ตอนที่ 3 : เดิมพันใต้แสงสลัว และกรงขังหัวใจ

1174 Words

ความเงียบงันใน 'ทาร์ทารัส' มักจะมาพร้อมกับความกดดันที่มองไม่เห็น เสียงคลื่นยักษ์ซัดกระทบฐานคอนกรีตด้านล่าง ดัง โครม... โครม... สะท้อนก้องขึ้นมาตามช่องท่อระบายอากาศ มันเหมือนจังหวะกลองรบ... ที่คอยย้ำเตือนว่าชีวิตของ 'ไอลิน' บัดนี้ไม่ได้แขวนอยู่บนจรรยาบรรณแพทย์อีกต่อไป แต่แขวนอยู่บน 'เล่ห์กล' ของปีศาจหลังกระจกนิรภัย ภายในห้องขังเบอร์ 000 ความเร่าร้อนเมื่อครู่ยังคงหลงเหลือเป็นไออุ่น ผสมปนเปกับกลิ่นคาวกามที่หอมหวานทว่าขมขื่น ไอลินทรุดตัวพิงแผ่นอกกว้างของ 'ดีน' ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพียงเพราะรสรักที่ดุดันจนเกือบรับไม่ไหว... แต่เพราะสำนึกที่เพิ่งกลับมาประทุขึ้นในใจ เธอกลายเป็นชู้กับนักโทษ ในนรกที่ไม่มีใครได้ออกไป นิ้วหนาของดีนเกลี่ยเส้นผมที่เปียกชื้นออกจากใบหน้าสวย เขาจ้องมองความสับสนในดวงตาของเธอด้วยแววตานิ่งสงบ "คุณทำมันได้ดีกว่าที่ผมคาดไว้... ไอลิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านผิวเนื้อ จนไอลินรู้สึกวาบหวามในช่องท้องอีกครั้ง "คุณหลอกฉัน..." เธอพึมพำ น้ำตาคลอหน่วย "คุณบอกว่าถ้าฉันยอม... คุณจะให้ชิปข้อมูลนั่น" ดีนแสยะยิ้ม ยิ้มที่ทำให้ไอลินรู้ซึ้งว่า... การเล่นเกมกับอดีตสายลับเงา คือความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เขายกมือหนาขึ้นเชยคางเธอให้สบตา "ผมไม่ได้หลอก..." "ผมแค่ต้องมั่นใจว่าคุณจะ 'ติดใจ' จนต้องกลับมาหาผมอีก" "คุณมันปีศาจ..." "ใช่... และปีศาจตนนี้แหละที่เพิ่งจะกระแทกตัวตนเข้าไปในร่างคุณ" เขาโน้มหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อ "แล้วคุณก็ต้อนรับมัน... อย่างหิวกระหายซะด้วยสิ" ขณะเดียวกัน... ในหอคอยควบคุมทิศเหนือ 'พัศดีเชน' นั่งจมอยู่กับความมืด มีเพียงแสงสีฟ้าจากจอมอนิเตอร์ลับที่ส่องกระทบใบหน้าคมสัน ให้ดูน่าเกรงขามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน เขานิ่งเงียบ... นิ่งจนแม้แต่ลูกน้องที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ยังไม่กล้าหายใจแรง ภาพในหน้าจอที่สั่นไหวจากสัญญาณรบกวน ปรากฏภาพเงาสองสายที่พัวพันกันอย่างนัวเนีย แม้ภาพจะไม่ได้ชัดเจนทุกรายละเอียด แต่เสียงหอบหายใจและเสียงเนื้อกระทบเนื้อ ที่เล็ดลอดผ่านระบบดักฟัง... กลับชัดเจนจนบาดหู เพล้ง! แก้ววิสกี้ราคาแพงถูกบีบจนแตกละเอียดคามือ เศษแก้วบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือหนา เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาตามง่ามนิ้ว แต่เชนกลับไม่รู้สึกเจ็บ ความแค้นที่สุมอยู่ในอกมันร้อนแรงกว่านั้นหลายเท่า "กล้าดีนี่ยัยหมอ..." เขาพึมพำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ฉันประเคนทุกอย่างให้เธอ... แต่เธอกลับเลือกคุกเน่าๆ กับไอ้นักโทษชั้นต่ำ" เขากดอินเตอร์คอมเรียกหน่วย 'แบล็กการ์ด' "เตรียม 'ห้องสอบสวนสีขาว' ไว้..." "พรุ่งนี้เช้า... ฉันมีนัดตรวจร่างกายกับคุณหมอคนใหม่" "และฉันจะรีดเอา 'ความจริง' ออกมาจากตัวเธอให้หมด... ทุกหยาดหยด" ภายในกรงขังเบอร์ 000 ดีนเริ่มจัดแจงเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของไอลินอย่างเบามือ แต่ทุกสัมผัสกลับแฝงไปด้วยความแสดงความเป็นเจ้าของ เขารู้ดีว่า... พายุใหญ่กำลังจะมา "คุณต้องรีบไป..." ดีนพึมพำพลางใส่เสื้อกาวน์คืนให้เธอ "เหลือเวลาอีกไม่ถึง 10 นาที ระบบไฟจะกลับมาเสถียร" ไอลินมองตัวเองในกระจกเงาเล็กๆ ในห้องขัง สภาพของเธอตอนนี้... ดูไม่ได้เลยสักนิด ผมเผ้ายุ่งเหยิง รอยแดงที่คอเด่นชัด และแววตาที่เต็มไปด้วยตัณหาที่ยังไม่มอดดับ "ฉันจะออกไปได้ยังไง... ถ้าเชนดักอยู่ระหว่างทาง?" ดีนคว้าเอวเธอเข้ามาประชิดอีกครั้ง เขาล้วงเอาชิปจิ๋วออกมาจากรอยสักที่หน้าท้อง แต่มันถูกพันด้วยลวดหนามเล็กๆ ที่แหลมคม "นี่คือของขวัญ..." เขาจงใจกรีดชิปนั่นลงบนฝ่ามือของเธอเบาๆ จนเลือดไหลซึม "ความเจ็บจะช่วยให้คุณมีสติ... ไอลิน" "จำไว้... เชนไม่ได้ต้องการความจริง" "มันต้องการ 'ครอบครอง' คุณ" "ถ้ามันถาม... ให้บอกว่าคุณไปตรวจเช็คระบบออกซิเจนสำรอง" "แล้วถ้ามันไม่เชื่อล่ะ?" ดีนยิ้มอย่างอำมหิต เขาดึงเธอเข้ามาจูบลาอย่างรุนแรง จนรสชาติของเลือดผสมปนเปไปกับน้ำลาย "ถ้ามันไม่เชื่อ... ก็ให้มันใช้ร่างกายคุณสืบสวนซะ" "เพราะนั่นคือโอกาสเดียวที่คุณจะควักหัวใจมันออกมาได้!" ไอลินก้าวออกจากเขตโซน Zero ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทุกฝีก้าวบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนเดินอยู่บนคมดาบ ความเงียบของคุกทาร์ทารัสในเวลานี้... บีบคั้นจนเธออยากจะกรีดร้องออกมา เมื่อกลับถึงห้องพักแพทย์ เธอรีบกระชากเสื้อผ้าออกแล้วก้าวเข้าใต้ฝักบัว เปิดน้ำเย็นจัดให้รดลงมาบนร่างกาย เธอขัดถูผิวเนื้ออย่างแรงจนแดงก่ำ พยายามจะชะล้างกลิ่นของดีนออกไป กลิ่นคาว... กลิ่นเหงื่อ... กลิ่นของความดิบเถื่อน แต่ไม่ว่าจะขัดอย่างไร... สัมผัสที่พระเอกกระแทกกระทั้นเข้าหา กลับยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในโสตประสาท ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นอย่างเยือกเย็น ในเวลาที่เข็มนาฬิกาชี้ไปที่เลขสี่ ไอลินสะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าชุดคลุมผ้าซาตินสีขาวมาสวมทับ รวบผมที่เปียกชื้นไว้อย่างลนลาน "ใครคะ?" "ผมเอง... เชน" เสียงทุ้มต่ำที่ทรงพลังดังมาจากหลังบานประตู เสียงนั้นนิ่งเรียบ... แต่กลับแฝงไปด้วยพายุที่พร้อมทำลายร้าง ไอลินพยายามระงับอาการสั่นของมือ เธอก้าวไปเปิดประตูช้าๆ เชนยืนอยู่ตรงนั้น... เขายังสวมเครื่องแบบพัศดีเต็มยศที่เนี๊ยบกริบ ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่ใบหน้าของเธอ สายตาของเขาไล่สำรวจจากหน้าผาก... ลงมาที่ริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อย... และสุดท้าย... ไปหยุดอยู่ที่ปกเสื้อคลุม ที่ปิดรอยแดงที่ซอกคอไว้ไม่มิด "คุณดู... สดใสกว่าเมื่อเย็นนะครับคุณหมอ" เชนก้าวเท้าเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ยังคงมีกลิ่นอายความชื้น ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับเธอในระยะประชิด "ไปทำอะไรมาหรอครับ... ถึงได้ดู 'อิ่ม' ขนาดนี้?" มือหนาของพัศดีเชนเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นช้าๆ หัวใจของไอลินเต้นแรงจนแทบจะหยุดหายใจ เกมการสอบสวนที่แท้จริง... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในห้องนอนของเธอเอง

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more