Friend with benefit?
1001 Words
“อาา ปวดหัวชิบ..”
แสงแดดยามสายเริ่มแยงตา และอากาศร้อนของเวลาเกือบเที่ยงวันก็กระตุ้นให้นาฬิการ่างกายต้องทำงานได้แล้ว แม้ว่าเจ้าของร่างจะประท้วงเพียงใด
“ร้อนนน”
ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักไปมาอย่างไม่สบายตัวนัก เพราะอากาศที่เริ่มร้อน และเพราะถูกวงแขนแข็งแรงของใครบางคนโอบกอดแน่น มิ้งลืมตาสะลึมสะลือสู้แสง ความปวดแปลบที่ศรีษะเล่นงานฉับพลันทันทีที่รู้สึกตัว เธอใช้นิ้วมือนวดขมับไปมาเพื่อบรรเทา สมองยังไม่รับรู้อะไรนอกจากความเจ็บปวด
“อื้ออ ปวด...”
“หืออ? ตื่นแล้วเหรออ~”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังอย่างงัวเงีย พร้อมสัมผัสจากวงแขนที่กระชับแน่นกว่าเดิม ร่างเล็กในอ้อมกอดเริ่มขมวดคิ้ว ความคิดอื่นๆ เริ่มผุดขึ้นแทนที่ความปวดหัว
เมื่อคืนไปกินเหล้ากับเพื่อน แล้วก็ทำเหล้าหกใส่ตัวเอง แล้วก็กลับ กลับยังไงวะ? อ่อ บอสมาส่ง แล้วก็...
ความทรงจำเธอค่อยๆ ผุดขึ้นมาทีละฉาก สติสตังที่เลือนลางค่อยๆ ประกอบเข้าด้วยกันทีละชิ้น พร้อมๆ กับดวงตาที่เบิกโพลงด้วยความช็อคสุดขีด
“เชี่ยยย..”
เธอสบถก่อนจะถีบตัวเองลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และพบว่าร่างกายตอนนี้กำลังเปลือยเปล่าล่อนจ้อน โดยมีเพื่อนสนิทนอนอยู่ข้างๆ ในสภาพที่ไม่ได้ต่างกัน เขาหลับต่อไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวว่ายัยเพื่อนตัวเล็กแทบจะทึ้งหัวตัวเองตายอยู่แล้ว
“เชี่ยเอ้ยย ทำอะไรลงไปวะมิ้งงง ฮือออ~”
ทึ้งหัว ที่แปลว่าทึ้งหัวจริงๆ ทั้งความปวดหัวจากอาการแฮงค์ ทั้งความประสาทจะแดกกับความทรงจำเรื่องเมื่อคืน แถมอิคู่กรณีก็นอนต่อไม่สนใจห่าไรเลย มิ้งได้แต่ทึ้งหัวตัวเองจนฟูไปหมด อยากแทรกแผ่นดินหนีซะเลยตอนนี้
เหล้าแม่งต้องปลอมแน่ๆ
ทำไมเมาขนาดนี้ตื่นมาเสือกจำได้หมดวะ!
อาการดิ้นขลุกขลักเหมือนคนประสาทแดกของเธอปลุกคนตัวโตที่นอนอยู่ให้ตื่นตามอีกคน บอสค่อยๆ ลืมตาสู้แสง หรี่ตามองยัยเพื่อนตัวเล็กที่ตอนนี้ดึงผ้าห่มผืนหนาไปห่อตัวเอง แม้ว่าอากาศจะร้อนแค่ไหน
“ทำไรมิ้ง ไม่ร้อนอ่อ?”
“…..”
ยังช็อคอยู่ ได้แต่จ้องกลับด้วยสายตาเหมือนโลกจะแตกพรุ่งนี้
“เอ้า ถามไม่ตอบอีก ฮ้าวว~” บอสที่ตอนนี้เปลือยเปล่าทั้งตัวเพราะมิ้งดึงผ้าห่มไปห่อตัวเองอยู่ กำลังหาวและบิดขี้เกียจแบบคนไม่รู้สึกรู้สาอะไร สร้างความหงุดหงิดใจจนคนตัวเล็กหน้างอ
“กูสิต้องถาม ว..ว่ามึงทำอะไรเมื่อคืน”
เขามองเธอพลางยักยิ้มมุมปาก “จำได้ไหมสรุป?”
มิ้งหน้าขึ้นสีแดงแปร๊ด “ก็เพราะจำได้ไง ถึงจะเป็นบ้าตายอยู่เนี่ย!”
“ตื่นมาก็แผลงฤทธิ์ เมื่อคืนรึก็ออกจะน่ารัก”
“อย่าพูดได้ไหมมม ฮือออ~”
“ฮึๆ” บอสหัวเราะน้อยๆ กับปฏิกิริยาของเธอ ก่อนจะชันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง จ้องมองร่างเล็กด้วยสายตาที่ต่างออกไป “แล้วมึงโกรธกูไหม?”
“…..”
มิ้งก้มหน้างุด ตอบไม่ถูกว่าโกรธไหม อันที่จริงก็ไม่ได้โกรธ เพราะตัวเองก็ดันไปรุกเขาก่อนเอง แม้จะทำไปโดยไม่มีสติเต็มที่ แต่ก็จำได้ว่าตั้งใจยั่วเขาเอง มันแค่รู้สึกแปลกๆ
เธอไม่สามารถมองเขาได้แบบเดียวกับวันก่อนๆ อีกแล้ว
มันแปลก...
“โกรธไหมหื้มม?” บอสโน้มตัวเข้าหา ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ พร้อมรอยยิ้มมุมปาก
“ก็...ไม่...มั้ง”
“ฮ่าๆๆ” เขายีหัวเธอ ก่อนจะลุกขึ้นบิดขี้เกียจข้างเตียงในสภาพเปลือยล่อนจ้อน ตรงส่วนนั้นแข็งตึงชี้ขนานกับพื้น มิ้งมองแล้วรีบหลบสายตาอย่างเขินอาย
“จะอายอะไรอีกครับ เมื่อคืนก็เห็นหมดไส้หมดพุง”
“ก็นั่นมันเมา แต่ตอนนี้มึงจะมาเดินทั่วห้อง แล้วไอ้นั่นมัน..ข..แข็ง แบบนี้ไม่ได้ป่ะวะ”
“ทำไงได้ มันแข็งตอนตื่นทุกเช้า ..หรือมึงจะช่วยให้หายแข็งดีอ่ะ” บอสนั่งลงข้างๆ ก่อนจะพยายามดึงผ้าห่มที่ห่อเป็นซูชิออกจากตัวเธอ ตั้งใจแกล้งให้เธอเขินเล่นๆ แต่ยัยตัวแสบก็ดิ้นสุดฤทธิ์ไม่ยอมท่าเดียว สร้างความพอใจให้คนตัวโตนัก
“อย่าแกล้งได้ป่ะบอสสส” มิ้งหน้างอ ขดตัวเป็นซูชิโรลห่อกุ้งอยู่บนเตียง
“ฮ่าๆๆ ไม่แกล้งแล้วครับๆ”
“ไปไกลๆ เลย”
“โธ่ เมื่อคืนล่ะอยากให้เข้าใกล้ตลอด”
“เลิกพูดเรื่องเมื่อคืนได้ละ กูเมา ไม่นับ ไม่จำ และจะไม่เกิดขึ้นอีก”
“ทำไมอ่ะ..” บอสเปลี่ยนน้ำเสียงมาจริงจังขึ้น “มันแย่ขนาดที่มึงไม่อยากจำเลยเหรอวะ?”
“ก็...เปล่า”
เพราะมันไม่ได้แย่ แต่มันดีซะจนเธอกลัวว่าจะไม่สามารถเป็นเพื่อนกันแบบเดิมได้อีกต่างหาก
“มันก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่มิ้ง มึงก็ไม่มีแฟน กูก็ไม่มีแฟน แถมเราก็อยู่ด้วยกันแทบจะทุกวันอยู่แล้ว”
“แต่เราเป็นเพื่อนกันไงบอส”
“แต่เราทำมันไปแล้วไงมิ้ง”
“ก..ก็...”
ก็ใช่ไงถึงต้องหยุด เพราะมันจะไม่มีวันเหมือนเดิมได้อีก..
“Friend with benefit ไม่ผูกมัด ไม่มีพันธะ ถ้าใครสักคนมีแฟนก็จบไป โอเคไหม?”
“ห๊ะ?”
“เราก็เป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม แค่มีเซ็กส์เพิ่มเข้ามา”
“บอส.. เฮ้อออ~” มิ้งหลับตาอยู่ชั่วครู่ ในใจเริ่มกลัว เพราะไม่เคยเห็นความสัมพันธ์แบบนี้จะไปรอดสักราย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าสัมผัสจากเขาทำเธอใจเต้นแรง แปลกไปจากเดิม
“ดีล?”
“อือ.. ดีล..”
จะรอดไม่รอดก็ไม่รู้หรอก
ช่างแม่ง
ก็มันเริ่มไปแล้วนี่..
- Writer
