Cell 000: ทัณฑ์รักจิตแพทย์สาว กับเล่ห์กลนักโทษแดนทมิฬ

ตอนที่ 7 : ทางเดินสีเลือด และพันธสัญญาแห่งโซน Zero

ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมห้องพักแพทย์ ที่บัดนี้กลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ที่เยือกเย็นที่สุดในโลก

กลิ่นคาวเลือดที่ข้นคลักคละคลุ้งไปทั่วอากาศ มันรุนแรงจน 'ไอลิน' รู้สึกเหมือนได้กลิ่นสนิมเหล็กอยู่ในลำคอ

เธอยืนนิ่งสนิทอยู่ใจกลางห้อง ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยเมตตาของจิตแพทย์

บัดนี้จ้องมองดูร่างไร้วิญญาณของ 'พัศดีเชน' ที่นอนจมกองเลือดสีแดงดำอยู่บนพื้น

มือข้างที่ถือมีดผ่าตัดยังคงสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่อบาปกรรม...

แต่เป็นเพราะแรงสูบฉีดของสารอะดรีนาลีน ที่พุ่งพล่านไปตามกระแสเลือดอย่างบ้าคลั่ง

เธอก้มลงมองคีย์การ์ดสีทองในมือ มันเปื้อนคราบเลือดอุ่นๆ ของชายที่เพิ่งตาย แต่มันคือ "ตั๋วผ่านทาง"

สู่ทุกพื้นที่ในทาร์ทารัส

ซ่า...

ซ่า...

ซ่า...

เสียงสัญญาณรบกวนจากวิทยุสื่อสาร ดังขึ้นเพื่อดึงสติของเธอออกจากภวังค์แห่งการฆ่า

[ "อย่ามัวแต่ชื่นชมศิลปะแห่งความตายนานนัก... ไอลิน" ]

เสียงของ 'ดีน' ดังขึ้นมา น้ำเสียงของเขาดูรีบร้อนและจริงจังกว่าทุกครั้ง

[ "อีกไม่เกิน 180 วินาที..." ]

[ "หน่วยลาดตระเวนรอบดึกจะมาเปลี่ยนเวรหน้าห้องคุณ" ]

[ "ถ้าพวกมันเห็นซากศพของเชนในสภาพนั้น..." ]

[ "คุณจะไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวันอีกเลย" ]

[ "ออกจากห้องนรกนั่นเดี๋ยวนี้!" ]

[ "เลี้ยวขวาไปทางบันไดหนีไฟลับที่ซ่อนอยู่หลังตู้เก็บยา" ]

[ "ใช้คีย์การ์ดใบนั้น... แล้วมุ่งหน้าลงไปที่ชั้นใต้ดิน B4" ]

ไอลินสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เธอพยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ

เธอกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะคว้าเอาเสื้อคลุมเครื่องแบบพัศดีของเชน

ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมทับชุดนอนซาตินที่ขาดวิ่น

สีดำของเครื่องแบบ... ช่วยพรางคราบเลือดที่โชกไปทั้งตัวเธอได้เป็นอย่างดี

เธอก้าวข้ามร่างไร้วิญญาณของพัศดีจอมโฉด โดยไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดหรือการเหลียวหลังกลับไปมอง

แกร๊ก...

เธอแง้มประตูห้องพักออกอย่างแผ่วเบาที่สุด สายตาคมกริบกวาดมองไปตามโถงทางเดินที่มืดสลัว

ทางเดินยาวเหยียดของเรือนจำทาร์ทารัส ในเวลานี้มีเพียงแสงไฟสีนวลจางๆ จากระบบสำรอง อากาศที่นี่ดูหนักอึ้งและอับชื้น

เสียงรองเท้าส้นสูงที่เธอยังคงใส่อยู่ กระทบกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ดังสะท้อนก้องไปมาจนดูน่าใจหาย

ตึก...

ตึก...

ตึก...

ทุกฝีก้าวที่เดินไป... คือการเดินอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นและความตาย

ไอลินพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับเงามืดข้างผนัง เธอเดินผ่านจุดตรวจที่ผู้คุมสองคนกำลังนั่งสัปหงก

โดยมีเพียงแผงกั้นกระจกบางๆ กั้นกลาง

มือของเธอกำคีย์การ์ดสีทองไว้แน่นจนเหงื่อซึม ใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก

จนกระทั่งเธอมาถึงลิฟต์ขนส่งลับ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผนังปลอมหลังห้องเก็บเวชภัณฑ์

ไอลินแตะคีย์การ์ดสีทองลงบนเครื่องสแกน ด้วยมือที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น

ติ๊ด! Access Granted: Warden Priority Level 5

ประตูลิฟต์เหล็กกล้าเลื่อนเปิดออกอย่างไร้เสียง เธอก้าวเข้าไปข้างในทันที ก่อนจะกดปุ่มมุ่งหน้าลงสู่ชั้นที่ลึกที่สุดของเกาะ

ชั้น B4... สถานที่ที่คนนอกไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ ชั้นที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เหยียบย่างลงไป

นอกจากพัศดีเชนเพียงคนเดียวเท่านั้น

ชั้น B4 : โซน Zero (The Dead End)

ประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงกว้างขวาง บรรยากาศที่นี่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

มันดูเหมือนฐานทัพลับล้ำสมัย มากกว่าจะเป็นคุกคุมขังนักโทษธรรมดา

อากาศที่นี่เย็นเยียบราวน้ำแข็งและแห้งสนิท มีเพียงแสงไฟสีน้ำเงินจากเครื่องเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์

ที่ตั้งเรียงรายเป็นตับ ส่งเสียงหึ่งๆ ตลอดเวลา

ที่ใจกลางโถงอันกว้างใหญ่นั้น... มีกรงขังกระจกนิรภัยทรงกลมขนาดมหึมาตั้งตระหง่าน

และข้างในกรงขังนั้น... 'ดีน' กำลังนั่งรอเธออยู่ด้วยท่าทางที่นิ่งสงบ

เขานั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กตัวเดียวในกรง แผ่นหลังกว้างพิงพนักอย่างผ่อนคลาย ราวกับเขากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในห้องรับแขกที่บ้าน

ดวงตาคมกริบสีดำสนิทของอาชญากรหมายเลข 000 จ้องมองตรงมาที่ไอลินทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก

เขามองดูใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเธอ มองดูเสื้อเครื่องแบบที่เธอสวมทับมา ก่อนจะค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนช้าๆ

ริมฝีปากหนาได้รูปยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่เห็นเหยื่อเปลี่ยนไปเป็นพวกเดียวกัน

"คุณมาถึงเร็วกว่าที่ผมคาดไว้เล็กน้อยนะ..." "คุณหมอไอลิน... หรือผมควรจะเรียกคุณว่าอะไรดี?"

ไอลินเดินไปหยุดอยู่ที่หน้ากระจกนิรภัยหนาพิเศษ เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

สายตาของคนที่เพิ่งก้าวผ่านเส้นแบ่งระหว่างคนกับปีศาจมา

"ฉันฆ่าเขาแล้ว... ดีน" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยจนเย็นยะเยือก

"ฉันทำตามที่คุณต้องการทุกอย่าง..." "ตอนนี้... บอกฉันมาเสียทีว่าทั้งหมดนี้มันคือแผนการบ้าอะไร!"

"ทำไมคุณถึงต้องการคีย์การ์ดใบนี้?" "และทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องลงมือฆ่าเชน!"

ดีนก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ากระจก ระยะห่างระหว่างเขากับเธอมีเพียงแผ่นกระจกนิรภัยกั้น

แต่เขากลับดูเหมือนอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อน

"เพราะคุณคือคนเดียวที่พัศดีเชน 'ไว้ใจ'..." ดีนกระซิบ น้ำเสียงของเขาลุ่มลึกและมีมนต์ขลัง

"มันไว้ใจคุณมากพอ... ที่จะพาคุณเข้าห้องนอน" "และมันไว้ใจคุณมากพอ... ที่จะปลดเข็มขัดคีย์การ์ดทิ้งไว้ข้างเตียง"

"ส่วนทำไมต้องเป็นคุณ..." ดีนโน้มหน้าเข้ามาใกล้กระจกจนลมหายใจเกิดเป็นฝ้า

"เพราะผมต้องการ 'ทำลาย' หมอผู้แสนดีทิ้งไป..." "และปลุก 'ราชินีปีศาจ' ในตัวคุณให้ตื่นขึ้นมาไงล่ะ"

ไอลินนิ่งอึ้งไปกับคำตอบนั้น ความจริงที่แสนเจ็บปวดกระแทกเข้าที่ใจอย่างจัง

เธอเป็นเพียงหมากที่เขาใช้ทำลายศัตรู... และทำลายตัวเธอเองไปพร้อมกัน

"คุณมันปีศาจจริงๆ..." เธอพึมพำ

"ใช่... และปีศาจตนนี้แหละที่จะช่วยให้คุณรอด" ดีนชี้ไปที่คีย์การ์ดสีทองในมือของเธอ

"คีย์การ์ดใบนั้น... ไม่ใช่แค่กุญแจเปิดประตูห้องพัก" "แต่มันคืออุปกรณ์ 'Master Key' ของระบบทาร์ทารัสทั้งหมด"

"มันคือรหัสสั่งการระเบิดทำลายเกาะ..." "มันคือรหัสเข้าถึงฐานข้อมูลบัญชีดำของรัฐบาลทั่วโลก..."

"ผมไม่ได้ต้องการแค่จะหนีออกไปเหมือนนักโทษขี้แพ้..."

"แต่ผมต้องการจะ 'ยึด' เกาะนี้... และเปลี่ยนมันให้กลายเป็นฐานทัพของเรา!"

ไอลินเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างที่สุด แผนการของเขามันใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้

"ยึดคุกทาร์ทารัสนี่นะ? คุณมันบ้าไปแล้ว!"

"โลกข้างนอกน่ะมันเน่าเฟะยิ่งกว่าคุกนี้อีกไอลิน" ดีนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างจริงจัง

"ถ้าเรากุมเทคโนโลยีของที่นี่ไว้ได้..."

"เราจะกลายเป็นคนที่กุมความลับของรัฐมนตรีทุกคน..."

"กุมอำนาจในการสั่งตายใครก็ได้ผ่านปลายนิ้ว..."

"คุณอยากจะกลับไปเป็นจิตแพทย์ต้อยต่ำที่ถูกผู้ชายสารเลวรังแก..."

"หรืออยากจะเป็น 'ผู้ปกครอง' ที่มีอำนาจเหนือชีวิตคนอื่นล่ะ?"

ไอลินนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ คำพูดของดีนเหมือนเข็มพิษที่ค่อยๆ

ฉีดเข้าสู่จิตใจที่แหลกสลายของเธอ เธอมองดูคราบเลือดบนมือตัวเอง... เธอกลับไปเป็นคนเดิมไม่ได้อีกแล้ว

"ฉันต้องทำยังไงต่อไป?" เธอถามด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้น

ดีนแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ เขาส่งสัญญาณไปที่แผงควบคุมหลังโต๊ะทำงานใจกลางโถง

"เสียบคีย์การ์ดนั่นลงในช่องสแกนสีทอง..." "ปลดปล่อยพันธนาการของผมออกไปซะ..."

"แล้วผมสัญญา... ผมจะมอบโลกทั้งใบไว้แทบเท้าคุณเอง!"

วินาทีที่ไอลินแตะคีย์การ์ดลงบนเครื่องสแกน และออกคำสั่ง 'Release Subject 000'

หวออออออออออออออออออออ!

เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงเลือด แผดลั่นไปทั่วทุกชั้นของเรือนจำทาร์ทารัส

ไฟทุกดวงเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานสลับกับความมืด เสียงกลไกประตูนิรภัยขนาดมหึมาเลื่อนเปิดออกช้าๆ

ดีนก้าวเท้าออกมาจากกรงขังกระจกอย่างสง่างาม เขามองดูมือตัวเองที่ไร้โซ่ตรวนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

เขาเดินตรงมาหาไอลินที่ยืนนิ่งอยู่ ก่อนจะคว้าลำคอระหงของเธอมาประทับจูบอย่างดุเดือด

มันเป็นจูบที่ร้อนแรง คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความตาย

แต่ในความตายนั้น... ไอลินกลับรู้สึกถึงพลังอำนาจที่พลุ่งพล่านอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"ยินดีต้อนรับสู่ยุคสมัยของเรา... ราชินีของผม"