ตอนที่ 2 ยิ่งหนี ยิ่งเจอ

1263 Words

เช้าวันต่อมา มินก้าวเท้าเข้ามหาลัยด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก แม้เธอจะพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่ภาพ [ คุณได้ยกเลิกข้อความ ] ในแชทของ 'พี่พาย' มันยังคงวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวเธอตลอดคืน "9 โมงแล้ว... สายจนได้" เธอบ่นกับตัวเองพลางเร่งฝีเท้าไปยังโต๊ะประจำใต้ตึกคณะ ที่ซึ่งเพื่อนๆ ทั้งสามคนของเธอนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่ฟ้าใส พิมดาว และอิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอ เสียงบ่นอุบก็ดังขึ้นพร้อมกันทันที "มินนี่! ยัยขี้โกง..." ฟ้าใสเป็นคนแรกที่โวยวาย ลุกขึ้นมาเท้าสะเอวใส่ "เมื่อคืนหายไปไหนมาฮะ! รอรูปตั้งนาน!" "นั่นสิ พวกเราส่งกันหมดแล้ว เหลือแกคนเดียวอ่ะ..." พิมดาวเสริม พลางหรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด "หนีไปไหนมา" ใบหน้าสวยของมินร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ความอับอายจากเรื่องเมื่อคืนถาโถมเข้ามา "เอ่อ... คือ..." เธออึกอัก "หรือว่า... แอบไปเดทกับใครมา!" อิงฟ้าแซว ยิ้มกริ่ม "บ้าเหรอ!" มินรีบปฏิเสธเสียงสูง ก่อนจะเสมองไปทางอื่น ทำเป็นจัดเสื้อผ้า "ก็... ก็ฉันไปกินข้าวน่ะสิ พี่สาวเรียกตั้งนาน ก็คนมันหิวนี่นา พอกินเสร็จก็ลืมเลย" เธอโกหกออกไปคำโต รู้สึกผิดต่อเพื่อนเล็กน้อย แต่จะให้เล่าความจริงน่ะเหรอ... ไม่มีทาง! "โห่ ไรอ่ะ" ฟ้าใสทำหน้าเซ็ง "นึกว่าจะมีช็อตเด็ดซะอีก" มินได้แต่ยิ้มแหยๆ "ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ... ว่าแต่ วันนี้เรียนอะไรนะคลาสแรก" เธอรีบเปลี่ยนเรื่องทันที โดยหวังว่าเพื่อนๆ จะลืมเรื่องเมื่อคืนไปเสีย ...แต่ถึงเพื่อนจะลืม คนที่จำได้แม่นที่สุด... ก็คือเธอกับเขาคนนั่น ในตอนนั้นเอง... ขณะที่มินกำลังพยายามตั้งสติและหัวเราะไปกับเรื่องตลกของฟ้าใส หวังจะให้ความกังวลในใจจางหายไปบ้าง... สายตาของเธอก็พลันสบเข้ากับใครคนหนึ่งที่เดินผ่านมา ...พี่พาย... หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างสูงสง่าในชุดนักศึกษาเสื้อช็อปคณะวิศวะฯ เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง ใบหน้าคมคายสมตำแหน่ง 'เดือนคณะวิศวะช่างกล' นั้นช่างโดดเด่นสะดุดตา โครงหน้าชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูป แม้จะประดับด้วยแววตาที่ดูเย็นชาก็ตาม ข้างกายเขาเต็มไปด้วยกลุ่มเพื่อนผู้ชายที่ดูดีไม่แพ้กัน และที่ขาดไม่ได้คือกลุ่มหญิงสาวที่พยายามเดินเข้ามาทักทาย สายตาทุกคู่ที่มองไปยังร่างสูงนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งชื่นชม เขินอาย และใฝ่ฝัน โลกทั้งใบของมินเหมือนหยุดหมุน เธอรีบหลุบตาลงต่ำทันที จ้องมองปลายเท้าของตัวเอง หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก 'อย่ามาทางนี้ อย่าเดินมาทางนี้ ได้โปรด...' เธอภาวนาในใจ แต่ดูเหมือนคำภาวนาของเธอจะไม่เป็นผล... เสียงพูดคุยจอแจของกลุ่มเขาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... มินเกร็งตัวจนแทบเป็นหิน ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง จนกระทั่งกลุ่มของเขาเดินมาอยู่ในระดับสายตา และในจังหวะนั้นเอง... ร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย พายเหลือบสายตาคมกริบนั้นมองมายังเธอ... 'รุ่นน้องหวาบหวิว' ที่ส่งรูปมาให้เขาเมื่อคืน มินสบตากับเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะต้องเบิกตากว้างขึ้นอีก เมื่อเห็น... ...มุมปากหยักได้รูปนั้น... กระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย มันเป็นรอยยิ้มที่แทบจะมองไม่เห็น ถ้าไม่สังเกตจริงๆ แต่สำหรับมินที่กำลังจับจ้องเขาอย่างตื่นกลัว มันชัดเจนเหลือเกิน... จากนั้นเขาก็เดินผ่านเธอไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และเสียงหัวใจของมินที่เต้นผิดจังหวะ "เฮ้อ..." หญิงสาวผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก... ...ปนหวาดผวา... เมื่อกี้มันอะไรกัน! เขามองฉัน! เขายิ้มเหรอ? "ยัยมิน เป็นไรปะแก หน้าซีดเชียว" พิมดาวที่สังเกตเห็นอาการเพื่อน เอ่ยทักขึ้น "ป...เปล่า ไม่มีอะไร" มินรีบโบกมือ "สงสัยจะร้อนน่ะ" ทันทีที่ร่างสูงของพี่พายและกลุ่มเพื่อนเดินลับสายตาไป เสียงซุบซิบตื่นเต้นก็ระเบิดขึ้นที่โต๊ะของสี่สาวทันที "พวกแกเห็นปะ! พี่พาย..." พิมดาวเขย่าแขนฟ้าใสเบาๆ "วันนี้โคตรเท่เลยอะ!" "น่ารักมากเลย กรี๊ดดด..." อิงฟ้าทำท่าจะเป็นลม "เมื่อกี้เขามองมาทางนี้ด้วยปะแก ใจสั่นไปหมดแล้ว" ท่ามกลางเสียงชื่นชมและเสียงกรี๊ดเบาๆ ของเพื่อนๆ มีเพียงมินที่นั่งนิ่งเงียบ ตัวแข็งทื่อ ใบหน้ายังคงซีดเผือด สติของเธอยังคงค้างอยู่ที่รอยยิ้มมุมปากของเขาวินาทีก่อนหน้านี้ ฟ้าใส ซึ่งปกติจะเป็นคู่หูหลักของมินในการหวีดพี่พาย หันมาเห็นอาการผิดปกติของเพื่อนรัก "ยัยมิน..." ฟ้าใสเอ่ยทัก พลางหรี่ตามองอย่างจับผิด "เป็นไรไป" มินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียก "ป...เปล่า ไม่มีอะไร" "เปล่าอะไร!" ฟ้าใสสวนกลับทันควัน "ปกติแกน่ะ กรี๊ดกราดเสียงดังกว่าฉันอีก..." "..." "วันนี้พี่เขาเดินมาทางเราเลยนะเว้ย! เห็นชัด ขนาดนี้ ทำไมถึงทำเป็นไม่สนใจเขาล่ะ นั่งเงียบเป็นเป่าสากเลย" คำถามของฟ้าใสเหมือนลูกศรที่ปักเข้ากลางอกมินจนจุก 'ก็เพราะเขาเดินมาทางนี้ไงเล่า!' มินอยากจะตะโกนกลับไป 'แล้วเขาก็มองฉัน... แถมยังยิ้มมุมปากให้อีก' แต่เธอทำได้เพียงฝืนยิ้มแห้งๆ "ก็... ก็คนมันเยอะแยะนี่นา ฉัน... ฉันแค่ปวดท้องนิดหน่อยน่ะ" ที่ผ่านมา... ฉันคือหนึ่งใน 'แฟนคลับตัวยง' ของเดือนคณะวิศวะฯ คนนี้เลยก็ว่าได้ นับตั้งแต่ที่เกิดเรื่อง 'ส่งรูปผิด' เมื่อคืนนี้ ฉันก็รู้สึกอับอายเกินกว่าจะกล้าสบตาเขาตรงๆ ทว่า... โลกก็เล่นตลก ราวกับยิ่งหนี ยิ่งเจอ ตั้งแต่วันนั้น ฉันกลับพบเขาบ่อยขึ้นอย่างน่าประหลาด... หรืออาจจะเป็นฉันเองที่เพิ่งสังเกตเห็นเขาทุกฝีก้าวก็ไม่รู้ แม้ว่าในห้องแชทนั้นจะยังคงว่างเปล่า มีเพียงหลักฐาน [ คุณได้ยกเลิกข้อความ ] เป็นตราบาป แต่สายตาที่เขามองมากลับเปลี่ยนไป... มินรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ ปกติเขาแทบไม่เคยมองเธอเลยด้วยซ้ำ อย่างมากก็แค่กวาดตาผ่านไป แต่ตอนนี้... บางครั้งเธอรู้สึกเหมือนถูกจ้อง... หรือบางทีเขาก็แค่เหลือบมองมาแล้วยิ้มมุมปากแบบวันนั้น... รอยยิ้มที่ทำให้เธอหัวใจวาย และวันนี้... ในตอนพักเที่ยง ขณะที่เธอกำลังเดินอยู่เพียงลำพัง ระหว่างทางไปซื้อน้ำที่ร้านสะดวกซื้อใต้ตึก (เพราะเพื่อนอีก 3 คนจองโต๊ะรออยู่ที่โรงอาหารแล้ว) เธอกำลังก้มหน้าก้มตาคิดอะไรเพลินๆ... ปึก! มินที่เดินไม่ดูทาง ชนเข้ากับแผงอกกว้างของใครบางคนจนเกือบเซ "โอ๊ะ!" เธอหยุดชะงัก... ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมอง... เวลาเหมือนหยุดนิ่ง คนตรงหน้า... สูงตระหง่านจนเธอต้องแหงนคอ... ...พี่พาย...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more