บ่ายโมงตรง...
มินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินไปลานประหาร... ขาของเธอสั่นจนแทบจะก้าวไม่ออก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่ขมับ... เธอไม่อยากมาเลย... แต่เธอต้องมา
เพราะสายตาที่น่ากลัวของเขาเมื่อเช้า
เพราะข้อความ "อย่าหนี" นั่น
มินเดินมาที่หน้าชมรมศิลปะ... และหัวใจของเธอก็แทบจะหยุดเต้น
เมื่อพบกับพี่พายที่ยืนรออยู่
เขาไม่ได้อยู่ข้างในห้อง...
เขากำลังยืนพิงกรอบประตูทางเข้า กอดอก... รอเธออยู่ตรงนั้น
เขาไม่ได้ยิ้ม...
ไม่มียิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์... ไม่มีแววตาล้อเลียน... ไม่มีความร้อนแรงเหมือนเมื่อวาน
ใบหน้าหล่อเหลานั้น... เรียบเฉย... เย็นชา
และสายตาคมกริบคู่นั้น... ที่จ้องมองเธอตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเลี้ยวเข้ามาที่หน้าห้อง
...มันคือสายตาเดียวกับเมื่อเช้า...
สายตาที่ "น่ากลัว"
สายตาของคนที่... โกรธ
บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบจนมินเผลอกลั้นหายใจ เธอหยุดยืนอยู่ห่างจากเขาสองสามก้าว... ไม่กล้าขยับต่
