ตอนที่ 5 : กรงขังที่มองไม่เห็น และการต่อรองด้วยชีวิต

1372 Words

แกร๊ก... เสียงของไกปืนพก ดังสนั่นรบกวนความเงียบ ที่ปกคลุมห้องพักแพทย์จนน่าอึดอัด มันเป็นเสียงที่เตือนว่า... ชีวิตของ 'ไอลิน' กำลังจะดับวูบลงในอีกไม่กี่วินาที ปลายกระบอกปืนเหล็กกล้าที่เย็นเฉียบ จดลงที่ตำแหน่งกึ่งกลางหน้าผากมน กดทับลงบนผิวเนื้อที่ขาวเนียน จนเริ่มปรากฏรอยบุ๋มสีแดงที่น่ากลัว ไอลินหลับตาแน่น ร่างกายที่สั่นเทาอยู่ใต้ร่างหนาของเชน เต็มไปด้วยร่องรอยของความอัปยศ หยดน้ำตาที่ผสมปนเปกับคราบเหงื่อ ไหลรินอาบข้างแก้มไม่ขาดสาย เธอรู้สึกถึงแรงอาฆาต ที่แผ่ออกมาจากตัวของ 'พัศดีเชน' ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่า... เขาคือผู้พิทักษ์กฎหมายที่น่านับถือ "ในเมื่อผมครอบครองใจเธอไม่ได้..." เชนแค่นเสียงคำรามลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความริษยาที่วิปริต "ไอ้ดีนมันก็ต้องได้แค่ 'ศพ' ของเธอไป!" นิ้วชี้หนาของเขา เริ่มเกร็งตัวขยับเข้าหาไกปืนทีละนิด ความตายอยู่ห่างออกไป... เพียงแค่แรงกดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ซ่า... ซ่า... ซ่า... เสียงสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่ ดังแทรกขึ้นมาจากวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นเสียงที่ทำลายจังหวะสังหารของเชนลงทันควัน ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ที่นิ่งสงบราวกับผิวน้ำก่อนเกิดสึนามิ [ "พัศดีเชน... อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับ" ] มันคือเสียงของ 'ดีน' นักโทษหมายเลข 000 แม้เขาจะถูกพันธนาการอยู่ในโซน Zero ที่ลึกที่สุดของเรือนจำ แต่เขากลับแฮกระบบสื่อสารทางไกล เข้ามาในห้องพักส่วนตัวของผู้พันเชนได้อย่างน่าอัศจรรย์ เชนชะงักมือที่สั่นเทา ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยกามราคะ เปลี่ยนเป็นความโกรธจัดจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาขยับตัวลุกขึ้นนั่งทับขาของไอลินไว้ ปลายปืนยังคงกดค้างอยู่ที่หน้าผากของเธอ "แก...! ไอ้เดรัจฉาน!" เชนตะโกนใส่เครื่องสื่อสารด้วยความแค้น "แกแฮกระบบความปลอดภัยสูงสุดของฉันได้ยังไง!" [ "สำหรับคนอื่น... ทาร์ทารัสอาจจะเป็นคุก" ] เสียงของดีนหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นเยียบจนคนฟังขนลุก [ "แต่สำหรับผม... ระบบของคุณมันรูโหว่เยอะยิ่งกว่าเนยแข็งซะอีก" ] [ "ปล่อยมือจาก 'ผู้หญิงของผม' ซะ..." ] ดีนเน้นประโยคหลังด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ [ "แล้วผมจะมอบ 'รหัสบัญชีดำ' ของรัฐบาล..." ] [ "ที่แกทำหายไปเมื่อสองปีก่อนคืนให้" ] เชนนิิ่งงันไปครู่หนึ่ง รหัสบัญชีดำนั่น... คือสิ่งที่เขาตามหามาตลอดชีวิตการทำงาน มันคือหลักฐานที่จะส่งเขาขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจ หรืออาจจะทำให้เขาโดนเก็บ... หากกู้มันกลับมาไม่ได้ "แกคิดว่าแกอยู่ในฐานะที่จะต่อรองกับฉันหรอดีน?" เชนพยายามจะรักษาท่าทีที่เหนือกว่า เขากดปลายปืนลงบนหน้าผากไอลินหนักขึ้น จนเธอหลุดเสียงครางด้วยความเจ็บปวด [ "ผมไม่ได้มาต่อรอง..." ] น้ำเสียงของดีนเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบราวน้ำแข็งขั้วโลก [ "แต่ผมมาในฐานะ 'เจ้าชีวิต' ของแก" ] [ "ถ้านิ้วแกขยับอีกแค่มิลเดียว..." ] [ "ไม่ใช่แค่แกที่จะพินาศไปพร้อมกับเกาะนี้" ] [ "พิกัดละติจูดและลองจิจูดของทาร์ทารัส..." ] [ "ถูกผมส่งไปยังฐานยิงขีปนาวุธนอกน่านน้ำเรียบร้อยแล้ว" ] [ "ถ้าผมตาย... หรือเธอเป็นอะไรไป..." ] [ "แกจะได้เห็นดวงอาทิตย์ดวงที่สอง... ขึ้นที่กลางคุกนี้เอง!" ] ความเงียบที่น่าอึดอัด เข้าปกคลุมห้องพักแพทย์อย่างสมบูรณ์ มีเพียงเสียงหอบหายใจรัวเร็วของไอลิน ที่ปนเปไปกับเสียงคลื่นที่ซัดสาดด้านนอกหน้าต่าง เชนจ้องมองดวงตาที่สั่นระริกของหญิงสาวใต้ร่าง ความโลภในอำนาจ... กำลังต่อสู้อย่างหนักกับความกระหายในการทำลาย สุดท้าย... สัญชาตญาณการเอาตัวรอด ก็ทำให้เชนต้องยอมลดปืนลงช้าๆ "ก็ได้... ฉันจะรักษาชีวิต 'นางบำเรอ' ของแกไว้ก่อน" เชนแสยะยิ้มอำมหิตที่ชวนให้สะอิดสะเอียน เขาลุกขึ้นยืน และเริ่มแต่งตัวด้วยเครื่องแบบพัศดีที่เนี๊ยบกริบ ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีเหตุการณ์เลวร้ายใดๆ เกิดขึ้น เขาก้มลงคว้ากลุ่มผมยาวของไอลิน แล้วกระชากขึ้นมาเพื่อให้เธอสบตาในระยะประชิด "จำไว้นะไอลิน..." "วันนี้ไอ้ดีนมันช่วยชีวิตเธอไว้ได้" "แต่นับจากวินาทีนี้ไป..." "เธอคือ 'นักโทษส่วนตัว' ของฉัน!" "ฉันจะกักตัวเธอไว้ในห้องนี้" "ตัดการสื่อสารทุกอย่างจากโลกภายนอก" "และทุกคืน... ฉันจะมา 'บำบัด' เธอด้วยวิธีของฉัน" " จนกว่าเธอจะลืมสัมผัสกักขฬะของไอ้นักโทษนั่น..." "และจำได้เพียงแค่รสชาติของพัศดีคนนี้!" ปึก! เชนเหวี่ยงร่างที่บอบช้ำของไอลิน ลงบนพื้นปูนที่เย็นเฉียบอย่างไร้ความปรานี เขาก้าวออกจากห้อง พร้อมสั่งการให้ลูกน้องนำโซ่เหล็กหนา มาคล้องล็อคประตูไว้จากภายนอกอีกหลายชั้น เสียงเดินของผู้คุมที่มาเฝ้าอยู่หน้าห้อง ทำให้ไอลินรู้ซึ้งว่า... บัดนี้เธอได้กลายเป็นนกในกรงทองของปีศาจบ้าอำนาจไปแล้ว ไอลินซบหน้าลงกับฝ่ามือ ปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้นท่ามกลางความมืด ความเจ็บปวดจากการถูกย่ำยี ยังคงฝังรากลึกอยู่ในทุกอณูของผิวเนื้อ เธอรู้สึกขยะแขยงตัวเอง... ขยะแขยงสัมผัสของเชนที่ยังทิ้งรอยช้ำไว้บนตัว ซ่า... ซ่า... เสียงวิทยุที่เชนจงใจทิ้งไว้เพื่อข่มขู่ ดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป "ไอลิน... ได้ยินผมไหม? ตอบผมที!" เสียงของดีนคราวนี้... ไม่ได้นิ่งสงบเหมือนตอนที่คุยกับเชนอีกต่อไป มันเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่รุนแรง และความห่วงใยที่แฝงมาในน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ดีน... ฮึก... ช่วยฉันด้วย..." ไอลินคลานไปหยิบวิทยุขึ้นมาแนบอก เหมือนมันเป็นสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเธอกับความเป็นมนุษย์ "ฟังผมนะ..." ดีนกระซิบเสียงต่ำ เพื่อไม่ให้ยามหน้าห้องได้ยิน "ผมยังออกไปช่วยคุณตอนนี้ไม่ได้..." "เชนมันสั่งให้พลซุ่มยิงเล็งปืนมาที่หัวผมทุกวินาที" "แต่ผมจะสอนวิธี 'ฆ่าสัตว์ป่า' ให้คุณ" "ใต้เตียงนอนของคุณ..." "ตรงมุมเสาที่สองจากด้านใน..." "มีแผ่นไม้ที่วางเหลื่อมกันอยู่..." "เปิดมันออกซะ" ไอลินลากสังขารที่ระบมไปทั้งตัว คลานไปยังใต้เตียงไม้หนาหนัก นิ้วเรียวที่เคยใช้จับเข็มฉีดยาเพื่อรักษาคน บัดนี้จิกเกร็งกระชากแผ่นไม้ออกด้วยความแค้น และเธอก็พบกับ... วัตถุโลหะบางเฉียบที่สะท้อนแสงไฟสีแดงฉุกเฉิน มันคือมีดผ่าตัดเบอร์ 11 ที่ถูกลับจนคมกริบราวกับเขี้ยวอสูร "ใช้มันซะ... ไอลิน" เสียงของดีนในวิทยุดังขึ้นอย่างอำมหิต "ถ้ามันเข้ามาสัมผัสคุณอีกครั้ง..." "อย่าลังเลที่จะกรีดเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของมัน" "คุณต้องเลิกเป็น 'เหยื่อ'..." "และหัดที่จะเป็น 'ผู้ล่า' ในนรกแห่งนี้" ไอลินลูบคลำใบมีดที่เย็นเยียบนั้นช้าๆ ความหวาดกลัวในดวงตา ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยเพลิงแค้นที่ปะทุขึ้นมาจากก้นบึ้ง คำพูดของดีนเริ่มซึมลึกเข้าสู่กระแสเลือด ปลุกสัญชาตญาณมืดที่ซ่อนอยู่ภายในจิตแพทย์สาว เธอเงยหน้าขึ้นมองที่บานประตูที่ถูกปิดตาย ริมฝีปากที่บวมแดงแสยะยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ได้ค่ะผู้พัน..." "ฉันจะรอรับการ 'บำบัด' จากคุณคืนนี้" "และฉันจะให้คุณดู..." "ว่าหมออย่างฉัน... จะผ่าเอาหัวใจชั่วๆ ของคุณออกมายังไง!" ในอีกด้านหนึ่งของคุก... ดีนที่นั่งพิงผนังปูนเย็นๆ ลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจที่เปลี่ยนไปของไอลิน "นั่นแหละเด็กดี..." "ยินดีต้อนรับสู่โลกของผม... โลกที่ความเจ็บปวดคืออำนาจสูงสุด"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more