Lumipas ang halos isang linggo nang hindi ko namamalayan. I buried myself to work again. Minsan hindi pa rin ako makapaniwala. I met him again… I met Nico again… pero hindi ko magawang maging masaya.
Sa mga araw na iyon, hindi ko na ulit nakita si Nico, and even Topher, na aniya'y busy sa band rehearsals nila. I don’t know if I’m okay or what. I think I’m okay but not actually fine at all. I think naghalo ang lungkot at disappointment this time. Something heavy is still pressing against my chest, na kahit anong hinga ko ay hindi maalis.
The next days, I almost forgot about the Friday nightout. But it’s Thursday pa lang, pero sinabihan na ako ni Janica tungkol sa plano on Friday after work. Madalas silang mag-bar, hindi nga lang ako sumasama dahil kay Mama. Pero ngayon raw ay kailangan ko
