ตอนที่ 14 คำถามนั้น... มันเหมือนระเบิดที่ลงกลางห้องที่เงียบสงัด!

1032 Words

"พวกพี่คะ..." มินขอโทษทุกคนเสียงสั่น "หนูขอโทษจริงๆ นะคะ... หนูไม่น่า..." พี่บีมที่ยืนหน้าเครียดอยู่ ถอนหายใจเฮือกใหญ่... แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอ เขาแค่ส่ายหน้าเบาๆ "ช่างมันเถอะ" เขาพูดเสียงเรียบ "แต่วันหน้า อย่าใจอ่อนแบบนี้อีก... เห็นไหมว่ามันวุ่นวาย" มินได้แต่ก้มหน้ารับคำ... "ค่ะ..." พี่บีมเริ่มเก็บโน้ตบุ๊กของตัวเองลงกระเป๋า "ช่างมัน... พี่มีเรื่องสำคัญต้องไปทำ... วันนี้พอเท่านี้ก่อน" "อ้าว... เลิกจริงดิ" พี่เติ้ลทำหน้าเหรอหรา "เออ!" พี่บีมตอบห้วนๆ "มึงก็จะไปกับกูไม่ใช่เหรอ" "เออ... ว่ะ... ลืม" พี่เติ้ลกับพี่กลอฟที่เงียบมานาน... ก็เริ่มเก็บของของตัวเองเดินตามไปด้วย "เฮ้ย! ไอพาย!" พี่เติ้ลตะโกนเรียกเพื่อนที่ยังยืนนิ่งอยู่ข้างๆ มิน "พวกกูไปธุระกับไอบีมก่อนนะ... ฝากเก็บของที่เหลือด้วย!" "อ้าว..." มินตาโต... เลิกลั่กทันที 'เดี๋ยวนะ! ...จะทิ้งกันไปแบบนี้เหรอ' "ด... เดี๋ยวค่ะ!" เธอโพล่งออกมา "พ... พวกพี่ไปกันหมดเลยหรอคะ!?" เติ้ลที่กำลังจะก้าวออกจากประตู หันควับกลับมา... เขายิ้มกริ่ม... เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ที่สุด หันมาตอบว่า... "ไม่หมดนะ" เขาพยักเพยิดหน้าไปทางร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ... "เหลือไอพายไง" "ให้มันเก็บของ... แล้วก็... ปลอบขวัญ นางแบบด้วยแล้วกัน... 55555555555!" ปัง! ประตูห้องแล็บปิดลงอีกครั้ง... แต่คราวนี้... มันทิ้งไว้เพียงมิน... และพี่พาย... สองต่อสอง! ...และความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นเป็นล้านเท่า! มินยืนแข็งทื่อยิ่งกว่าตอนถูกกล้องจับ... เธอกลืนน้ำลายเอื๊อก... ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ 'เหลือไอพายไง...' ประโยคของพี่เติ้ลมันดังก้องอยู่ในหัวเธอ! นี่มัน... แย่ยิ่งกว่าตอนมีพี่ลูกอินอยู่อีก! ตอนนี้มันเหลือแค่เธอกับเขา... สองต่อสอง... ในห้องแล็บที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบทางอารมณ์มาหมาดๆ! มินค่อยๆ ขยับตัว... ตั้งใจจะแอบหนีไปอยู่มุมห้อง... "จะไปไหน" เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นข้างตัว... หยุดเธอไว้ทันที "หนู... หนูจะไปช่วยเก็บของค่ะ" เธอตอบเสียงเบา... ไม่กล้าสบตา "ของที่ต้องเก็บ... อยู่นี่" มินหันขวับ... พี่พายกำลังจ้องเธอเขม็ง... สายตาของเขาไม่ได้ล้อเล่นเหมือนเมื่อครู่... มันนิ่ง... และลึก... ...ก่อนที่ปลายนิ้วแกร่งของเขา... จะยกขึ้นมาชี้... ที่เซ็นเซอร์ตรงไหปลาร้าของเธอ "นี่ไง... ของที่ต้องเก็บ" มินหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที! "ด... เดี๋ยวหนูแกะเองได้ค่ะ!" เธอรีบยกมือขึ้นมาจะแกะมันออก หมับ! มือใหญ่ของเขาคว้ามือเธอไว้กลางอากาศ... หยุดเธอไว้... "มือสั่นขนาดนั้น... เดี๋ยวเซ็นเซอร์พัง" เขาใช้มืออีกข้าง... ค่อยๆ... แตะลงบนผิวเนื้อเนียนของเธอ... "อยู่นิ่งๆ" เขาสั่งเสียงพร่า... บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของมินที่เต้นรัวเหมือนกลองศึก... เขาไม่ได้แค่ "แกะ" มันออก... เขาจงใจ... ใช้นิ้วลากไล้แผ่วเบา... ตรงขอบแผ่นแปะ... สัมผัสกับผิวอุ่นๆ ของเธอ... อย่างเชื่องช้า... มินกลั้นหายใจ... ตัวสั่นเทา... "ยังสั่นไม่หายเลยนะ" เขากระซิบ... พลางก้มลงมอง... ใบหน้าของเขาตอนนี้อยู่ใกล้จนเธอรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ อีกครั้ง "พี่... พี่พาย... ปล่อยได้แล้วค่ะ" "ยังแกะไม่เสร็จ" เขาตอบหน้าตาย เขาค่อยๆ ลอกแผ่นเซ็นเซอร์ออก... แต่แทนที่จะดึงมันออกไป... เขากลับวางมันลงบนมือของเธอ... โดยที่ปลายนิ้วของเขายังคงจงใจแตะค้างอยู่บนผิวไหปลาร้าของเธอ... ตรงจุดเดิม... ที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงที่สุด... "เมื่อกี้..." เขากระซิบ... โดยไม่ละสายตาจากผิวของเธอ "ที่พี่ลูกอินพูดน่ะ" "..." "เธอคิดว่าไง" "ค... คิดว่าอะไรคะ" เขาเงยหน้าขึ้น... สบตาเธอตรงๆ ในระยะประชิด... "ที่ว่าพี่จีบเธอน่ะ" "!!!" คำถามนั้น... มันเหมือนระเบิดที่ลงกลางห้องที่เงียบสงัด! มินสะดุ้งสุดตัว... เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว... แต่ก็ยังอยู่ในระยะที่ลมหายใจของเขารินรด "พ... พี่พาย..." เธอทำตัวไม่ถูกอย่างรุนแรง ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบไหม้ มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน "พ... พี่พูดอะไรคะ..." เธอไม่กล้าสบตาเขา... ได้แต่ก้มหน้างุด มองพื้น "หนู... หนูว่า..." เธอกระซิบเสียงสั่น "พ... พี่ลูกอินเขา... เขาอาจจะคิดมากไปเองมั้งคะ..." มันเป็นคำแก้ตัวที่อ่อนปวกเปียกที่สุด... แต่เธอไม่รู้จะตอบอะไรอีกแล้ว "คิดมากไปเอง?" เขา... ทวนคำเธอ... เสียงเรียบ... มินรู้สึกเหมือนถูกสายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองจนทะลุไปถึงหัวใจ... "หนู... หนูว่าเรา... เราเก็บของกันดีกว่าค่ะ พวกพี่เติ้ลทิ้งไว้เต็มเลย" เธอพยายามจะเบี่ยงตัวหนี... แต่ร่างสูงกลับขยับมาขวางเธอไว้... "งั้นเหรอ..." เขาพึมพำ... มินเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นกลัว... เขาไม่ได้ทำอะไร... เขาแค่ยืนนิ่ง... แล้วจ้องเธอ... ก่อนที่เขา... จะค่อยๆ... ยื่นมือใหญ่ข้างนั้น... มาตรงหน้าเธอ แบมือออก... มินยืนแข็งทื่อ... มองมือแกร่งของเขาอย่างไม่เข้าใจ "..." "ถ้าเขาคิดมากไปเอง..." เสียงทุ้มของพี่พายดังขึ้น... เบา แต่ชัดเจนทุคำ... "งั้น... พี่ขอจับมือเธอ... ได้ไหม" "!!!!!!!!!!!!!!!!" มินตาโตเท่าไข่ห่าน! หัวใจเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม! นี่มัน... นี่มันอะไรกัน! "พ... พี่พาย!" เธอพูดขึ้นเสียงสั่น "น... นี่มัน... ในห้องแล็บนะคะ!" "พี่รู้" เขาตอบ... ไม่ลดมือลง... "แต่เมื่อกี้... ตอนที่พี่จับมือเธอ... กราฟมันเสถียรมาก" เขาจงใจใช้เรื่องงานมาอ้าง! "พี่แค่อยากรู้..." เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้... จนปลายจมูกแทบจะชนกัน... "ว่าถ้าจับตอนนี้... ไม่ได้ต่อกับเซ็นเซอร์..." "หัวใจเธอน่ะ" "มันจะยัง เต้นแรง... เหมือนเดิมรึเปล่า"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more