“อือ ปวดหัวว่ะ ไม่ไหว วันนี้คงต้องโดดอีกวันอ่ะ”
มิ้งกรอกเสียงแหบพร่าคุยกับปลายสายที่โทรมาปลุก พลางชำเลืองมองนาฬิกา วันนี้เธอต้องโดดเรียนอีกวันเพราะไปไม่ไหวจริงๆ กว่าจะหลับลงได้ก็ปาไปเก้าโมงแล้วมั้ง
(เค งั้นมึงพักผ่อนไป เดี๋ยวกูเช็คชื่อให้)
“ขอบใจมากมึง”
(ไอ้บอสอยู่กับมึงป่ะ?)
“อือ อยู่นี่แหล่ะ”
(โอเค งั้นก็ดีแล้ว เมื่อคืนมันหายไปติดต่อไม่ได้เลย กูก็เป็นห่วงกัน)
“มันไม่เป็นห่าไรหรอก นอนตายอยู่นี่แหล่ะ”
(อ่ะๆ งั้นกูไปเรียนต่อละ บาย)
“บาย ขอบใจนะมึง”
มิ้งกดวางมือถือและมุดตัวลงซุกผ้าห่มต่อ แต่เสียงคุยโทรศัพท์ของเธอปลุกไอ้คนที่นอนตายอยู่ให้ตื่นตามแล้ว เขาเหยียดตัวบิดขี้เกียจอยู่สักพัก ก่อนจะชำเลืองมองเวลา พบว่าเกือบจะบ่ายสองแล้ว
“ไอ้เปรมโทรมาอ่อ?”
“อือ..”
บอสชันตัวลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย ปวดแปลบตามข้อกระดูกไปหมด เพราะฤทธิ์เหล้ามากมายที่กรอกเข้าไปยังคงไหลเวียนอยู่ในร่างกาย เขาล้างหน้า
