อย่าโชว์นักได้ป่ะ...หวง

1245 Words

“เฮ้ออ~ แต่งตัวอะไรของมึงอีกเนี่ยมิ้ง?” บอสถอนหายใจยาว มองสำรวจร่างเล็กตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้ที่คณะมีจัดพาไปดูงานระบบโรบอทที่นิคมอุตสาหกรรมภาคตะวันออก และไปตั้งแคมป์กันต่อที่เกาะล้าน แต่ดูชุดที่ยัยตัวดีแต่ง ชุดนักศึกษารัดติ้วกับกระโปรงสอบสั้นจู๋ที่ไม่มีอะไรคลุม โชว์หน้าอกอวบกลมจนแทบจะทิ่มตาคนมองอยู่แล้ว “อะไรอีก ก็เขาบอกให้ใส่ชุดนักศึกษาไม่ใช่หรือไง?” มิ้งแหวใส่ ก็เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด “ก็ใช่ แต่เขาใส่เสื้อชอปคลุมกันหมดไง ทำไมมึงไม่ใส่?” “ลืมไว้บ้านตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว ก็บอกไปแล้วนี่” “แล้วทำไมไม่เอาเสื้อแขนยาวมาคลุม?” “ก็เหล้าหกใส่เมื่อคืนก่อนไง เหม็นชิบหาย” บอสเกาหัวแกรกๆ จะปล่อยให้เธอไปสภาพนี้ไม่ได้ บนรถมีแต่ผู้ชาย ถึงจะเป็นเพื่อนก็เถอะ ไปดูงานโรงงานก็แทบจะมีแต่ผู้ชายอีก ได้มองกันสนุกแน่ เขาตัดสินใจถอดเสื้อชอปของตัวเองออกและยื่นให้เธอ “ใส่ตัวนี้ไป” มิ้งรับไปกางๆ ดู พลางทำหน้าเบื่อโลก “ตัวโคตรใหญ่ นึกว่าเสื้อควาย” “ใครจะไปตัวเล็กเหมือนเสื้อหมาของมึง ..รีบใส่” “ไม่เอาอ่ะบอส มันตัวใหญ่ ร้อนจะตายชัก” เธอยัดมันคืนใส่มือเขา พลางกอดอกทำหน้างอ ไม่เข้าใจว่าจะมาเจ้ากี้เจ้าการอะไรนักหนากับการแต่งตัวของเธอนัก ก็ใส่แบบนี้ปกติมาแต่ไหนแต่ไร คนตัวโตเจ้าของเสื้อที่เพิ่งถูกกล่าวหาว่าเสื้อควายได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะดึงแขนเรียวเล็กของเธอลากเข้าไปที่ซอกตึกลับตาคน ไม่สนใจเสียงร้องประท้วงของยัยตัวเล็ก บอสจับข้อมือสองข้างและกดร่างเล็กแนบกับผนังตึก ทำให้หน้าอกหน้าใจของเธอที่ใหญ่เกินตัวมันแอ่นเด้งลอยเด่นออกมาเห็นได้ชัด เขาโน้มหน้าเข้าหาซอกคอขาวเนียน กลิ่นหอมกรุ่นจากร่างกายเธอทำเขาเคลิ้มไปชั่วครู่ “บอสสส จะทำอะไร!” ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักแต่ไม่สามารถต้านทานแรงของคนแข็งแรงกว่าได้ “ก็มึงดื้ออ่ะมิ้ง..” ใบหน้าหล่อคมซุกไซร้ลงบนลำคอระหง เพราะกรุ่นกลิ่นหอมนวลจากตัวเธอมันช่างเย้ายวนจนแทบทนไม่ได้ ริมฝีปากร้อนเลื่อนมาจูบปิดปากร่างเล็ก ลิ้นร้ายควานหาความหวานจากปากอิ่มสีเชอร์รี่ของเธออย่างรุกรานทว่าเต็มไปด้วยความหลงใหล “อ..อื้ออ บอสส หยุดด! นี่มันมหาลัยนะเว้ยย” คำว่า ‘มหาลัย’ เรียกสติเขากลับคืนมาได้อีกครั้ง บอสสูดหายใจถี่เพื่อระงับอารมณ์พุ่งพล่านของตัวเอง แม้จะอยากกำราบให้อยู่หมัดซะตอนนี้ แต่มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะ “โทษที..” “เล่นไม่รู้เวลาเลยนะ..” มิ้งจัดผมเผ้าตัวเองให้เข้าที่ หน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ สัมผัสร้อนที่ริมฝีปากยังคงอยู่ “แล้วคอเป็นไรอ่ะ?” เขาถามเมื่อเห็นพลาสเตอร์แปะอยู่ที่ลำคออีกด้านของเธอ พลางโน้มหน้าไปมอง “เฮ้ออ~ ยังจะมาถามอีก ก็ตัวเองนั่นแหล่ะที่ทำอ่ะ” บอสทำหน้างงอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะน้อยๆ เมื่อนึกได้ว่าคืนก่อนเขาทำรอย Kiss mark ไว้ปื้นใหญ่ “ถือว่าเป็นสัญญาละกัน เผื่อมึงจะไปยั่วใครอีก เขาจะได้รู้ว่ามีเจ้าของ” “เจ้าของอะไร? ไม่ได้เป็นไรกันป่ะ” “.....” บอสนิ่งไปชั่วครู่ ก็จริงที่เขาไม่มีสิทธิ์ แต่ไม่รู้ทำไมเขาต้องหวงเธอขนาดนี้ด้วย เสียงอาจารย์ประกาศใส่ไมค์ให้ทยอยขึ้นรถกันได้แล้ว เขาพยายามสลัดความคิดบ้าๆ ทิ้งไป เพราะตอนนี้ต้องแก้ปัญหาเรื่องตรงหน้าให้ได้ก่อน “กูมีทางเลือกให้มึงสองทางนะ..” เขายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูร่างเล็กที่กำลังหน้างอ มือใหญ่วางลงบนหน้าอกอวบของเธอพลางไล้เล่นเบาๆ “ทางแรก กูจะฉีกเสื้อมึงให้ขาดตอนนี้ และมึงต้องกลับไปเปลี่ยนที่หอ ขึ้นรถไม่ทัน” “ร..โรคจิต” “หรือทางที่สอง ง่ายกว่ากันมาก..” เขาคลุมเสื้อชอปตัวโตลงบนร่างเล็กของเธอ “ใส่ไป แล้วอย่าดื้ออีก” “ทางเลือกตรงไหน นี่มันบังคับชัดๆ” มิ้งจิ๊ปากขัดใจ แต่ก็ยอมสวมเสื้อตัวโตนั้นแต่โดยดี “เออ ก็แค่เนี้ย” มือเล็กถูกกึ่งลากกึ่งจูงไปขึ้นรถ พร้อมๆ กับเสียงแซวของเพื่อนๆ ตามเคย อันที่จริงเธอควรจะชินกับการแซวของเพื่อนที่โดนมาตลอด 3 ปี ได้แล้ว แต่ครั้งนี้มันรู้สึกต่างออกไป และกลิ่นหอมจากเสื้อชอปตัวโตที่เธอกำลังสวมใส่ ก็ให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม ฟึ่บบ! เสื้อแขนยาวที่ออกจะเน่าๆ ของใครสักคน จู่ๆ ก็ถูกโยนลงบนตัวเธอหลังจากนั่งลงที่เบาะ มิ้งหยิบมันขึ้นมาสำรวจอย่างงุนงง พลางมองหน้าคนที่โยนมา “อ..อะไร?” “เอาปิดไว้” บอสพยักพเยิดหน้าให้รู้ว่าต้องทำอะไร เพราะกระโปรงสั้นจู๋ที่เธอใส่มันร่นขึ้นตอนนั่งลง ทำให้เรียวขาขาวเนียนโผล่พ้นขอบกระโปรง โชว์ขาอ่อนซะเต็มตา “อือ..” มิ้งทำตามแต่โดยดี เพราะขี้เกียจเถียง แม้เสื้อตัวนี้จะเป็นของใครก็ไม่รู้ที่บอสไปฉกมา และมันค่อนข้างจะไม่น่าสัมผัสเอาซะเลย เธอยัดหูฟังใส่หู เปิดเพลงฟังหนีความรำคาญของเพื่อนที่กำลังเฮฮาปาจิงโกะ ก่อนจะสะดุ้งน้อยๆ เพราะสัมผัสเย็นวาบที่ต้นขา บอสกลับมานั่งที่เบาะข้างๆ เธอแล้ว กำลังตั้งท่าจะเข้าโหมดหลับ แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้หลับ เพราะมือเย็นที่สอดเข้ามาใต้เสื้อคลุมกำลังลูบไล้ต้นขาเรียบเนียนของเธออยู่ เขาแกล้งไล้เข้าไปในกระโปรง สัมผัสแพนตี้ตัวบางของเธอ จนร่างเล็กสะดุ้งเฮือก ปัดป่ายมือซุกซนนั้นออก พลางหันไปส่งสายตาดุ “บอส..” เอาอีกแล้ว เริ่มอีกแล้ว ไม่เคยจะอยู่สุขเลยนะ นายเพื่อนสนิทตัวแสบที่ทำท่าหลับได้แต่ยิ้มมุมปากอย่างชอบใจที่แกล้งเธอได้ ก่อนจะผละมือออกจากต้นขา เปลี่ยนมาประสานมือแทน และชิ่งหนีการโวยวายของเธอด้วยการแกล้งหลับต่อไป ยิ่งเธอพยายามจะสลัดมือออกเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งจับมือเธอแน่นเท่านั้น “ฮึ่ย!” “...ฟี้~” เมื่อเห็นว่าพยายามไปก็ไร้ผล มิ้งเลยเลิกพยายาม ปล่อยให้เขาจับมือต่อไปแบบนั้น และตั้งท่าหลับตามไปอีกคน พลันก็รู้สึกตัวว่ากำลังถูกพลิกร่างที่เอนไปพิงกระจกหน้าต่างให้หันมาพิงที่ไหล่กว้างของคนตัวโตข้างๆ แทน เอาแต่ใจชะมัด.. “อย่าโชว์มากได้ป่ะ...หวง” เขากระซิบเบาๆ ที่ข้างหู และกระชับมือที่จับอยู่แน่นขึ้น แล้วใครมันจะไปหลับลงวะ..

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more