ตอนที่ 7 ชัดเจนว่าทั้งหมดนี้... "ของเธอ"

1084 Words

บรรยากาศตรงนั้นอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก! พี่เติ้ลลูบข้อมือตัวเองป้อยๆ ยังคงงงกับปฏิกิริยาของเพื่อนรัก พี่กอล์ฟผู้เงียบขรึมก็ได้แต่เหลือบตามองไปมา ส่วนมิน... เธอยืนตัวแข็งทื่อ ยิ่งกว่าตอนโดนเขาจับบ่าเมื่อวานเสียอีก ในตอนนั้นเอง... พี่บีม ที่ปกติจะเป็นคนจริงจังและพูดน้อย ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ "ไปหาอะไรกินกันเถอะ" เขาพูดทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น "เดี๋ยว 10 โมงก็ต้องเข้าแล็บยาว ไม่มีเวลาแล้ว" คำพูดนั้นเหมือนเสียงสวรรค์! "เออ! ดีๆ!" พี่เติ้ลรีบคว้าโอกาสนี้ทันที เปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว "กูหิวไส้จะขาดแล้ว!" เขาหันมายิ้มแหยๆ ให้มิน คราวนี้เว้นระยะห่างอย่างปลอดภัย "น้องมินยังไม่ได้กินไรมาใช่ปะ ไปด้วยกันเลย 10 โมงค่อยเข้าแล็บ" มินกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ... เธอยังไม่พร้อมจะไปนั่งกินข้าวกับเขาในสถานการณ์นี้! แต่พี่พายที่ปล่อยมือจากข้อมือพี่เติ้ลแล้ว กลับพูดขึ้นมาเรียบๆ "เธอยังไม่ได้กินข้าวเช้ามาใช่ไหม" เขาจ้องหน้าเธอที่ซีดเซียว สลับกับขอบตาที่ดูอิดโรย "หน้าซีด" พูดจบ เขาก็หันหลังแล้วเริ่มเดินนำไปทางโรงอาหาร "เดินไปสิ" มันไม่ใช่คำชวน... มันคือคำสั่งกลายๆ ที่ทำให้มินไม่มีทางเลือกอื่น... นอกจากต้องเดินตามกลุ่มพี่วิศวะฯ ที่มี 'เขา' อยู่ด้วย ไปอย่างงงๆ! ขณะที่ทีมโปรเจกต์ทั้ง 5 คนกำลังเดินมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร... โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว... มีสายตาอีกคู่หนึ่งจับจ้องภาพนั้นอยู่จากโต๊ะม้าหินอ่อนที่อยู่ไกลออกไป 'ลูกอิน' รุ่นพี่ปี 4 สาวสวยดาวเด่นอีกคนของคณะ ที่เป็นที่รู้กันดีว่าเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับพาย กำลังนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนสาวของเธอ "นั่น... กลุ่มพายไม่ใช่เหรอแก" เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มของลูกอินสะกิด "เออใช่... นั่นเติ้ล บีม... แต่... เด็กผู้หญิงคนนั้นใครอ่ะ" อีกคนหรี่ตามอง "รุ่นน้องแน่ๆ เลย... ทำไมเดินไปกับกลุ่มพายได้" "นั่นดิ" เพื่อนคนแรกเสริม "ดูท่าจะสนิทกันมากเลยนะ เดินอยู่ใกล้พายซะขนาดนั้น" ลูกอิน ที่ได้ยินบทสนทนานั้นชัดเจน... ได้แต่บีบแก้วน้ำในมือแน่น เธอเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง... ตั้งแต่ตอนที่เติ้ลยื่นมือจะไปแตะหน้าน้องคนนั้น... และวินาทีที่พายคว้ามือเพื่อนตัวเองไว้ แววตาหวงก้างที่ชัดเจนขนาดนั้น... เธอไม่เคยเห็นพายแสดงท่าทีแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน! ความไม่พอใจก่อตัวขึ้นในใจอย่างรวดเร็ว... "สงสัยจะเป็นเด็กนิเทศฯ ที่มาช่วยโปรเจกต์เขามั้ง" ลูกอินพูดขึ้นเสียงเรียบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกขุ่นมัวไว้ในใจ "เหรอ... แต่..." เพื่อนกำลังจะซักต่อ "พวกแกนั่งคุยกันไปก่อนนะ" ลูกอินตัดบท ลุกขึ้นยืนทันที "ฉันลืมของไว้ที่ห้อง ต้องรีบไปเอา" พูดจบ เธอก็เดินตัวปลิวแยกออกจากวงสนทนาไปทันที ทิ้งให้เพื่อนๆ มองตามอย่างงุนงง โดยที่สายตาคมสวยของเธอยังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังของ มิน ไม่วางตา เมื่อมาถึงโรงอาหารที่ผู้คนพลุกพล่าน พี่เติ้ลก็รีบชี้ไปที่โต๊ะว่างมุมในสุด "น้องมิน! นั่งรอที่โต๊ะเลยครับ เดี๋ยวพวกพี่จัดการเอง" พี่เติ้ลสั่งการเสร็จสรรพ ผลักดันให้เธอนั่งลงเพื่อจองโต๊ะ ตอนแรกมินก็คิดว่าคงให้นั่งรอเฉยๆ พอพวกพี่ๆ ซื้อของตัวเองเสร็จ เธอค่อยลุกไปหาซื้ออะไรกินบ้าง แต่ยังไม่ทันจะได้คิดอะไรต่อ พี่กอล์ฟที่เงียบที่สุด ก็เดินกลับมาเป็นคนแรก... ในมือเขาถือแก้วน้ำเปล่าเย็นเจี๊ยบ... เขาวางมันลงตรงหน้าเธอ... ตุ้บ ...โดยไม่พูดอะไรสักคำ มินกระพริบตาปริบๆ "ข... ขอบคุณค่ะ" ไม่นานนัก พี่บีมก็เดินกลับมาพร้อมจานข้าวของตัวเองคนเดียว และตามด้วยพี่เติ้ล "อ่ะ! ข้าวมันไก่พิเศษ! ของน้องมินครับ" พี่เติ้ลวางจานข้าวลงตรงหน้าเธออย่างกระตือรือร้น "อ้าว... พี่เติ้ล หนูเกรงใจ..." "ไม่เป็นไรน่า... เลี้ยงน้อง" พี่พายที่เดินตามมาเงียบๆ มองจานข้าวมันไก่... สลับกับใบหน้าซีดๆ ของมินที่ยังดูอิดโรย เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "เดี๋ยวมา" เขาพูดขึ้นสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินหายไปทางร้านขนมหวานและร้านสะดวกซื้อในโรงอาหาร มินมองตามอย่างงุนงง... ไม่กี่นาทีต่อมา... พี่พายกำลังจ่ายเงินค่าขนมมากมายที่เคาน์เตอร์... ทั้งช็อกโกแลต เค้กกล้วยหอม และน้ำหวานอีกสองสามอย่าง "อ้าว พาย" เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง... 'ลูกอิน' เธอมองของในมือเขาด้วยความแปลกใจ "ซื้ออะไรเยอะแยะ... ปกตินายไม่ชอบกินของหวานไม่ใช่เหรอ" พายรับเงินทอนโดยไม่หันไปมองเธอเต็มตา "ไม่ใช่ของเรา" เขากำลังจะเดินหนีไป แต่ลูกอินก็รีบก้าวตามมาขวาง "งั้น... ของใครล่ะ... ถ้าไม่ใช่ของนาย... งั้นฉันขอได้ไหม" เธอยิ้มหวาน พายชะงัก... คราวนี้เขาหันมามองเธอตรงๆ สายตาเย็นชาและชัดเจน "ไม่ได้" เขาตอบทันที... แล้วเดินเลี่ยงผ่านเธอไปอย่างไม่ไยดี ที่โต๊ะ... มินกำลังจะตักข้าวมันไก่เข้าปาก... ร่างสูงของพี่พายก็กลับมาถึง เขาไม่ได้นั่งลง... แต่กลับวางถุงขนมทั้งหมดที่ซื้อมา... ลงตรงหน้าเธอ ตุ้บ! มินสะดุ้ง มองขนมมากมายในถุงสลับกับหน้าเขาด้วยแววตาแปลกใจสุดขีด "พี่พาย... นี่มัน..." "โอ้โห! ขนมเพียบ!" พี่เติ้ลตาโต "ขอกินมั่งดิ!" พูดจบพี่เติ้ลก็ยื่นมือไปทางถุงช็อกโกแลตที่อยู่บนสุด... ฟุ่บ! ทว่าพี่พาย ดันคว้าถุงขนมทั้งถุงออกจากมือพี่เติ้ลได้ทันควัน! "อยากกินก็ไปซื้อเอง" เขาพูดเสียงเรียบ... ก่อนจะวางถุงขนมกลับไปตรงหน้ามิน... ชัดเจนว่าทั้งหมดนี้... "ของเธอ" จากนั้น... เขาก็เดินอ้อมไป... นั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม... จ้องหน้าเธอเขม็ง ลูกอินที่เดินตามมาทันเห็นภาพทั้งหมด... ตั้งแต่วางขนม... จนถึงแย่งขนมจากมือเติ้ล... เธอกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more