ตอนที่ 4 : ห้องสืบสวนสีขาว และความลับใต้ชุดคลุม

1302 Words

กลิ่นกำยานหอมอ่อนๆ ในห้องพักแพทย์ กลับกลายเป็นกลิ่นที่น่าอึดอัดที่สุดในวินาทีนี้ ไอลินรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด เมื่อดวงตาคมกริบของ 'พัศดีเชน' จ้องมองมาที่เธอราวกับจะเอ็กซเรย์ทะลุผ่านชุดคลุมซาตินบางเบา มือหนาของเชนที่เชยคางเธออยู่นั้นเย็นเยียบ ทว่าแรงบีบกลับเพิ่มขึ้นทีละน้อย... จนเธอเริ่มเจ็บ "ทำไมเงียบไปล่ะครับคุณหมอ?" เชนแค่นยิ้ม แววตาแฝงความอำมหิตที่ปิดไม่มิด "ปกติคนที่มีความลับ... มักจะใช้ความเงียบเป็นเกราะกำบัง" "แต่สำหรับผม... ความเงียบคือคำสารภาพ" ไอลินพยายามบังคับลมหายใจให้คงที่ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก "ฉัน... ฉันแค่เพิ่งอาบน้ำเสร็จค่ะผู้พัน" เธอตอบด้วยเสียงที่พยายามให้ราบเรียบที่สุด "แล้วก็กำลังจะเข้านอน... ไม่คิดว่าคุณจะมาหาในเวลานี้" "งั้นหรอ?" เชนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เขาลดมือลง แต่กลับเลื่อนไปสัมผัสที่เส้นผมที่ยังเปียกชื้นของเธอช้าๆ เขาสูดดมกลิ่นกายของเธออย่างเปิดเผย ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง... "กลิ่นสบู่ของเรือนจำ... ผสมกับกลิ่น 'เหงื่อ' ที่ผมไม่คุ้นเคย" "แถมรอยแดงที่ซอกคอนั่น..." เชนใช้นิ้วโป้งคลึงลงบนรอยรักที่ 'ดีน' ฝากไว้แรงๆ จนไอลินเผลอครางออกมาด้วยความเจ็บปวด "แมลงที่นี่... มันตัวใหญ่ขนาดฝากรอยฟันไว้ได้เลยหรอครับ?" ไอลินหน้าร้อนผ่าว ความกลัวแล่นปราดไปทั่วสันหลัง เธอรู้ดีว่าคนอย่างเชนไม่ใช่พวกโง่ที่จะหลอกได้ง่ายๆ "ฉัน... ฉันแพ้น้ำในห้องอาบน้ำค่ะ" เธอก้มหน้าตอบหลบสายตา "โกหก!" เชนตวาดลั่นจนไอลินสะดุ้งสุดตัว เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง จนร่างกายของเธอแนบชิดกับแผงอกแข็งแกร่งใต้ชุดเครื่องแบบ "อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณแอบไปไหนมา!" "จอมอนิเตอร์ในห้องผม... มันเห็น 'เงา' ของผู้หญิงร่านๆ คนหนึ่ง" "ที่ยอมคลานเข้าไปหาไอ้นักโทษชั้นต่ำในห้องขัง!" พัศดีเชนเหวี่ยงร่างของไอลินลงบนเตียงกว้างอย่างไม่ใยดี เขารีบถอดเข็มขัดหนังและเสื้อเครื่องแบบออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นจากการรบ แววตาของเขาตอนนี้... ไม่ใช่แววตาของพัศดีผู้ทรงเกียรติ แต่คือสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยความหึงหวง "ในเมื่อมัน 'ชิม' ได้... ผมที่เป็นเจ้าของเกาะนี้ ก็มีสิทธิ์ในตัวคุณมากกว่ามันเป็นร้อยเท่า!" "หยุดนะเชน! อย่าทำแบบนี้!" ไอลินพยายามจะคลานหนีไปทางหัวเตียง แต่เท้าหนาของเชนกลับเหยียบลงบนชายผ้าคลุมชุดนอนของเธอไว้ เขากระชากผ้าคลุมซาตินสีขาวจนขาดวิ่นออกไปด้านข้าง เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าที่ชุ่มไปด้วยหยดน้ำ และรอยตีตราจากน้ำมือนักโทษหมายเลข 000 ที่กระจายอยู่ทั่วผิวขาวผ่อง เมื่อเชนเห็นรอยเหล่านั้นเต็มตา เขาก็คำรามออกมาด้วยความโกรธแค้น "รอยมันเยอะขนาดนี้... มันคงกระแทกเธออย่างมีความสุขสินะ!" "งั้นมาดูซิว่า... รสชาติของผม กับไอ้กากนั่น ใครมันจะทำให้เธอ 'ร้อง' ได้ดังกว่ากัน!" เชนพุ่งเข้าหาเธอราวกับพายุ เขากดข้อมือทั้งสองข้างของไอลินไว้เหนือหัวด้วยมือเพียงข้างเดียว ก่อนจะซุกหน้าลงไปที่ยอดอกอวบอิ่ม เขาขบเคี้ยวอย่างรุนแรงจนไอลินกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด "อ๊ายยย! เจ็บ! ปล่อยนะ!" ไม่มีความอ่อนโยน... ไม่มีความเมตตา... มีเพียงความต้องการที่จะเอาชนะและทำลายศักดิ์ศรีของเธอให้ยับเยิน เชนใช้มืออีกข้างบีบเค้นสะโพกมนอย่างรุนแรงจนขึ้นรอยนิ้วมือเขียวช้ำ เขากระชากเรียวขาของเธอให้แยกออกกว้าง ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปตรงกลางอย่างป่าเถื่อน ขณะเดียวกัน... ในโซน Zero 'ดีน' นั่งนิ่งอยู่ในความมืด ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังกล้องวงจรปิดที่มุมห้อง เขารู้... เขารู้ว่าเชนกำลังทำอะไร สัมผัสพิเศษของสายลับเงา ทำให้เขารู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่พลุ่งพล่านในระบบเรือนจำ เขาแอบติดตั้งอุปกรณ์ดักฟังจิ๋วไว้ในกระดุมเสื้อกาวน์ของไอลินก่อนที่เธอจะออกไป เสียงกรีดร้องและเสียงสะอื้นของไอลินที่ดังผ่านลำโพงขนาดเล็กในหู ทำให้เส้นเลือดที่ขมับของดีนปูดโปนขึ้นด้วยความโกรธ เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อเลือดไหล "อดทนไว้อลิซ... เอ๊ย ไอลิน..." "ความเจ็บปวดที่มันฝากไว้... ผมจะให้มันชดใช้ด้วยชีวิต" ดีนเริ่มเคลื่อนไหว... เขาไม่ได้นั่งรอปาฏิหาริย์ มือหนาคว้าเอาเศษเหล็กที่ซ่อนไว้ใต้เตียง เริ่มทำการเจาะแผงควบคุมไฟฟ้าด้านหลังห้องขังอย่างเงียบเชียบที่สุด "เกมแหกคุก... เริ่มเร็วกว่ากำหนดได้เลยพัศดีเชน" กลับมาที่ห้องพักของไอลินพัศดีเชนไม่ได้สนใจเสียงอ้อนวอนของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว เขารูดซิปกางเกงลง... ก่อนจะกระแทกความเป็นชายที่แข็งขึงเข้าสู่ร่างกายของเธออย่างแรง "อึึกก...!" ไอลินหน้ามืดมิด ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นสองส่วน มันต่างจากตอนที่ดีนทำ... ตอนที่ดีนทำ แม้จะรุนแรง แต่มันแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ทำให้เธอหลอมละลาย แต่กับเชน... มันคือความเกลียดชังและการลงทัณฑ์ "เรียกชื่อผมสิไอลิน!" เชนตะคอกขณะโหมแรงกระแทกเข้าใส่ไม่ยั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นห้องพักที่เคยเงียบสงบ "บอกมา... ว่าผมดีกว่ามัน!"ไอลินหลับตาแน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้เสียงครางแห่งความทรมานหลุดออกมา ร่างกายของเธอสั่นคลอนไปตามจังหวะที่โหดร้ายของพัศดีจอมบงการ มือของเชนเลื่อนลงไปบีบคอของเธอเบาๆ เป็นการข่มขู่... และกระตุ้นอารมณ์ดิบของเขาเอง "คุณเป็นหมอ... คุณก็น่าจะรู้ว่าผู้ชายที่มีอำนาจ... รสชาติมันเป็นยังไง" เขาโน้มลงมาจูบที่ใบหูของเธออย่างหิวกระหาย "จดจำความเจ็บปวดนี้ไว้... เพราะนี่คือบทลงโทษของคนทรยศ!" เวลาผ่านไปเนิ่นนาน... ท่ามกลางสงครามกามารมณ์ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ไอลินรู้สึกเหมือนจิตวิญญาณของเธอกำลังจะแตกสลาย แต่ในวินาทีที่เชนกำลังจะถึงจุดสูงสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยทั่วเรือนจำทาร์ทารัสกลับแผดลั่นขึ้น! วืดดดดด! วืดดดดด! แสงไฟสีแดงฉุกเฉินสว่างวาบไปทั่วเกาะ เชนชะงักงัน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยราคะเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกทันที "เกิดอะไรขึ้น!?" เขารีบผละออกจากร่างที่ไร้สติของไอลิน คว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาตะโกนสั่งการ "รหัส 000 แหกคุกครับท่าน! ระบบเซนเซอร์ถูกทำลายทั้งหมด!" เสียงลูกน้องดังลอดออกมาอย่างร้อนรน เชนหันมามองไอลินด้วยสายตาที่เคียดแค้นที่สุด เขารีบแต่งตัวอย่างลนลาน "มันมาช่วยเธอสินะ..." เขาชักปืนพกออกมาเล็งไปที่หน้าผากของหมอสาวที่นอนหอบหายใจรวยรินบนเตียง "ถ้าผมไม่ได้ครองเธอ... มันก็ต้องได้แค่ศพของเธอไปเท่านั้น" นิ้วของเชนเริ่มเหนี่ยวไก... ท่ามกลางความมืดมิดที่ปะทุขึ้นด้วยเสียงปืน ปั้งงงงงงงงงงงงงงงง!

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more