คำพูดของไอ้ซาเวียร์มาปั่นหัวคุณ"

"มันก็แค่ต้องการใช้คุณเพื่อเอาชนะผม..."

เขาบีบเอวเธอแรงขึ้นจนเธอต้องนิ่วหน้า

"จำไว้ว่าใครที่อยู่กับคุณในคืนที่มืดที่สุด... ใครที่เป็นเจ้าของร่างกายคุณ"

พูดจบ ดีนก็กดจูบลงมาอย่างโหยหา มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและตัณหา มือหนาเริ่มรุกรานเข้าไปใต้เสื้อผ้าของเธออีกครั้ง เขาต้องการตอกย้ำว่าเธอเป็นของเขา... และของเขาคนเดียวเท่านั้น

ในขณะที่ดีนกำลังพาเธอเข้าสู่บทรักที่ร้อนแรงบนเตียงเหล็ก

เพื่อลบภาพชายอื่นออกไปจากหัวสมองของเธอ วิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างเตียงกลับส่งสัญญาณประหลาด

ซ่า...

ซ่า...

มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นรหัสมอร์สที่ส่งผ่านมาทางคลื่นความถี่ต่ำ

ไอลินที่กำลังซบหน้ากับอกแกร่งของดีนเหลือบมองไปที่วิทยุ เธอจำรหัสนี้ได้...

มันคือรหัสลับที่ซาเวียร์เคยใช้สื่อสารกับเธอตอนบำบัด

[ "รอ... จังหวะ... ไฟ... ดับ" ]

หัวใจของไอลินเต้นผิดจังหวะ ความรู้สึกตื่นเต้นปนหวาดกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง

เธอยังรักดีน... รักความดิบเถื่อนที่ทำให้เธอรู้สึกถึงชีวิต แต่ความเยือกเย็นและชั้นเชิงของซาเวียร์

กลับดึงดูดใจเธออย่างน่าประหลาด

เขารู้เรื่อง "รหัสลับ" ของเธอ... และเขากำลังรอที่จะ "ช่วยเหลือ" (หรือชิงตัว) เธอออกมา

[โถงทางเดินชั้น B2 : อาณาจักรของซาเวียร์]

ซาเวียร์นั่งมองจอมอนิเตอร์ที่แสดงพิกัดความร้อนในห้องของดีน เขามองเห็นภาพเงาสองร่างที่กำลังพัวพันกันอยู่บนเตียง ดวงตาสีเทาฟ้าของเขาไม่ได้ฉายแววโกรธเคือง แต่กลับดูสนุกสนานเหมือนนักหมากรุกที่เห็นหมากของศัตรูเดินตามเกม

"ให้พวกมันมีความสุขกันไปก่อน..."

เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอย่างใจเย็น

"ยิ่งผูกพันมากเท่าไหร่... เวลาที่ถูกพรากจากกัน มันจะยิ่งทรมาน"

เขากดปุ่มสั่งการไปยังหน่วยรบลับของเขา

"อีก 5 นาที... ตัดระบบสำรองไฟของโซน Zero"

"อย่าใช้ความรุนแรงกับคุณหมอ... ผมต้องการให้เธอเดินมาหาผมเอง"

ซาเวียร์หยิบจดหมายกระดาษแผ่นเล็กๆ ขึ้นมา

เขาบรรจงเขียนข้อความด้วยลายมือที่ประณีต และส่งให้ลูกน้องที่เก่งเรื่องการแทรกซึมที่สุด

"ส่งนี่ให้ถึงมือไอลิน... โดยที่ดีนต้องไม่รู้"

[กลับมาที่ชั้น B4 : โซน Zero]

บทรักที่รุนแรงเพิ่งจะจบลง ดีนกำลังนอนหลับพักผ่อนด้วยความเพลีย

แขนแกร่งยังคงพาดทับเอวของไอลินไว้ไม่ยอมปล่อย

ไอลินที่ยังนอนไม่หลับ มองดูเพดานห้องขังที่มืดสลัว

ทันใดนั้น... เธอเห็นเงาประหลาดเคลื่อนไหวอยู่ที่ช่องระบายอากาศ

วัตถุเล็กๆ ชิ้นหนึ่งร่วงหล่นลงมาบนพื้นห้องอย่างไร้เสียง

เธอค่อยๆ แกะแขนของดีนออกอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะคลานไปหยิบวัตถุนั้นขึ้นมา

มันคือกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ส่งกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ

กลิ่นที่ต่างจากกลิ่นดิบเถื่อนของดีนอย่างสิ้นเชิง มันคือกลิ่นของความหรูหราและความมั่นคง

[ "ไอลิน... ดีนเก็บความลับเรื่อง 'ไวรัส' ที่จะระเบิดเกาะนี้ทิ้งพร้อมนักโทษทุกคนไว้" ]

[ "เขาไม่ได้จะพาคุณหนี... เขาจะใช้คุณเป็น 'กุญแจ' เปิดทางให้เขาคนเดียว" ]

[ "มาหาผมที่ทางเชื่อมในอีก 10 นาที... ผมจะแสดงหลักฐานให้คุณเห็นด้วยตาตัวเอง" ]

[ "ปล. ผมยังจำรสชาติกาแฟที่คุณเคยชงให้ได้นะ... มันหวานละมุนเหมือนตัวคุณ" ]

ไอลินมือสั่น... ข้อความสุดท้ายนั่นมันเป็นการหยอดที่ทำให้เธอหน้าร้อนวูบ

ซาเวียร์มีสไตล์การเข้าหาที่ดูเป็นสุภาพบุรุษกว่าดีนมาก เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือน

"ผู้หญิง" ที่ถูกทะนุถนอม ไม่ใช่แค่ "เหยื่อ" หรือ "คู่ขา"

พรึ่บ!!

ทันใดนั้น ไฟทุกดวงในโซน Zero ก็ดับวูบลง!

ความมืดสนิทเข้าปกคลุมทุกพื้นที่ เสียงสัญญาณเตือนภัยเงียบกริบเพราะระบบไฟถูกตัดขาดสมบูรณ์

"ไอลิน! อยู่ไหน!" เสียงของดีนตะโกนขึ้นมาด้วยความตกใจ เขาควานหาตัวเธอในความมืด

ไอลินยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ในมือหนึ่งกุมคีย์การ์ด... อีกมือหนึ่งกุมจดหมายของซาเวียร์

ความรู้สึกรักและผูกพันต่อดีนยังคงมีอยู่เต็มอก แต่ความสงสัยและความเย้ายวนใจจากซาเวียร์ก็กำลังดึงดูดเธอไปอีกทาง

"ฉันอยู่ตรงนี้... ดีน" เธอขานรับ แต่ร่างกายกลับค่อยๆ ถอยห่างออกไปทางประตูที่ถูกแฮกให้เปิดออก

เธอกำลังเดินไปหา "หลักฐาน" หรือกำลังเดินไปหา "หมาป่าตัวใหม่" กันแน่?