“เดินไหวไหมคะ ให้พี่อุ้มเปล่า?”
ร่างเล็กเดินโซซัดโซเซไปตามฟุตบาท โดยมีคนตัวโตโอบเอวช่วยพยุงไปอย่างทุลักทุเล เพราะหอพักเธออยู่ไม่ไกลจากร้านสักเท่าไหร่ และทั้งสองคนก็เมามากเกินจะขับรถไหว เลยตัดสินใจเดินกลับแทน
“พี่โอมจะอุ้มจริงเปล่าคะ?”
“ไม่จริงค่ะ”
“ง่ะ..”
“ฮ่าๆๆ พี่ก็มึน มีหวังเราได้ล้มกันทั้งคู่พอดี”
“เมื่อก่อนยังทำเลยอ่าา” เธอทำหน้างอแง ไม่ได้ขี้เกียจเดินอะไร แค่อยากให้เขาเอาใจก็เท่านั้น
“อ่ะๆ อุ้มก็อุ้ม ..มา”
เขาช้อนอุ้มร่างเล็กขึ้นมาพลางพยายามทรงตัว ตัวเธอยังเบาหวิวเหมือนเดิม สองมือเล็กเกาะเกี่ยวที่คอ ก่อนจะซบลงไปที่แผงอกแกร่ง พยายามซึมซับสัมผัสจากเขาให้มากที่สุด เพื่อกลบความรู้สึกที่ปั่นป่วนอยู่ในหัวตอนนี้
“พี่โอม..”
“คะ?”
“มิ้งร้อนอ่ะ..”
เขาหัวเราะน้อยๆ รู้ดีว่ายัยตัวเล็กของเขาจะสื่ออะไร “เดี๋ยวก็ถึงแล้วค่ะ”
ยั่วยวนก็ใช่ แต่เธอก็ร้อนจริงๆ ร้อนที่แปลว่าร้อน เพราะฤทธิ์แอลก
