ตอนที่ 1 : สัมผัสวิปริตหลังม่านกระจก
1460 Words
พั่บ...
พั่บ...
พั่บ...
เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ตัดผ่านอากาศธาตุ สั่นสะเทือนลึกไปถึงกระดูกดำ
'พญ. ไอลิน' กำแฟ้มประวัติคนไข้ในมือแน่น จนข้อนิ้วเรียวสวยซีดขาว
เบื้องหน้าของเธอ... คือปราการเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางมหาสมุทรอันบ้าคลั่ง
'ทาร์ทารัส'
เรือนจำความมั่นคงสูงสุดที่โลกอยากจะลืมว่ามีอยู่จริง สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีไว้ขังอาชญากรธรรมดา
แต่มีไว้ฝังกลบปีศาจ... ที่กฎหมายไม่อาจเอื้อมถึง
ประตูห้องโดยสารเปิดออก ลมทะเลกรรโชกแรง
หอบเอาความเค็มและกลิ่นคาวสนิมเหล็ก
พุ่งเข้าปะทะใบหน้าสวยนวล
ไอลินก้าวลงจากเครื่องด้วยรองเท้าส้นสูงสีดำขลับ เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาปลิวไสวตามแรงลม
ตัดกับชุดเดรสรัดรูปสีน้ำเงินเข้มข้างใน ที่เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของหญิงสาววัยสะพรั่งอย่างปิดไม่มิด
"ยินดีต้อนรับสู่กรงขังของเหล่าเดรัจฉานครับ... คุณหมอไอลิน"
เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจดังขึ้น
ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบพัศดีสีดำสนิท ‘ผู้พันเชน’ ยืนรออยู่
พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูเหมือนการแยกเขี้ยวของสุนัขล่าเนื้อ
สายตาคมกริบของเขาไม่ได้หยุดที่ใบหน้าของเธอ แต่กลับกวาดมองลงต่ำ... ไล่ตั้งแต่ลำคอระหง
ผ่านเนินอกที่กระเพื่อมไหว ลงไปจนถึงสะโพกกลมมนอย่างจาบจ้วง ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชั้นดีในตลาดมืด
"ขอบคุณค่ะผู้พัน"
ไอลินตอบเสียงเรียบ พยายามข่มความขยะแขยง
"แต่ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ได้มาเพื่อฟังคำทักทายไร้สาระ"
เชนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและคุกคาม
เขาก้าวเข้ามาประชิดตัว จนไอลินได้กลิ่นบุหรี่ผสมน้ำหอมราคาแพง
เขาโน้มหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นร้อน... ราดรดลงบนผิวเนื้ออ่อนบริเวณซอกคอ
"ที่นี่ไม่มีคำว่าไร้สาระหรอกครับ..."
"ทุกตารางนิ้วในทาร์ทารัส... อยู่ในสายตาผม"
"แม้แต่ตอนที่คุณอาบน้ำ..." "หรือตอนที่คุณเข้านอน..."
"ผมเห็นทุกอย่าง"
"และผมหวังว่าคุณจะ 'ให้ความร่วมมือ' กับผม... มากกว่านักโทษสวะพวกนั้นนะ"
ไอลินเม้มปากแน่น รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่เริ่มก่อตัว เธอเลือกที่จะไม่ตอบโต้
แต่เดินตามพัศดีจอมบงการเข้าไปภายในอาคารที่เย็นเยียบราวกับสุสาน
[Zone Zero: แดนสูญสิ้น]
ลิฟต์เหล็กตัวหนาเคลื่อนตัวลงสู่ใต้ดิน ลึกกว่าห้าสิบเมตร...
แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงหึ่งๆ น่ารำคาญใจ ยิ่งลึก... อากาศยิ่งเบาบาง
อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความโกรธแค้นและความตาย
"คนไข้ของคุณคือ หมายเลข 000"
เชนเอ่ยขึ้นขณะเดินนำผ่านโถงทางเดินมืดสลัว สองข้างทางคือห้องขังเหล็กที่มองไม่เห็นข้างใน
แต่มีเสียงกรีดร้องโหยหวนแว่วออกมาเป็นระยะ
"อดีตสายลับเงา... ที่ถูกกล่าวหาว่าล้างบางหน่วยงานตัวเองจนเหี้ยน"
"มันฉลาดเกินมนุษย์" "ขี้ปั่นหัว..." "และที่สำคัญ..."
เชนหยุดเดิน หันมามองหน้าเธอ "
มันชอบ 'เหยื่อ' ที่ดูสะอาดบริสุทธิ์แบบคุณที่สุด"
ครืด...!!
ประตูเหล็กบานสุดท้ายเลื่อนเปิดออก เสียงโลหะเสียดสีกันบาดแก้วหู
ไอลินก้าวเข้าไปในห้องโถงกว้าง ใจกลางห้องมีเพียงกระจกนิรภัยหนาพิเศษกั้นกลาง
แยกโลกภายนอก ออกจากนรกภายใน
ในความมืดสลัวหลังกระจกนั้น ไร้ซึ่งเฟอร์นิเจอร์อำนวยความสะดวก
มีเพียงร่างของชายหนุ่มคนหนึ่ง... ที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนพื้นปูนเปลือย
ดีน นักโทษที่อันตรายที่สุดในทาร์ทารัส
เขาไม่ได้สวมเสื้อ... เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นตึง
รอยสักรูปปีกนกที่ขาดวิ่นพาดผ่านกระดูกสะบักดูดุดัน ผิวสีแทนชุ่มไปด้วยเหงื่อจากการออกกำลังกายหนักหน่วง
สะท้อนแสงไฟสลัวจนดูเป็นมันวาว
ทันทีที่เขาสัมผัสได้ถึงผู้มาเยือน ร่างสูงโปร่งนั้นก็ขยับกายอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลัง... เหมือนเสือที่ตื่นจากการจำศีล
"นั่งลงไอลิน..." "อย่าเข้าใกล้กระจกเกินระยะที่ผมสั่ง" เชนสั่งเสียงเข้ม พลางกอดอกมองจอมอนิเตอร์มุมห้องอย่างจับผิด
ไอลินทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม วางแฟ้มลงบนโต๊ะโลหะที่เย็นเฉียบ
เธอสูดหายใจลึก... พยายามปรับจังหวะหัวใจให้เป็นปกติ
แต่ทันทีที่ดีนหันหน้ามาสบตา โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนจะหยุดหมุน
ใบหน้าของเขา... หล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมชั้นเอก สันกรามคมชัด จมูกโด่งเป็นสัน แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตา
ดวงตาเรียวยาวสีดำสนิท ลึกลับ... ว่างเปล่า... ทว่าแฝงไปด้วยแรงขับทางเพศที่รุนแรงและดิบเถื่อน
เขาจ้องมองเธอ ไม่ใช่สายตาของคนไข้มองหมอ แต่มันคือสายตาของ
'เพชฌฆาต' ที่กำลังเล็งเหยื่อ... ว่าจะเริ่มฉีกกระชากเสื้อผ้าชิ้นไหนก่อนดี
"สวัสดีค่ะ..." ไอลินพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "ฉัน พญ. ไอลิน... จะมาเป็นผู้รับผิดชอบการบำบัดคุณ"
ดีนไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรือนร่างที่สูงกว่า 190 เซนติเมตร
ทำให้เขาดูน่าเกรงขาม เขาเดินเข้ามาชิดกระจกนิรภัยช้าๆ เงาทะมึนของเขาพาดทับร่างของไอลินจนมิด
“น้ำหอม... กลิ่นลิลลี่”
ดีนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำ... แหบพร่า... แต่นุ่มนวลเหมือนกำมะหยี่ที่อาบยาพิษ
"คุณพยายามทำตัวให้ดูบริสุทธิ์..." "เพื่อกลบกลิ่น 'ความอยากรู้อยากเห็น' ในสายตาคู่นั้นสินะครับ..." "คุณหมอ?"
"ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน" "กรุณาตอบคำถามตามหัวข้อที่ฉันเตรียมมาด้วยค่ะ" ไอลินแข็งใจสู้สายตา
หึ...
ดีนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นสะเทือนผ่านกระจกนิรภัย ส่งผ่านมาถึงปลายนิ้วที่ไอลินวางอยู่บนโต๊ะ
เขาโน้มตัวลงมา... จนใบหน้าคมคายห่างจากเธอเพียงแค่แผ่นกระจกกั้น ลมหายใจของเขาทำให้กระจกเกิดฝ้าขาวจางๆ
สายตาของเขาเริ่มสำรวจเธออย่างจาบจ้วง ไล่ตั้งแต่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่น... ลำคอระหงที่ชีพจรเต้นตุบๆ... ไหปลาร้าสวย... จนไปหยุด
อยู่ที่เนินอกภายใต้เสื้อกาวน์ ที่กำลังกระเพื่อมไหวแรงขึ้นเรื่อยๆ
“ชีพจรคุณเต้น 105 ครั้งต่อนาที...”
ดีนกระซิบ แววตาเป็นประกายวาวโรจน์
“ม่านตาขยายกว้าง...” “ริมฝีปากแห้งผาก...”
“คุณไม่ได้กลัวผมหรอกไอลิน”
“แต่คุณกำลังตื่นเต้น...” “ร่างกายคุณ... กำลังตอบสนองต่อกลิ่นอายของ 'สัตว์ร้าย' อย่างผม”
"หยุดพูดจาสกปรกนะหมายเลข 000!"
เชนตวาดผ่านลำโพง แต่ดีนไม่ได้สนใจพัศดีแม้แต่น้อย
เขาทาบฝ่ามือใหญ่ลงบนกระจกนิรภัย ตรงกับตำแหน่งใบหน้าของไอลิน นิ้วยาวค่อยๆ
กรีดกรายลงมาตามกระจก... ราวกับกำลังลูบไล้แก้มของเธอจริงๆ
"รู้ไหมว่าผมคิดอะไรอยู่?"
ดีนถามเสียงพร่า สายตาจับจ้องไปที่ลำคอของเธอไม่วางตา
"ผมกำลังคิดว่า..." "ถ้าตอนนี้... ไม่มีกระจกบ้าๆ นี่กั้นอยู่"
"ผมจะใช้มือคู่นี้... บีบคอขาวๆ ของคุณ" "บีบให้แรง... จนขึ้นรอยแดงเป็นรูปนิ้วมือผม" "แล้วกดคุณลงกับพื้นปูนเย็นๆ นั่น..."
"อยากรู้จริงๆ..." "ว่าเวลาคุณดิ้นพล่านอยู่ใต้ร่างผม..." "คุณจะยังทำหน้าเย็นชาแบบนี้ได้อีกไหม?"
คำพูดดิบเถื่อนที่ผสมผสานกับความเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ ทำให้ไอลินรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต
ความร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วท้องน้อย ขาเรียวสวยภายใต้กระโปรงเริ่มเบียดเสียดเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ
ความชื้นแฉะบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นที่จุดกึ่งกลางกาย เธออับอายที่ร่างกายทรยศความรู้สึก
แต่กลับไม่สามารถละสายตาจากปีศาจตรงหน้าได้เลย
ดีนเห็นปฏิกิริยานั้น... เขาแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะแลบลิ้นออกมา...
เลียริมฝีปากตัวเองช้าๆ สายตายังคงจ้องเขม็งที่ริมฝีปากของเธอ
“คืนนี้...”
“เมื่อไฟในแดนนี้ดับลง...” “และกล้องวงจรปิดเริ่มทำงานขัดข้อง...”
“ผมจะมี 'ของขวัญ' ให้คุณนะไอลิน”
“เตรียมตัวรับสัมผัสวิปริตจากผมไว้ให้ดี”
เขาทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้มปีศาจ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เตียงเหล็ก ทิ้งให้ไอลินนั่งตัวสั่นเทาอยู่หน้ากระจก
ท่ามกลางความเงียบสงัด ที่มีเพียงเสียงหัวใจของเธอ... ที่เต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
นี่ไม่ใช่การบำบัด... แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเกมกาม ที่เดิมพันด้วยจิตวิญญาณและร่างกาย!
- Writer
