ทว่าทุกอย่างย่อมมีจุดเริ่มต้น และจุดจบ..หลังจากเวลาผ่านไปเป็นปี ความสัมพันธ์ของคนแปลกหน้าก็เปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล เมื่อวันหนึ่งหลังจากชายหนุ่มเดินไปส่งเพื่อนที่รถ
ตอนนั้นเจตณะนึกอะไรอยู่ในหัวก็ไม่อาจรู้ได้..ขายาวในกางเกงสแลคสีดำกับเลือกจะเดินอ้อมมาทางด้านหลังร้าน..ก่อนที่สายตาจะปะทะร่างเล็กในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ที่ดูคุ้นตา เจ้าหล่อนกำลังนั่งยองๆ ที่พื้น...ใบหน้าเล็กนั้นกำลังซบกับฝ่ามือ..อาจเพราะบริเวณนั้นไร้คน..หมาสักตัวก็ยังไม่มี เสียงสะอื้นไห้ที่ดังออกมาจากตัวเธอแม้แผ่วเบา แต่เขากับได้ยินชัดมาก
และเสียงจากตัวเขา..ก็ส่งผลให้คนตัวเล็กสะดุ้ง..พอสบตากันจึงได้รู้ว่าเจ้าก้อนที่กำลังร้องไห้ก็คือ พนักงานเสิร์ฟที่คอยบริการเขาอยู่ทุกคืน ใบหน้านวลใสไร้เครื่องสำอางที่เขาเห็นเป็นครั้งแรก..พาใจเต้นไม่เป็นจังหวะ แม้ใบหน้านั้นจะมอมแมมด้วยคราบน้ำตาก็ตาม
พนักงานหญิงลุกขึ้นยืน ดวงตายาวรีสีน้ำตาลเจือทองเ
