ตอนที่ 3 หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ
1468 Words
...พี่พาย...
ใบหน้าหล่อคมคายที่เธอเคยแอบมองจากระยะไกล ตอนนี้อยู่ใกล้แค่คืบ
หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ใกล้เขาขนาดนี้ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ โชยเข้าจมูก ทำเอาเธอแทบหยุดหายใจ
"ข... ขอโทษค่ะ!"
ไม่รอช้า มินกล่าวขอโทษเสียงสั่นทันที ด้วยความคิดว่าตัวเองไปเดินขวางทางเขา
แล้วไม่รอให้เขาได้พูดอะไร...
สองเท้าก็รีบก้าวถอยหลัง หมุนตัว... แล้ววิ่งหนีไปจากตรงนั้นทันที ทิ้งไว้เพียงร่างสูงที่ยืนนิ่งมองตามหลังเธอไปเงียบๆ
นับตั้งแต่วันที่เธอวิ่งหนีเขาหน้าแผงอกแกร่งนั้น... มินก็ยกระดับการหลบหลีกของตัวเองขึ้นสู่ขั้นสูงสุด
เธอพยายามหลบหน้าเขาแทบตาย...
ใช้เพื่อนเป็นโล่กำบัง เปลี่ยนเส้นทางเดินไปห้องน้ำ หรือแม้แต่ยอมอดน้ำ ยอมอ้อมไปซื้อที่ตึกอื่นถ้าเห็นว่าเขาอยู่แถวนั้น ชีวิตของแฟนคลับตัวยงที่เคยมีความสุขกับการได้แอบมองเขากลายเป็นความหวาดผวาไม่อยากเผชิญหน้า
ทุกอย่างเหมือนจะไปได้สวย... จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่งหลังเลิกคลาส
"มิน อาจารย์มีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย" อาจารย์ประจำวิชาโฆษณาเรียกเธอไว้
มินเดินเข้าไปหาอาจารย์อย่างงุนงง "มีอะไรเหรอคะอาจารย์"
"พอดีคณะวิศวะฯ เขาทำโปรเจกต์จบตัวนึงที่น่าสนใจมาก" อาจารย์ยิ้มกว้าง "เขาต้องการคนจากนิเทศฯ โฆษณาของเราไปช่วยในส่วนของการนำเสนอ และ... การทดสอบระบบน่ะ"
"อ๋อ... เหรอคะ" มินยังไม่เห็นว่ามันเกี่ยวกับเธอตรงไหน
"ใช่จ้ะ โปรเจกต์ของเขามีชื่อว่า กล้องเคลื่อนไหวอัตโนมัติ (Smart Motion Lens)" อาจารย์อธิบายอย่างตื่นเต้น "มันเป็นกล้องที่สามารถหมุนตามทิศทางการเคลื่อนไหวของแบบได้เอง โดยไม่ต้องมีคนควบคุมเลย เขาจะใช้ระบบเซ็นเซอร์จับอุณหภูมิร่างกายกับแรงสั่นสะเทือนในการจับการเคลื่อนไหว"
"โห... เจ๋งจังเลยค่ะ" มินเริ่มสนใจ
"นั่นน่ะสิ!" อาจารย์พยักหน้า "และเพื่อให้โปรเจกต์นี้สมจริง เขาต้องการ 'นางแบบที่มีการเคลื่อนไหวธรรมชาติ' ที่สุด เพื่อให้กล้องจับการเคลื่อนไหวได้แบบไม่หลอกระบบ ไม่ใช่การโพสท่าแข็งๆ"
"แล้ว..." มินเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
"ก็หัวหน้าโปรเจกต์กลุ่มนั้น... เขา ระบุตัว มาเลย ว่าอยากได้เธอไปช่วย"
มินตาโต "หนูเหรอคะ! ทำไมล่ะคะ?"
อาจารย์ยิ้มเอ็นดู "เขาให้เหตุผลมาดีมากนะ เขาบอกว่าเขาเชื่อว่า 'เธอเป็นคนเดียวที่แสดงอารมณ์ผ่านการเคลื่อนไหวได้จริง' ดูเหมือนเขาจะเคยเห็นเธอตอนทำกิจกรรมหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ... อาจารย์ก็เลยตอบตกลงไปแล้ว เพราะมันเป็นโปรเจกต์ข้ามคณะที่ดีมาก เธอจะได้พอร์ตงานด้วย"
"เดี๋ยวนะคะอาจารย์..." มินหน้าซีดเผือด "หัวหน้า... หัวหน้าโปรเจกต์กลุ่มนั้น... ชื่ออะไรเหรอคะ"
"อ๋อ... นักศึกษาปีสี่ วิศวะช่างกล... ชื่อ พาย น่ะจ้ะ รู้จักไหม? เดือนคณะเลยนะนั่น!"
มินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาทับเธอในบัดดล...
หนี... หนีเขาแทบตาย... สุดท้ายเธอก็ดันต้องมาร่วมโปรเจกต์กับทีมวิศวะฯ ที่มีพี่พายอยู่ด้วย
...แถมยังต้องไปเป็น "นางแบบ" ให้ "กล้องจับความเคลื่อนไหว" ของเขาจับอีกต่างหาก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย...
"กรี๊ดดดด! จริงดิ!"
เสียงแรกที่ดังขึ้นคือฟ้าใส ทันทีที่มินเล่าข่าว(ร้าย)นี้ให้เพื่อนๆ ฟังที่โต๊ะประจำ
"ยัยมิน! อะไรจะโชคดีขนาดนี้..." พิมดาวเขย่าแขนเพื่อนรักไปมาอย่างตื่นเต้น "พี่พาย เดือนคณะวิศวะฯ ตัวท็อปเลยนะ! เลือกแกไปเป็นนางแบบโปรเจกต์เขา..."
"โอ้โห... แสดงอารมณ์ผ่านการเคลื่อนไหวได้จริงด้วย" อิงฟ้าทวนคำพูดนั้น พลางยิ้มล้อเลียน "เขาไปเห็นแกตอนไหนเนี่ย ตอนวิ่งหนีเขารึเปล่า 555555555"
เพื่อนสาวต่างฮือฮาและแสดงความดีใจกับมินกันยกใหญ่ ราวกับเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดในรอบปี ทุกคนต่างแสดงความยินดีกันอย่างออกนอกหน้า
"นี่มันโอกาสทองชัดๆ เลยนะมิน!" ฟ้าใสจับมือเธอไว้แน่น "แกจะได้ใกล้ชิดเขาแบบถูกกฎหมาย... ไม่ต้องแอบมองไกลๆ แล้ว"
"ใช่ๆ จากแฟนคลับสู่พรหมลิขิต" พิมดาวสรุป ทำท่าฝันหวาน
มินได้แต่ยิ้มแหยๆ รับคำยินดีเหล่านั้น...
...โดยที่เพื่อนๆ ไม่รู้เลยสักนิด ว่าเพื่อนของพวกเธอกำลังรู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีขนาดไหน
'ใกล้ชิด' งั้นเหรอ? แค่คิดว่าต้องไปสบตากับเขาตรงๆ หลังจากส่งรูปน่าอายแบบนั้นไปให้... ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบ
'พรหมลิขิต' บ้าบออะไรกัน! มันคือ 'เวรกรรม' ที่เธอวิ่งหนีไม่พ้นต่างหาก
ทว่า... แม้สมองจะร้องเตือนถึงความหายนะและความอับอาย แต่ลึกๆ ลงไปในใจดวงน้อย... เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามัน แอบดีใจ อยู่เหมือนกัน
...เขาเลือกฉัน...
...ท่ามกลางผู้หญิงมากมายในคณะนิเทศฯ... เขา 'ระบุตัว' ว่าเป็นฉัน
ความคิดนี้ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ... ก่อนที่ความอับอายจะทะลักกลับเข้ามากลบความรู้สึกนั้นจนมิด
"เ... เหรอ... ก็คงงั้นมั้ง" มินตอบเสียงอ่อย พลางภาวนาให้ถึงวันนัดเจอกับทีมโปรเจกต์ของเขา... ช้าที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
และวันนั้นก็มาถึงไวกว่าที่คิด...
มินยืนอยู่หน้าห้องกิจกรรมที่รุ่นพี่ได้จองไว้ มือของเธอชื้นเหงื่อไปหมด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป
ภายในห้องไม่ได้กว้างขวางนัก แต่กลับอัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ แผงวงจร และคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กหลายเครื่อง ตรงกลางห้องมีขาตั้งกล้องที่ติดตั้งอุปกรณ์หน้าตาประหลาดๆ คล้ายเลนส์กล้องผสมกับเซ็นเซอร์บางอย่าง
มีรุ่นพี่ผู้ชาย 4 คนกำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับอุปกรณ์นั้นอย่างเคร่งเครียด
ทันทีที่เสียงประตูเปิด พวกเขาทั้งสี่ก็เงยหน้าขึ้นมองเป็นตาเดียว
"อ๊ะ! น้องมิน นิเทศฯ ใช่ไหมครับ?" ผู้ชายคนหนึ่งที่ดูท่าทางอารมณ์ดีที่สุดยิ้มกว้างและเดินตรงเข้ามาหาเธอทันที "พี่ชื่อ เติ้ล นะ เป็นโปรแกรมเมอร์เอง ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์นรก ฮ่าๆ"
มินยิ้มแห้งๆ "ส... สวัสดีค่ะ" เธอรีบยกมือไหว้
"มาๆ เดี๋ยวแนะนำทีมให้รู้จัก" เติ้ลผายมือไปทางเพื่อนๆ
"ไอ้นั่น... บีม" เติ้ลชี้ไปที่คนที่กำลังจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊กอย่างจริงจัง "มันดูเรื่องเซ็นเซอร์จับแรงสั่นสะเทือนกับอุณหภูมิ หน้ามันเครียดงี้แหละ ไม่ต้องสนใจหรอก"
บีมแค่พยักหน้าให้เธอเล็กน้อยเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะหันกลับไปจดจ่อกับหน้าจอต่อ
"ส่วนคนเงียบๆ นั่น กอล์ฟ" เติ้ลชี้ไปอีกคนที่กำลังง่วนอยู่กับการปรับสกรูที่ตัวกล้อง "ช่างประจำแล็บเรา ช่วยติดตั้งกล้อง ปรับมุมเลนส์"
กอล์ฟเพียงแค่เหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าเบาๆ
"และสุดท้าย..." เติ้ลหันไปทางคนที่ยืนอยู่ตรงกลางอุปกรณ์ทั้งหมด... คนที่เพิ่งเงยหน้าขึ้นมาจากพิมพ์เขียวที่กางอยู่บนโต๊ะ
มินแทบหยุดหายใจ
"...นี่ พาย หัวหน้าโปรเจกต์ของเรา"
พาย... เขายืนอยู่ที่นั่นในเสื้อช็อปสีเข้ม พับแขนเสื้อขึ้นลวกๆ ใบหน้าคมคายนั้นยังคงเรียบเฉย แต่สายตาที่มองมาที่เธอมัน...
...มันคือสายตาเดียวกับที่เธอกลัวที่สุด
"ส... สวัสดีค่ะ" มินยกมือไหว้เขาอีกครั้ง เสียงสั่นเล็กน้อย ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
พายไม่ได้ยิ้ม... แต่ก็ไม่ได้ทำหน้าเย็นชา เขาเพียงแค่มองเธอนิ่งๆ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้ารับไหว้
"สวัสดีครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเรียบๆ "ขอบคุณที่มาช่วยนะ"
"อ่า... ค่ะ" มินไม่รู้จะวางมือวางไม้ไว้ตรงไหน
เติ้ลที่ดูเหมือนจะไม่รับรู้ถึงกระแสไฟฟ้าแปลกๆ ระหว่างคนสองคน รีบพูดขึ้น "โอเค! ครบทีม! น้องมินคือนางแบบ หรือ 'ตัวทดลอง' (Subject) ของเรา ที่จะให้กล้องมันจับการเคลื่อนไหวธรรมชาติ"
พี่พายก้าวเท้าเข้ามาหาเธอหนึ่งก้าว ทำให้มินเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
"หน้าที่หลักของพี่คือออกแบบกลไกกล้องหมุนอัตโนมัติ กับเซ็นเซอร์จับการเคลื่อนไหว..." เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ส่วนมิน... ต้องเป็นตัวกลางระหว่างพี่กับทีมเทคนิค... และ..."
เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในตาเธอ
"...เป็น 'แบบ' ให้พี่ทดสอบระบบเซ็นเซอร์"
มินกลืนน้ำลายเอื๊อก... นี่ฉัน... หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ!!
- Writer
