ตอน 4

1432 Words

“อุ๊ย” ความมึนเมาทำให้ร่างเล็กบนรองเท้าส้นสูงเกือบจะเซล้มในตอนที่ลุกขึ้นยืน เธอจับขอบบาร์เอาไว้ ทว่าพอปล่อยมือออกก็เสียหลักเซไปข้างหลังอีกครั้ง การันต์เข้ามารับตัวเธอไว้ได้ทันพอดี เขาประคองเอวคอดเอาไว้ โอบกระชับเอวเธอแน่นเข้า แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับร่างสูงใหญ่ ก้นงอนงามของเธออยู่ระดับเดียวกับเป้ากางเกงของเขาพอดิบพอดี เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ชารินยอมให้เขาฉวยโอกาส การันต์ประคองร่างหญิงสาวไปที่ลิฟต์โดยสารส่วนตัวที่อยู่ด้านในสุด กดลิฟต์ขึ้นไปที่ชั้น 5 ซึ่งเป็นเพนท์เฮ้าส์ของเหล่าหุ้นส่วนของ Ultimate คลับ “ที่นี่ที่ไหน...” ร่างแบบบางในอ้อมแขนทำตัวอ่อนปวกเปียก เธอถามออกมาทั้งที่ดวงตาปรือมองไปรอบๆ “ห้องเชือด” “ฉันจะตายมั้ย ฉันจะถูกเชือดตายมั้ย” หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตื่นตกใจกับคำตอบ จังหวะที่ยกแขนอ่อนแรงขึ้นมาเขย่าตัวเขา มือเล็กของเธอก็เลื่อนผ่านโดนเป้ากางเกงของเขา การันต์หลุบตามองกึ่งกลางกายที่เริ่มจะตื่นตัวภายใต้กางเกงของตน พลางกระซิบตอบกลับที่ข้างใบหูเล็ก “ฉันจะทำให้เธอเสียวจนตาย” เขากดรหัสเข้ามาในห้องส่วนกลาง ซึ่งภายในนั้นมีทั้งชุดโฮมเธียเตอร์ เครื่องเล่นเกมต่างๆ โต๊ะสนุ๊กและบาร์น้ำ มันเป็นพื้นที่รวมตัวของกลุ่มหุ้นส่วน Ultimate คลับ ในห้องโถงนี้จะมีประตูแยกไปแต่ละห้องส่วนตัวของแต่ละคน แค่เขาผลักประตูเข้ามาก็ดึงความสนใจจากเพื่อนที่นั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ให้หันมามอง ณฉัตรเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือ เมื่อเห็นร่างหญิงสาวไม่ได้สติในอ้อมแขนของเพื่อนก็อดที่จะแซวไม่ได้ “รู้จักกันไม่ถึงชั่วโมงมึงก็มอมเหล้าเขาแล้วเหรอวะไอ้กาย” “มึงไม่ใช่เหรอที่ทำ” การันต์ตอบโดยไม่หันไปมอง เขารวบร่างของชารินขึ้นเดินตรงไปยังห้องของตัวเองทันที “กูแค่ทำตามหน้าที่” “หน้าที่ของมึงคือบริหารคลับ ไม่ใช่บาร์เทนเดอร์” เขาไม่สนใจที่เพื่อนยักไหล่ตอบ ผลักประตูเข้าไปในห้อง วางคนไม่มีสติลงบนโซฟา ก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตแล้วปลดเข็มขัดราคาแพงของตัวเองออก ไม่สนว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร คืนนี้เขาต้องได้เธอ การันต์โน้มตัวลงไป สอดมือเข้าหลังท้ายทอยของหญิงสาว บังคับให้เธอแหงนเงยหน้าขึ้น ประกบปากเข้ากับกลีบปากอวบอิ่ม ขบเม้มริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธออย่างหนักหน่วง “อือ” ชารินส่งเสียงออกมาเบาๆ เมื่อมือหนาเลื่อนมาบีบคลึงที่อกใหญ่ เขาสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของเธอ กลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงคละคลุ้งยิ่งกระตุ้นให้รู้สึกเร้าร้อนมากขึ้น เขาบดจูบเธออย่างหื่นกระหาย ชารินยกแขนขึ้นไปคล้องลำคอแกร่งอย่างไม่รู้ตัว เพราะความมึนเมาทำให้เธอจูบตอบแลกน้ำลายกับเขาอย่างดูดดื่ม การันต์บีบเคล้นอกใหญ่ล้นมือของเธอแรงเข้าจนเธอส่งเสียงร้องออกมาด้วยความวาบหวาม “อื๊อ...” แก่นกลางกายของชายหนุ่มแข็งขึงปวดหนึบอยู่ภายใต้กางเกง เขาผละออกมา ขณะกำลังจะปลดซิปกางเกง คนที่นอนทิ้งตัวอยู่บนโซฟาก็มีอาการแปลกไป “อึก!” หญิงสาวเด้งตัวขึ้นมายกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ท่าทางเหมือนกำลังจะขย้อนอ้วก “อึก” “เดี๋ยว!” ร้องห้ามไม่ทันขาดคำ มวลน้ำสีพิลึกคล้ายน้ำย่อยผสมกับเครื่องดื่มหลายชนิดก็พวยพุ่งออกมาจากปากของเธอ เปรอะรดไปทั่วทั้งบริเวณ เมื่ออาเจียนออกมาจนหมด เธอก็เอนตัวพิงพนักโซฟาผล็อยหลับไปด้วยอาการมึนเมา ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนอึ้ง เมื่อตั้งสติได้จึงส่งเสียงออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ “ฮึม...” การันต์ขบกรามแน่น ความกระสันที่มีก่อนหน้านี้หายไปจนหมดสิ้น เขาหลุบตามองคราบอ้วกของชารินที่เลอะทั้งตัวเธอเองและตัวของเขาด้วยความหงุดหงิด ทำใจอยู่พักใหญ่ก่อนจะถอดชุดเดรสรัดรูปของเธอออก ใช้เวลาร่วมสามชั่วโมงกว่าจะทำความสะอาดทั้งหมดเสร็จ เขาอุ้มร่างเปลือยเปล่าของชารินเข้าไปในห้องนอน วางเธอลงบนเตียงกว้าง ความเงียบสงบทำให้ได้ยินเสียงหายใจเข้าออกเบาๆ ของคนบนเตียง...เธอหลับไปแล้วจริงๆ ดวงตาคมจ้องมองเรืองร่างขาวนวลราวกับน้ำนม เลื่อนสายตาลงมาที่หน้าอกใหญ่เต่งตึงน่าขย้ำ ไล่ลงมาถึงเอวคอดกิ่ว มองต่ำลงมายังกลางกาย... เขาเลียริมฝีปากของตัวเองขณะที่จ้องมองเนินเนื้ออวบอูมไร้เส้นขน กล้าดียังไงมาอ้วกใส่เขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน คืนนี้เขาจะเอาคืนให้สาสม *** แสงแดดยามสายลอดผ่านรอยแยกของม่านตกกระทบกับใบหน้าขาวนวลที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงกว้างสีดำ เมื่อหญิงสาวเริ่มรู้สึกตัวตื่น อาการปวดหัวรุนแรงก็จู่โจมเข้ามา เมื่อคืนเธอดื่มหนักเกินไป จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุยอะไรกับจารียาไปบ้าง ชารินปรือตาขึ้นช้าๆ ด้วยความหนักหัว แต่ต้องเด้งตัวขึ้นมาทันทีเมื่อพบว่าบรรยากาศรอบตัวไม่เหมือนเดิม นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ และไม่น่าใช่ห้องนอนของเพื่อน “โอ๊ย” รู้สึกปวดจี๊ดเหมือนสมองจะระเบิดจนต้องยกมือขึ้นมากุมหัวตัวเองเอาไว้ เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นจากที่นอน เมื่อปัดผ้าห่มนวมสีดำออกจากร่างเห็นสภาพของตัวเองในตอนนี้ก็กรีดร้องด้วยความตกใจอย่างกับเห็นผี “กรี๊ดดดดด” บนเนื้อตัวของเธอไม่มีเสื้อผ้าปกปิดแม้แต่ชิ้นเดียว แถมยังอยู่ในห้องของใครก็ไม่รู้ ดวงตากลมโตมองสำรวจไปรอบๆ ด้วยความตื่นตกใจ สมองไม่ทันได้ประมวลความคิดดี ประตูห้องนอนก็เปิดผ่างเข้ามา เธอรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาปิดบังเรืองร่างตัวเองอย่างรวดเร็ว “นาย...นายเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน” ชารินมองตามร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยความหวาดระแวง เขาไม่ตอบหากแต่เดินอาดๆ เข้ามา สองขาของเธอถอยหลังทุกขณะที่อีกฝ่ายย่างก้าวเข้ามาในห้อง ไม่คุ้นกับเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เธอไม่รู้จักเขา “ฉันชื่อกาย ไม่ใช่นาย” คำตอบของเขาไม่ได้ช่วยให้เธอได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเลยสักนิด กลับยิ่งทำให้ปวดหัวหนักกว่าเก่า เขาปรายตามองเธอก่อนจะหันกลับไป ชารินไล่สายตาไปรอบๆ อีกครั้ง มองหาเสื้อผ้าที่ใส่เมื่อคืนนี้แต่ก็ไม่พบ “เสื้อผ้าของฉันอยู่ไหน” เธอถามออกไปทว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ เขากำลังหาอะไรบางอย่างจากในกล่องที่ชั้นติดผนังด้วยท่าทางไม่เป็นเดือดเป็นร้อนอะไรกับเธอเลย เธอมองใบหน้าหล่อเหลาด้านข้าง เห็นรอยรอยสักรูปงูสองหัวที่ข้างลำตัวของเขา “นี่เสื้อของฉันอยู่ไหน” ไม่ใช่เวลามาสนใจรอยสักนั่นเธอถามย้ำอีกครั้ง รออีกฝ่ายหาของบางอย่างในกล่องเล็กจนเสร็จ เขาเก็บกล่องพลาสติกเข้าที่เดิม หันมามองที่เธอก่อนจะโยนบางอย่างมาให้ที่เตียง “ทิ้งไปแล้ว กินนี่ซะ” “จะบ้าเหรอไง รู้จักก็ไม่รู้จัก อยู่ดีๆ มาบอกให้กินยา ไปหาเสื้อมาให้ฉันใส่เดี๋ยวนี้นะ” “ถ้าอีกเก้าเดือนอยากเลี้ยงลูกก็ตามใจ” เสียงราบเรียบของอีกฝ่ายทำเอาเธอชะงัก หัวใจเกือบจะหยุดเต้น “หมาย...หมายความว่าไง” ชารินอึ้งค้าง พยายามนึกถึงเหตุการณ์เลือนรางไม่ปะติดปะต่อ เมื่อคืนเธอมาที่ Rate R ผับ ไม่สิ... Ultimate คลับ นั่งดื่มรอจารียาโดยที่มีบาร์เทนเดอร์ที่เข้ามาบริการก็ชวนเธอคุยเป็นเพื่อนนิดหน่อย จากนั้น...จากนั้นก็จำไม่ได้! แม้กระทั่งผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็จำไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร “เมื่อคืนเธอนอนกับฉัน เราเอากันทั้งคืน จนเธอสลบคาเตียง จำได้รึยัง?”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more