“ไม่เบาเลยนะไอ้บอส~”
แมคพูดขึ้น ขณะกำลังนั่งกินขนมที่ซุ้มคณะ รอเรียนวิชาภาคบ่าย คนถูกกล่าวหาที่เพิ่งมาถึงได้แต่ยักไหล่ ก่อนจะนั่งลงหยิบขนมใส่ปาก ท่ามกลางสายตาของเพื่อนที่คล้ายจะรอฟังอะไรสักอย่าง
“อะไรของพวกมึง มองแบบนั้น”
“กูเห็นนะ มึงเดินออกจากหอพร้อมน้องแพรวเมื่อกี๊”
“แล้ว?”
“แล้วพ่องอ่ะ” เปรมตบที่หัวเพื่อนตัวดีหนึ่งทีแรงๆ ด้วยความหมั่นไส้
“ไอ้สัสเปรม กูเจ็บ!” บอสลูบหัวป้อยๆ ปกติก็เล่นกันแรงๆ อยู่แล้ว แต่ครั้งนี้เขาไม่เข้าใจว่าเพื่อนต้องการจะสื่ออะไร “ก็แล้วมันยังไง กูงง ทำอย่างกับพวกมึงเพิ่งเคยเห็นกูกับน้องเขางั้นแหล่ะ”
ก็ใช่ที่เมื่อคืนเขาอยู่กับน้องแพรว แต่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากับแพรวมีอะไรกัน แม้จะไม่ได้เป็นแฟน แต่เขาไม่ได้ไปบังคับขืนใจ และแพรวก็ยินดีที่จะอยู่ในสถานะแบบนี้เอง
“เฮ้ออ เอาไงดีไอ้เปรม” แมคพูด “ไอ้เหี้ยนี่นอกจากเรื่องเอาแล้วมันคิดห่าอะไรได้บ้างวะ”
“กูว่าไม่น่
