ดวงตาคมของคนเป็นแขกหรี่มองคนเป็นเพื่อนก่อนจะหลุบลง..มือใหญ่บี้บุหรี่ในมือทิ้งบนที่รอง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับมีหน้ากากบางๆ ฉาบอยู่
"กูมีเรื่องจะคุยกับมึง"
"คุยกับกู?"รามศูลถามด้วยความแปลกใจ คนเป็นแขกไม่พูดเพียงยื่นซองสีน้ำตาลมาให้..อดีตเพื่อนรักรับมันมาก่อนจะเปิดดู ทว่าเอกสารบนนั้นก็ทำให้เจ้าของบ้านชะงัก ริมฝีปากเม้มแน่น..ดวงตาสองชั้นหลบในหลังแว่นดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
"ทำไมมึงถึงเป็นเจ้าของไข้น้องณีได้"
"...."
"เมื่อสิบปีที่แล้วเกิดอะไรขึ้น..มึงบอกกูมาไอ้รุจ"น้ำเสียงข่มขู่เย็นชาของเพื่อนรัก ส่งผลให้เจ้าของบ้านนิ่งงันไป
"กูถามทำไมมึงเงียบ!"
"แล้ว..มึงเป็นอะไรกับน้องณี มึงต่างหากที่แปลกไอ้เจต ทำไมต้องมาถามถึงผู้หญิงที่ตายไปแล้วด้วย"น้ำเสียงของรามศูลเต็มไปด้วยความหงุดหงิด.. ยิ่งเรื่องของมณีเมขลายิ่งแล้วใหญ่..เพราะเธอทำให้ชีวิตช่วงสิบปีหลังของเขา..ราวกับตกอยู่ในนรกหมกไหม้..และย
