ตอนที่ 10 Body in Art

1305 Words

ตกกลางคืน... เสียงทีวีดังจอแจอยู่ในห้องนั่งเล่น มินกำลังนั่งดูละครหลังข่าวอยู่กับพ่อ แม่ และพี่สาวที่เพิ่งกลับจากที่ทำงาน ทุกอย่างดูเป็นปกติ... จนกระทั่ง... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนไลน์ที่คุ้นเคยดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนตัก... มินหยิบมันขึ้นมาดู... และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น... ก็ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ 'พี่พาย' ...พี่พายทักมาอีกแล้ว! เพียงแค่เห็นชื่อเขา... เหตุการณ์ทั้งหมดในห้องแล็บวันนี้ก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ... สัมผัสที่บ่า... เสียงกระซิบข้างหู... ฟรึ่บ! ใบหน้าสวยของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันทีอย่างห้ามไม่อยู่! "อ้าว... ยัยมิน" เสียงแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ดังขึ้น "เป็นอะไรลูก ทำไมหน้าแดงแบบนั้น ไม่สบายเหรอ" "ป... เปล่าค่ะ!" มินสะดุ้งสุดตัว รีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ทันที "ร้อน... ร้อนค่ะ! แอร์ไม่เย็นเลย!" "แอร์ไม่เย็นอะไร พี่หนาวจะหนาวตายอยู่แล้ว" พี่สาวบ่นอุบ พลางหรี่ตามองน้องสาวอย่างจับผิด "เอ่อ... คือ... หนู... หนูง่วงแล้ว" มินหาข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นที่สุด... เธอรีบคว้าโทรศัพท์ลุกพรวดขึ้นจากโซฟา "ไปนอนก่อนนะ ฝันดีนะทุกคน!!" ไม่รอให้ใครได้ซักไซ้ต่อ... ร่างบางก็รีบวิ่งเข้าห้องนอนของตัวเองทันที... ทิ้งให้ผู้เป็นแม่และพี่สาวมองตามอย่างสงสัย... "วันนี้น้องแกเป็นอะไร... ทำตัวแปลกๆ" แม่พึมพำ พี่มายอมยิ้ม "บอกแล้วไง... กำลังมีความรัก" ส่วนคนที่หนีเข้าห้องมา... กำลังทิ้งตัวลงบนเตียง หัวใจเต้นรัว... จ้องมองข้อความที่เขาส่งมาอย่างตื่นเต้น... เขาจะทักมาว่าอะไรอีกนะ! มินทิ้งตัวลงบนเตียง หัวใจเต้นโครมคราม เธอจ้องมองหน้าจอแชทที่เปิดค้างไว้ นิ้วสั่นเทาเล็กน้อย... ติ๊ง! ข้อความใหม่จาก 'พี่พาย' เด้งขึ้นมา มันไม่ใช่คำแซวต่อจากเมื่อเช้า... แต่เป็นอะไรที่ทำให้เธอตาโตยิ่งกว่าเดิม พี่พาย: "พรุ่งนี้ตอนบ่าย... ว่างไหม" มินขมวดคิ้ว... มีโปรเจกต์อีกเหรอ? มิน: "ว่างค่ะ... มีอะไรเหรอคะ?" พี่พาย: "พี่มีโปรเจกต์วิชาเลือกอีกตัว" พี่พาย: "ชื่อโปรเจกต์ Body in Art" มินอ่านทวนคำนั้น... ร่างกายในศิลปะ? หัวใจเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ พี่พาย: "พี่ต้องวาดภาพคน... มินช่วยมาเป็นแบบให้หน่อย" "!!!!!!!!" มินแทบจะโยนมือถือทิ้งอีกรอบ! เป็นแบบวาดภาพ!? ภาพแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือภาพนางแบบศิลปะที่... ไม่ใส่เสื้อผ้า! 'นี่เขาบ้าไปแล้วเหรอ!' ใบหน้าเธอร้อนผ่าว... นี่เขาจงใจแกล้งฉันให้ถึงที่สุดเลยใช่ไหม! เขาคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ!!! นิ้วของเธอสั่นระริกขณะพิมพ์ตอบ มิน: "แบบ... แบบไหนเหรอคะ... แบบ... ต้องถอด... รึเปล่าคะ" >//ติ๊ง! พี่พาย: "คิดไปไกลแล้ว" พี่พาย: "ก็แค่นั่งนิ่งๆ ให้วาด... ใส่ชุดปกตินี่แหละ" พี่พาย: "ทำไม... หรือถ้าอยากถอด... พี่ก็ไม่ติดนะ" "อ๊ากกกกกก! ไอ้พี่พายยยยย คนบ้า!!!" มินกรีดร้องอัดหมอนอีกครั้ง เขาไม่เคยพลาดโอกาสที่จะแกล้งฉันเลย! มินลังเลอย่างหนัก... ใจหนึ่งก็อยากจะปฏิเสธให้มันจบๆ ไป เธอไม่อยากไปอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องโดนเขานั่ง "จ้อง" เพื่อวาดรูปเป็นชั่วโมงๆ... มันน่าอึดอัดยิ่งกว่าการติดเซ็นเซอร์เสียอีก แต่อีกใจหนึ่ง... ...เธอก็ไม่อยากให้เขาคิดว่าเธอขี้กลัว... ไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอเป็น 'ยัยเด็กขี้อาย' ที่เอาแต่หน้าแดง วิ่งหนี หรือสั่นเป็นลูกนกทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ เธออยากจะ... สู้หน้าเขาบ้าง มินสูดหายใจเข้าลึก... รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี... มิน: "ก็ได้ค่ะ!" มิน: "ที่ไหน เมื่อไหร่ ก็บอกมาเลยนะคะ" เธอพยายามพิมพ์ตอบให้ดูเข้มแข็งที่สุด... แม้ว่าตอนนี้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอกก็ตาม พี่พาย: "หึ..." พี่พาย: "ดี... พรุ่งนี้บ่ายโมง... ห้องชมรมศิลปะ" พี่พาย: "เจอกันครับ..." วันต่อมา... มินมายืนอยู่หน้าห้องชมรมศิลปะตอนบ่ายโมงตรงเป๊ะตามเวลานัด หัวใจเธอเต้นไม่เป็นส่ำ... นี่ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่ตกลงมา! ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมด... แล้วผลักประตูเข้าไป แอ๊ด... สิ่งที่เธอพบ... คือความเงียบ... ห้องศิลปะที่กว้างขวาง... ไม่มีใครเลย... ไม่มีนักศึกษาคนอื่น... ไม่มีอาจารย์... มีเพียงขาตั้งวาดรูปที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง... และร่างสูงในเสื้อยืดสีเข้มสบายๆ ที่ยืนหันหลังจัดเตรียมพู่กันและสีอยู่ตรงนั้น... มีเขาเพียงคนเดียว! "อ... เอ่อ..." มินเผลอส่งเสียงออกไป ร่างสูงชะงัก... ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองเธอ พี่พาย... "มาตรงเวลาดีนี่" เขายิ้มมุมปาก... รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เธอกลัวที่สุด มินกลืนน้ำลายเอื๊อก... ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "ท... ทำไมมีแค่พี่คนเดียวล่ะคะ" เธอถามเสียงสั่น "นี่มัน... โปรเจกต์วิชาเลือกไม่ใช่เหรอคะ" "ใช่" เขาตอบเรียบๆ พยักหน้าไปทางเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามขาตั้งวาดรูป "แต่วันนี้พี่จองห้องไว้... สำหรับ นางแบบ... ของพี่โดยเฉพาะ" เขาเน้นคำว่า 'นางแบบ' ชัดเจน มินยืนแข็งทื่อ... 'นางแบบของพี่'... 'โดยเฉพาะ'... นี่มัน... นี่มันยิ่งกว่าอยู่ในห้องแล็บสองต่อสองอีก! อย่างน้อยตอนนั้นก็ยังมีพี่เติ้ล พี่บีม คอยส่งเสียงดังรบกวน! หญิงสาวก้าวขาแทบไม่ออก... 'พระเจ้า...' เธอกรีดร้องในใจ 'แล้วทำไมโปรเจกต์ของเขามันถึงได้ดูหื่นกามนักนะ!' โปรเจกต์แรก... ก็ให้เธอไปเป็นแบบให้กล้องจับความเคลื่อนไหว... จนเกิดเรื่องวาบหวิวให้เขาแกล้งไม่หยุด พอมาโปรเจกต์ที่สอง... 'ร่างกายในศิลปะ'... ก็ดันมาอยู่ในห้อง... สองต่อสอง! นี่เขาจงใจวางแผนทั้งหมดนี้ไว้ตั้งแต่แรก... หรือมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่เข้าทางเขาไปหมดกันแน่ "นั่งสิ" พี่พายพยักหน้าไปทางเก้าอี้ไม้ตัวนั้น มินกลืนน้ำลายเอื๊อก... ค่อยๆ ก้าวเท้าที่หนักอึ้งไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นอย่างเกร็งๆ เธอประสานมือไว้บนตัก ก้มหน้างุด... ทำตัวไม่ถูก พี่พายขมวดคิ้วเล็กน้อย "ไม่ใช่แบบนั้น" เขาวางดินสอร่างภาพลง แล้วเดินตรงเข้ามาหาเธอ... มินสะดุ้งสุดตัว... เกร็งหนักกว่าเดิม "เธอนั่งเหมือนคนกำลังจะโดนสอบสวน" เขาพูดเสียงเรียบ... ก่อนจะ... ...ย่อตัวลงตรงหน้าเธอ... ตอนนี้ใบหน้าของเขาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ... มินเผลอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาในระยะประชิด "ผ่อนคลาย" เขาสั่งเสียงทุ้ม แล้วเขาก็เริ่มจัดท่า... มือใหญ่ข้างหนึ่งแตะลงที่บ่าของเธอเบาๆ... บ่าข้างเดิมกับที่เขาเคยนวดคลึงในห้องแล็บ... "ไหล่อย่าเกร็ง" มินสะท้าน... พยายามผ่อนไหล่ตามที่เขาบอก จากนั้น... ปลายนิ้วแกร่งของเขาก็เลื่อนมาเชยที่ปลายคางของเธอ... "เงยหน้าขึ้นนิดนึง" เขาสั่ง... บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "มองไปที่... ไหล่ซ้ายของพี่" เธอทำตามอย่างว่าง่าย... สายตาจับจ้องไปที่บ่าของเขา... "ดี..." เขายังไม่ถอย... มืออีกข้างเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าของเธอ... ทัดมันไว้ที่ข้างหูอย่างแผ่วเบา... สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาเสียดสีกับผิวแก้มของเธอ... ร้อนวาบ...

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more