“มิ้งมันไม่เข้าเรียน ไลน์มาบอกเมื่อกี๊”
เปรมกระซิบบอกบอสที่นั่งนิ่งครุ่นคิดอยู่คนเดียวมาสักพัก พลางยื่นมือถือให้ดูข้อความที่ว่า เขาเพียงพยักหน้ารับรู้ แล้วกลับเข้าโหมดเงียบอีกครั้ง เนื้อหาบทเรียนไม่ได้เข้าหูสักนิด พอหยิบมือถือตัวเองมาดูก็หน้ามุ่ยหนัก เพราะมิ้งไม่แม้แต่อ่านไลน์เขาเลย หรืออาจจะบล็อคไปแล้วด้วยซ้ำ
แต่ก็สมควรแล้วล่ะมั้ง เพราะทำอะไรไม่คิดแบบนี้ไง ตอนนี้เลยได้แต่กุมขมับถอนหายใจยาว อยากจะต่อยตัวเองสักร้อยสักพันครั้ง เขาไม่ได้ตั้งใจให้กลายมาเป็นแบบนี้เลยสักนิด
ทำอะไรลงไปวะ!
เขายอมรับว่าที่ไปเจอน้องแพรวเมื่อวานเพราะหงุดหงิดเรื่องมิ้งกับแฟนเก่า ยิ่งไปเจอกันที่ทะเล สายตาหมอนั่นที่มองเธอมันทำให้เขากลัวว่าเธอจะใจอ่อนอีก เขาไม่เคยชอบหมอนั่นเลยสักนิด ดีใจจะตายตอนรู้ว่าเลิกกัน พอมารู้ว่าทั้งสองคนเคยมีอะไรกันถึงขั้นที่เธอต้องฝังยาคุม มันก็น่าหงุดหงิดชิบหาย ถึงจะเป็นอดีตก็เถอะ
ทำไมถึงร
