ตอนที่ 6 : รสชาติของพยาบาท และคมมีดใต้แสงจันทร์

1351 Words

ความมืดมิดภายในห้องพักแพทย์ที่บัดนี้กลายเป็นห้องคุมขัง มันเงียบงันจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบอ่างล้างหน้าในห้องน้ำ หยด... หยด... หยด... แต่ละหยดที่ตกลงมา เหมือนเสียงนาฬิกาทรายแห่งชีวิต ที่กำลังนับถอยหลังไปสู่ช่วงเวลาที่ปีศาจจะกลับมาเยือนอีกครั้ง 'พญ. ไอลิน' นั่งนิ่งอยู่บนพื้นปูนที่เย็นเฉียบข้างเตียง ในมือกำเศษผ้าห่มที่ฉีกขาดเอาไว้ เธอกำลังทำสิ่งที่หมออย่างเธอไม่เคยคิดจะทำมาก่อน เธอกำลังใช้เศษผ้านั้น... ค่อยๆ ขัดถูทำความสะอาด 'มีดผ่าตัด' เล่มบาง ที่เธอได้รับมาจากคำแนะนำของนักโทษหมายเลข 000 แสงจันทร์สีเงินเย็นตาที่ลอดผ่านลูกกรงหน้าต่างบานเล็ก สาดสะท้อนลงบนใบมีดสแตนเลสพิเศษ มันส่งประกายวาววับ... ดูเยือกเย็นและแหลมคมจนน่าขนลุก จิตใจของไอลินในตอนนี้... ไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่เหมือนเมื่อวันวานอีกแล้ว ความหวาดหวั่นที่เคยมี ถูกแผดเผาจนมอดไหม้กลายเป็นธุลี ด้วยเพลิงแห่งความแค้นที่ 'พัศดีเชน' เป็นคนจุดมันขึ้นมาเอง ความเจ็บปวดที่ยังหลงเหลืออยู่กึ่งกลางกาย รอยช้ำสีม่วงคล้ำที่กระจายตัวอยู่ตามผิวขาวผ่อง และร่องรอยการถูกตราหน้าจากความป่าเถื่อน คือหลักฐานชั้นดีที่คอยย้ำเตือนใจเธอในทุกลมหายใจว่าศักดิ์ศรีของเธอ... ถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี ซ่า... ซ่า... เสียงสัญญาณรบกวนจากวิทยุสื่อสาร ดังขึ้นแผ่วเบาท่ามกลางความสงัด 'ดีน' ยังคงเฝ้ามองเธอผ่านเสียง จากกรงขังที่ลึกที่สุดของโซน Zero [ "มันกำลังเดินไปหาคุณแล้ว... ไอลิน" ] น้ำเสียงของดีนทุ้มต่ำและนิ่งสนิท ทว่ากลับแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังใจสั่น [ "คราวนี้... อย่าปล่อยให้ 'ความใจอ่อน' ทำลายโอกาสของคุณ" ] [ "จำไว้... ในนรกแห่งนี้ ความเมตตาคือตั๋วขาไปสู่ความตาย" ] [ "ถ้าคุณไม่กรีดลำคอของมัน... มันจะกลับมาขยี้คุณจนตายทั้งเป็น" ] ไอลินสูดหายใจเข้าลึก... ลึกจนอกอิ่มสั่นสะท้าน เธอกำด้ามมีดผ่าตัดแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว "ฉันทราบแล้ว... ดีน" เธอตอบกลับไปเพียงคำสั้นๆ แต่มันคือคำสัญญาที่แลกมาด้วยวิญญาณ กึก... กึก... กึก... เสียงฝีเท้าจากรองเท้าบูทหนังขัดมัน กระทบกับพื้นโถงทางเดินคอนกรีตด้านนอกห้องพัก เสียงนั้นหนักแน่น... และเต็มไปด้วยความถือดี ไอลินรีบซ่อนมีดผ่าตัดไว้ใต้หมอนอย่างรวดเร็ว เธอล้มตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้ประตู พยายามจัดสรีระให้ดูเหมือนเหยื่อที่แตกสลาย และหมดสิ้นหนทางสู้ แกร๊ก... โครม! ประตูเหล็กหนาถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง แสงไฟสีส้มจากทางเดินสาดเข้ามาในห้องที่เคยมืดสลัว เผยให้เห็นเงาทะมึนของชายร่างสูงใหญ่ที่ดูคุกคาม 'พัศดีเชน' ก้าวเข้ามาภายในห้อง เขาโยนหมวกพัศดีวางไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเริ่มปลดกระดุมเครื่องแบบออกทีละเม็ด... ทีละเม็ด... "ยังไม่นอนอีกหรอครับ... คุณหมอคนเก่ง?" เขากระซิบถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยราคะ เชนเดินตรงมาที่เตียงนอน เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ร่างที่ดูสั่นเทาของไอลิน มือหนาที่หยาบกร้านลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน ผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบาที่เขาเป็นคนฉีกทึ้งมันเองกับมือ ไอลินแสร้งทำเป็นตัวสั่นอย่างรุนแรง เธอแกล้งหดคอหนีสัมผัสที่น่ารังเกียจนั่น เพื่อกระตุ้นสัญชาตญาณ 'นักล่า' ในตัวของเชนให้พลุ่งพล่าน "ปล่อยฉันไปเถอะ... พัศดีเชน..." เธออ้อนวอนด้วยเสียงที่พร่าสั่น... เสียงที่ดูไร้ทางสู้ เชนหัวเราะร่วนในลำคออย่างผู้ชนะ เขากระชากร่างของเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า ก่อนจะโถมกายเข้ากดร่างของเธอลงกับเตียงนุ่ม "ปล่อยงั้นหรอ? ในพจนานุกรมของผมไม่มีคำนั้น..." เขาโน้มใบหน้าลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวของเธออย่างหิวกระหาย "ยิ่งเธอดิ้น... ยิ่งเธอเกลียดฉัน..." "มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่า... ผมมีอำนาจเหนือเธอ!" มือของเชนเริ่มรุกรานเข้าไปภายใต้ชุดนอน เขาบีบเค้นผิวเนื้ออ่อนของเธออย่างรุนแรงจนขึ้นรอยแดง ไอลินกัดฟันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความคลื่นไส้ และความอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความรังเกียจ แต่นี่คือ 'กับดัก' ที่เธอวางไว้... ในขณะที่เชนกำลังมัวเมาอยู่กับกลิ่นกายลิลลี่ของเธอ และกำลังพยายามจะถอดกางเกงเครื่องแบบของตัวเองออกอย่างพัลวัน ไอลินค่อยๆ เลื่อนมือขวาเข้าไปใต้หมอนช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกของโลหะที่คุ้นเคย เธอเจอมันแล้ว... เขี้ยวของอสูร "คุณหมอรู้ไหม..." เชนกระซิบชิดริมฝีปากที่บวมแดงของเธอ ลมหายใจของเขาเหม็นกลิ่นสุราและบุหรี่จนเธอมวนท้อง "ไอ้ดีนมันอาจจะแฮกระบบเพื่อช่วยชีวิตเธอได้..." "แต่มันไม่มีวันได้มา 'รองรับแรงกระแทก' แทนเธอในตอนนี้!" เขากดริมฝีปากลงมาจูบเธออย่างรุนแรงป่าเถื่อน ไอลินยอมเปิดปากรับจูบที่แสนโสโครกนั้น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเขาไปในเสี้ยววินาทีสุดท้าย มือขวาของเธอกำมีดผ่าตัดเอาไว้แน่น เธอรอจังหวะ... จังหวะที่เขาจะชะล่าใจที่สุด "ตอนนี้แหละ... ไอลิน!" เสียงของดีนก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอราวกับคำสั่งประหาร ไอลินรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี เธอตวัดมีดผ่าตัดที่คมกริบออกจากใต้หมอนอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของเธอชัดเจน... คือเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของชายที่อยู่เหนือร่าง! ฉัวะ...!! ใบมีดบางกรีดผ่านผิวเนื้อที่ลำคอของเชน มันง่ายดายราวกับกรีดแผ่นกระดาษบางๆ เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสาย อาบใบหน้าและชุดคลุมสีขาวของไอลินจนกลายเป็นสีเลือดในพริบตา "อั๊ก...!! กะ... แก...!" เชนเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้าด้วยความช็อก เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมลำคอที่ถูกตัดขาด แต่เลือดมหาศาลกลับไหลทะลักรอดง่ามนิ้วออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง เขาเสียหลักล้มกลิ้งลงจากเตียงไปกองกับพื้น ดิ้นพล่านอยู่ท่ามกลางกองเลือดของตัวเองเหมือนปลาที่ขาดน้ำ สายตาที่เคยโอหังและบ้าอำนาจ... บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อความตายที่กำลังจะมาพรากวิญญาณ ไอลินลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆ เธอจ้องมองดูชายที่เคยข่มเหงน้ำใจเธอ... กำลังดิ้นรนขอชีวิตอยู่แทบเท้าของเธอเอง ใบหน้าของเธอเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงฉาน แต่สิ่งที่น่าประหลาดคือ... เธอไม่รู้สึกสยดสยองเลยแม้แต่นิดเดียว เธอกลับรู้สึกถึงบางอย่างที่หอมหวาน... เธอกลับรู้สึกถึง 'อำนาจ' ที่อยู่เหนือชีวิตคนอื่น เธอก้าวลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า เดินไปหยุดอยู่เหนือร่างที่กำลังจะหมดลมหายใจของเชน เธอก้มลงกระซิบข้างหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ น้ำเสียงที่แม้แต่ตัวเธอเองยังจำไม่ได้ "ยาที่ฉันจัดให้คุณคืนนี้... คือความตายค่ะผู้พัน" ซ่า... ซ่า... เสียงจากวิทยุสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ จากดีน [ "สมบูรณ์แบบ... หมอสาวของผม" ] [ "ยินดีต้อนรับสู่ 'ทาร์ทารัส' ที่แท้จริง..." ] [ "ตอนนี้... หยิบคีย์การ์ดสีทองที่เข็มขัดของมันมาซะ" ] [ "แล้วมาหาผมที่โซน Zero... เรามีงานใหญ่ที่ต้องทำร่วมกัน!" ] ไอลินก้มลงหยิบคีย์การ์ดจากศพที่ยังไม่ทันจะเย็นดี เธอมองเข้าไปในกระจกเงา... และเห็นปีศาจสาวตนใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางคาวเลือด สงครามในคุกนรกแห่งนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงต่อจากนี้ไป!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more