ในห้วงอารมณ์ของหญิงสาว..ถ้าบอกว่าไม่ชอบรสชาติสวาทที่พี่เขาปรนเปรอให้..ก็คงเป็นเรื่องโกหก..ก็ในเมื่อเขาเก่ง และเชี่ยวชาญซะขนาดนี้..แต่นอกเหนือจากความกระสันตามธรรมชาติที่ร่างกายมันไปเองแล้ว..ความรู้สึกเจ็บปวดร้าวลึก..ก็มีไม่แพ้กัน
หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะมันโหยหาพี่เขาไม่แพ้ร่างกาย..ทว่าความรู้สึกทรมานดำดิ่ง..มันกับรุนแรงชวนให้หายใจไม่ออก..เขาเห็นค่าเธอเป็นแค่เครื่องบำเรอกาม..ไม่แม้แต่รับฟังด้วยซ้ำว่าเธอต้องการอะไร สำหรับเขาแล้วหล่อนมีค่าแค่นั้นจริงๆ
ความจริงที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง..ตั้งแต่ในนิยายบรรทัดแรกที่หญิงสาวได้อ่าน จวบจนวันนี้ที่หลุดเข้าในโลกคู่ขนานแห่งนี้...ก็ยังคงเดิม
ความปวดร้าวปริแตกจากข้างใน..ส่งผลให้มณีเมขลาถึงกับร้องไห้ เธอพยายามกั้นสะอื้น..ยังคงทำเหมือนไม่มีอะไร..ได้เพียงบอกตัวเองในใจว่าเธอเป็นหนี้เขาอยู่...เธอจะใช้หนี้ให้หมด แล้วหายตัวไปจากเขาซะ..ความรู้สึกที่ว่ามันรุน
